WK Tokio: Jimmy Gressier pakt brons op de 5000 meter en bezorgt Frankrijk tweede medaille

Hij liep met hart en verstand en snelde daarna naar zijn familie op de tribune, met de Franse vlag om zijn schouders. Een week nadat hij wereldkampioen op de 10.000 meter was geworden, keerde Jimmy Gressier terug op de baan om een nieuwe medaille aan zijn verzameling toe te voegen. Dit keer was het brons, op de 5000 meter in 12'59"33. In het kolkende nationale stadion van Tokio, enkele minuten voordat de hemel zou openbreken, weerstond de Fransman de supersnelle eindsprint van Cole Hocker, die tot koning van de dag werd gekroond. De geboren Boulogne-sur-Mer liep alles uit de kast om de Australiër Ky Robinson (vierde in 12'59"61) in de laatste 100 meter achter zich te houden.

We hadden hem in de eerste 300 meter al even aan de leiding gezien, alsof hij een markeringspunt wilde plaatsen. Daarna verdween de Amerikaan, verscholen in het midden van het peloton, achter Grant Fisher (achtste in 13'00"79) en Nico Young (zesde in 13'00"07). In de laatste bocht schoot de olympisch kampioen op de 1500 meter naar voren, zijn katachtige pas aangedreven door sprintersnelheid. Eindtijd: 12'58"30. De wereldtitel was binnen. Isaac Kimeli hield zo lang mogelijk stand (12'58"78), maar niets kon de raket uit Indiana stoppen. Het podium werd het snelste in de WK-geschiedenis sinds 1999.

Deze 5000 meter in Tokio schreef ook collectieve geschiedenis. Drie Fransen in de finale: dat was nog nooit gebeurd. Yann Schrub, negende in 13'01"34, bevestigde zijn regelmaat. Étienne Daguinos, veertiende in 13'11"72 bij zijn mondiale vuurdoop, verborg zijn frustratie niet: « Ik ben een beetje teleurgesteld. Mijn doel is om over twee jaar medaillekandidaat te zijn ». Voor de opkomende generatie blijft de confrontatie met de wereldtop echter een cruciale stap.

Gressier schrijft geschiedenis in sneltreinvaart

De Frans recordhouder (12'51"59) won in Tokio niet alleen zijn tweede medaille: de jongen uit Chemin-Vert werd de eerste Fransman die sinds atletieklegende Alain Mimoun twee keer op een WK-podium van de 5000 meter stond. Mimoun werd in 1952 olympisch vicekampioen. « Ik schrijf opnieuw geschiedenis: twee medailles pakken in een extreem competitieve discipline. (…) Ik heb bergen verzet ». Een zeldzame prestatie die hem in het spoor brengt van grootheden als Mo Farah (dubbels in 2013 en 2015) en Kenenisa Bekele (2009). Met zijn twee wereldmedailles op deze editie treedt een van de pupillen van Adrien Taouji toe tot het pantheon van de Franse atletiek, naast Christine Arron (twee bronzen medailles in 2005 op de 100 en 200 meter), Ladji Doucouré (twee gouden medailles op de 110 meter horden en de 4×100 meter estafette in 2005) en Eunice Barber (in 2003 goud bij het verspringen en zilver op de zevenkamp, en in 2005 twee zilveren medailles in diezelfde disciplines).

#WCHTokyo25｜🗣️"Toen ik hierheen kwam, geloofde ik er meer in dan wie dan ook! Tijdens dit kampioenschap merkte ik dat mentale kwaliteiten zwaarder wogen dan fysieke kwaliteiten."

