Beatrice Chebet blijft de koningin van de 10.000 meter in Tokio
In de hitte van Tokio zette Beatrice Chebet de wereldkampioenschappen atletiek naar haar hand. De Keniaanse olympisch kampioene en wereldrecordhoudster veroverde haar eerste wereldtitel op de 10.000 meter dankzij een onweerstaanbare versnelling in de slotfase. Achter haar bevestigde de Italiaanse Nadia Battocletti haar status als revelatie met opnieuw zilver, terwijl de Ethiopische Gudaf Tsegay het brons veiligstelde na een zinderende race.
Vier jaar na de Olympische Spelen tijdens de pandemie ontvangt Tokio van 13 tot en met 21 september de grootste atleten ter wereld. De vrouwenfinale van de 10.000 meter opende zaterdagmiddag het baantoernooi van de WK in het Nationaal Stadion van de Japanse hoofdstad, met een indrukwekkend deelnemersveld en een zelden vertoonde dichtheid aan sterren op deze afstand. Maar na 25 ronden bleef er één raket over: Beatrice Chebet. De Keniaanse olympisch kampioene en wereldrecordhoudster (28’54’’14) bevestigde haar heerschappij met een vernietigende versnelling op het laatste rechte stuk en een weinigzeggende tijd van 30’37’’61. Een meer dan verdiende eerste wereldtitel voor de Keniaanse langeafstandsloper, die zich tot nu toe vooral op de 5.000 meter had toegelegd. Ze werd onder meer olympisch kampioene, won in de Diamond League en schreef ook de Commonwealth Games en de Afrikaanse kampioenschappen op haar naam. Nu mikt ze op een plek naast legendes als Tirunesh Dibaba en Vivian Cheruiyot door op de wereldkampioenschappen de dubbel 5.000 en 10.000 meter te pakken. Op haar 25e heeft Chebet dus besloten om de taartpunten van meerdere disciplines op te eten. Voorlopig met succes.
Het was een moeilijke en zeer tactische race, maar ik heb de laatste 800 meter heel hard gelopen. Tsegay zette stevig aan en ik moest doorgaan. Ik heb in Silezië 1.500 meter gelopen, dus mijn mindset was alsof ik in een 1.500 meter-race zat. Ik moest doorduwen en volgen, mezelf blijven motiveren, want ik wilde die gouden medaille zo graag. Ik had nog nooit goud gewonnen op de wereldkampioenschappen, dus ik heb mezelf ervan overtuigd dat ik het zou halen. Dat bleef tijdens de race door mijn hoofd spelen. Deze titel betekent heel veel voor me en ik hoop dat hij jonge atleten inspireert. (…) Het seizoen was lang, dus nu sluiten we het af en gaan we op vakantie. Misschien probeer ik na Los Angeles, de Olympische Spelen van 2028, de marathon. Maar voorlopig blijf ik op de baan.
Battocletti opnieuw tweede
Het huzarenstukje van Beatrice Chebet werd wel geholpen door de afwezigheid van een concurrente die het haar bijzonder lastig had kunnen maken. Sifan Hassan, wereldkampioene op deze afstand in Doha in 2019 en olympisch kampioene in hetzelfde stadion in Tokio in 2021, kon er niet bij zijn op deze Japanse WK, hoewel ze haar deelname aan de Marathon van New York op 2 november al heeft aangekondigd. Daar profiteerde de Italiaanse Nadia Battocletti van. Zij liep, net als op de vorige WK, naar een knappe tweede plaats en scherpte bovendien haar nationale record aan (30’38”23). De 25-jarige Italiaanse deelde het podium met de Ethiopische Gudaf Tsegay (30’39’’65), die haar vroege versnelling in de slotmeters moest bekopen.