De spontane reactie van JIMMY GRESSIER, winnaar van twee medailles 😍

📺 Volg de live-uitzending: https://t.co/gblUGFnrYM pic.twitter.com/55zmrZLQFp

— francetvsport (@francetvsport) 21 september 2025

« Toen ik hierheen kwam, geloofde ik er meer in dan wie dan ook, vervolgde de Jimmy uit Boulogne. Ik moest het nog wel waarmaken. Met mijn overwinning op de 10.000 meter kreeg ik vertrouwen. Ik voelde dat mijn benen een beetje vermoeid waren (…) Ik ben heel trots op mezelf. Op het laatste rechte stuk scheelde het niet veel. Volgens mij had ik Kimeli nog kunnen terugpakken als Cole Hocker niet als een raket langs me heen was geschoten (Isaac) want ik had nog wat over. Maar toen Hocker me met zo'n waanzinnige snelheid passeerde, liepen mijn benen vol ». Dat hij wedstrijden zo snel achter elkaar goed verteert, dankt de Noord-Fransman aan zijn verleden in het veldlopen. Als meervoudig Europees kampioen bij de beloften, in modder en wind, bouwde hij daar een ijzersterk uithoudingsvermogen en een mentale hardheid op die in tegenslag werd gesmeed. Tokio leverde het bewijs: hij kan inmiddels zowel een peloton controleren als de felste finishes overleven. De 28-jarige atleet uit Boulogne, die opgroeide in dezelfde wijk als Franck Ribéry, heeft nu al de uitstraling van iemand die een nieuw hoofdstuk in de Franse langeafstandsatletiek schrijft. Zizou krijgt de kans om hem voor de tweede keer te feliciteren.

De revanche van een gehavende Amerikaan

Voor Hocker is deze titel meer dan een overwinning: het is revanche. Nadat hij in de halve finales van de 1500 meter was gediskwalificeerd wegens een te harde elleboogstoot, zette de Amerikaan zijn frustratie om in pure energie. Samen met landgenoten Fisher en Young had hij het tempo vroeg in de race opgeschroefd, gesteund door de Ethiopiër Hagos Gebrhiwet (dertiende in 13'07"02). Maar niemand had de benen om zijn finish als een straaljager te beantwoorden. « Ik wilde het WK beëindigen op mijn voorwaarden, zeker na de manier waarop ik me hier het hele jaar op had voorbereid, reageerde de 24-jarige middellangeafstandsloper in de mixed zone. Ik had het gevoel dat me op de 1500 meter iets was afgenomen (door de diskwalificatie). Ik wist dat ik vandaag een kans had, dat mijn benen sterk genoeg waren om terrein goed te maken. Er liepen veel mensen voor me, maar ik voelde me zeer sterk, sterk genoeg om ze één voor één voorbij te gaan. Onze laatste kampioen op de 5 kilometer (Bernard) Lagat was iemand naar wie ik als kind keek. Het is geweldig om deze gouden medaille te pakken op de manier waarop hij dat deed. »

#WCHTokyo25｜HIJ IS ONGENAAKBAAR 🙌

🇫🇷 Jimmy Gressier pakt opnieuw een medaille, dit keer brons!!!! 🥉

De Amerikaan Cole Hocker wint de 5000 meter (12'58"30), voor de Belg Isaac Kimeli.

📺 Volg de live-uitzending: https://t.co/gblUGFnrYM pic.twitter.com/4b0NYsTOHE

— francetvsport (@francetvsport) 21 september 2025

Afwezigen, blessures en verbrijzelde dromen

Het verloop van deze finale werd ook bepaald door wie ontbrak. Geen Joshua Cheptegei of Jacob Kiplimo, de twee Oegandese veelvraten die om persoonlijke redenen forfait gaven. Ook Yomif Kejelcha ontbrak, nadat hij eerst wel was aangekondigd. Kuma Girma raakte tijdens de race geblesseerd, het Nederlandse toptalent Niels Laros stapte op 4000 meter uit nadat hij last had gekregen, terwijl de Zweed Andreas Almgren, Europees recordhouder met 12'44"27, in de series werd uitgeschakeld. Zelfs de Noor Jakob Ingebrigtsen, de regerend wereldkampioen die zich op het nippertje voor de finale had geplaatst, dacht in de voetsporen van Boedapest (Hongarije) te kunnen treden door drie ronden voor de finish de leiding te nemen. Maar in de slotfase viel hij stil en klokte hij 13'02"00, goed voor de tiende plaats. Tokio heeft de krachtsverhoudingen dus opnieuw getekend.

Twee medailles voor Gressier, drie Fransen in de finale, een ongekende dichtheid. De Franse middellange afstand komt sterker uit Tokio. En hoewel de jongen uit Pas-de-Calais al geschiedenis heeft geschreven, houdt hij een enorm doel voor ogen: net als Farah of Bekele de man van de dubbel worden. De geschiedenis is in beweging gezet.