Beatrice Chebet our World Champion 🇰🇪 🥇
pic.twitter.com/WXZqRMMpiw
— ERIC OMONDI (@ericomondi_) September 13, 2025
Een vliegende start, een snel uiteengeslagen groep
Gesteund door het publiek nam de Japanse Ririka Hironaka (zesde in 31’09″62) in de eerste ronden brutaal de kop, tot groot enthousiasme van het stadion. Maar het Keniaanse plan kwam al snel op gang. Eerst Agnes Jebet Ngetich en daarna Chebet voerden het tempo op, nog voor halfweg. Het resultaat: een uit elkaar geslagen peloton en meerdere slachtoffers, onder wie een van de medaillekandidaten, Janeth Chepngetich, die moest opgeven. De Ethiopische loopsters, die in 2023 in Boedapest nog het volledige podium bezetten, bleven daarachter samen met Fotyen Tesfay, Ejgayehu Taye en vooral Tsegay, de regerend wereldkampioene. Alleen zij kon de tempowisselingen blijven beantwoorden.
Een zinderende laatste kilometer
Midden in deze Afrikaanse strijd hield een Europese stand. De Italiaanse Battocletti nestelde zich vanaf kilometer vijf in de kopgroep. Geduldig en sterk gaf ze geen krimp, ondanks de versnellingen van de Keniaansen en Ethiopische loopsters. Net als twee jaar geleden in Boedapest bleef ze aanklampen om haar kans in de sprint te grijpen. Na 9.000 meter viel de beslissing. Tsegay plaatste een eerste aanval, liet Taye lossen en voerde de spanning op. Er bleef een ijzersterk viertal over: Chebet, Ngetich, Battocletti en Tsegay. De Keniaanse wachtte haar moment af en plaatste vervolgens een messcherpe versnelling in de laatste 200 meter. Niemand kon haar volgen: het goud lag voor het grijpen. Achter haar pakte Battocletti een schitterende zilveren medaille. « Ik begin zilveren medailles leuk te vinden, grapte de jonge loopster uit Noord-Italië in de mixed zone. Dit jaar was moeilijk, na de Olympische Spelen van vorig jaar, maar ik wist dat ik klaar was om hard te lopen. Voor een Europese vrouw is het echt belangrijk om op dit evenement een medaille te winnen tussen al die Afrikaanse loopsters. In de laatste ronde besefte ik dat ik iets te ver van de koploopster zat. Ik wilde in de laatste 300 meter harder gaan. Helaas heb ik een moment voor het goud gemist, maar ik ben trots. »
Gudaf Tsegay berust in de derde plaats voor de 5.000 meter
De 28-jarige Tsegay moest in de slotfase nog diep gaan om het brons veilig te stellen, maar liet na deze hoogstaande 10.000 meter haar vreugde de vrije loop. « De wereldkampioenschappen zijn altijd heel bijzonder voor mij, reageerde de wereldkampioene van 2022. Mijn vijfde medaille winnen is ongelooflijk. Het betekent veel voor mij, maar ook voor heel Ethiopië. Als regerend wereldkampioene hier aan de start staan was een enorme verantwoordelijkheid en ik heb er alles aan gedaan om mijn titel te verdedigen. Na negen kilometer had ik de race onder controle, maar daarna besloot ik door te trekken. Het was geen tactische fout. Fysiek was ik klaar voor een snelle finish, maar het weer was voor mij de grootste uitdaging. Hoewel ik onder warme omstandigheden had getraind, had ik niet verwacht dat de luchtvochtigheid zo hoog zou zijn. Ik heb mijn best gedaan, maar de andere meiden waren iets sneller aan de finish. Dat is onze sport. Het is ongelooflijk en onvoorspelbaar. » Ngetich, die lange tijd in de strijd om de medailles zat, kraakte in de laatste meters (30’42’’66), terwijl Taye (30’55’’52) ruim achter de toppers finishte. Als er in de halve finales niets misgaat, treffen al deze kampioenen elkaar komende zaterdag om 14.29 uur opnieuw, voor een spannende 5.000 meter waarin ook de geduchte Faith Kipyegon zich ongetwijfeld zal mengen.