Jason Pointeau, Florian Caro en Yohan Durand: hun Marathon de Paris van binnenuit

✔ Een duik in hun race, tussen pijn, wedstrijdstrategie en trots.

Jason Pointeau: maandag gymleraar, zondag eerste Fransman in de Marathon de Paris 2025

© STADION-ACTU

Ondanks een overvolle agenda, met een gezin en een baan als gymleraar op een middelbare school, weet de 36-jarige inwoner van Gujan weken van 200 kilometer training aaneen te rijgen. In december scherpte hij in Valencia zijn persoonlijk record aan tot 2:10:35. Buitengewoon sterk. Zondag zette hij een topprestatie neer in de Marathon de Paris: hij werd eerste Fransman in 2:13:36. Maar makkelijk was het allerminst.

“ Eerlijk gezegd was het heel zwaar. Vanaf het begin tot kilometer 30 voelde ik me slecht. Ik dacht dat ik een lange marathon tegemoetging... maar ik bleef erin geloven en heb geen moment opgegeven.”

Jason hield stand. Zijn stevige voorbereiding betaalde zich uit: kilometer na kilometer merkte hij dat zijn benen het hielden en zijn hoofd de inspanning aankon. In de slotkilometers nam zijn mentale kracht het over. Gedragen door het publiek gaf hij alles en versnelde hij flink in de laatste twee kilometer, met een tempo van 2:57 per kilometer. “ Pas in de laatste tien kilometer heb ik de remmen losgegooid. Eerste Fransman achter Hassan worden, dat was vandaag toch wel een kleine persoonlijke droom. Ik heb echt genoten van die laatste twee kilometer.” Dan krijgt hij te horen dat hij inderdaad de eerste Fransman is, na de opgave van Hassan Chahdi. “ Voor mij is dat wel iets om trots op te zijn. Dat doet deugd. Echt geweldig.” Die officieuze titel van eerste Fransman betekent veel voor deze gepassioneerde amateur, die al voorzichtig vooruitkijkt naar... een 100 kilometer. “ Ik denk dat ik zin heb in langere afstanden. Een 100 kilometer op de weg proberen en zien wat dat oplevert. Mezelf afbeulen met snelle trainingen spreekt me steeds minder aan. Daarom loop ik over een paar weken opnieuw een marathon, om mijn lichaam weer op de proef te stellen.””

Florian Caro, de Breton die voor de televisie droomde van de marathon

© STADION-ACTU

Als tiener keek hij vanaf zijn fiets al naar de beelden van de Marathon de Paris. De passen van de grote kampioenen staan in zijn geheugen gegrift. Zondag maakte Florian Caro de cirkel rond in de straten die hem verliefd maakten op de koningsafstand.

“ De Marathon de Paris is een prachtige wedstrijd. Het was deze race die me ertoe bracht mijn fiets aan de kant te zetten en te gaan hardlopen. Je doorloopt alle emoties: in het begin verveel je je bijna, daarna wordt het zwaar en moet je volhouden... Gelukkig staat het publiek de hele route klaar om je vooruit te schreeuwen.”

De atleet van Stade Brestois legde een groot deel van de race af met Jason Pointeau en ook met zijn vriend Yohan Durand, voor hem een voorbeeld van een lange carrière.

“ Hij is echt een voorbeeld voor velen. Het was een plezier om 34 kilometer met hem te lopen. De hele wedstrijd hoorden we alleen maar: ‘Allez maître Yodu!’”. Aan de finish noteerde de Breton een sterke 16e plaats overall in 2:13:50, op slechts enkele seconden van zijn persoonlijk record, op een parcours dat hij bijzonder zwaar vindt: “Het parcours van Parijs kost je minstens één tot twee minuten meer dan een sneller marathonparcours.” Toch bleef er een kleine teleurstelling hangen: “ Een beetje jammer dat ik er op het einde niet nog wat meer uit heb kunnen halen... maar eerlijk gezegd voelde ik me goed. Dat stemt hoopvol voor de komende maanden. ” Het doel ligt al vast: een snellere najaarsmarathon, om te proberen een scherpe tijd neer te zetten.

Yohan Durand, tot het uiterste gedragen door het publiek

© STADION-ACTU

Hij was een van de verwachte gezichten van de marathon. Het Parijse publiek wist dat ook en liet hem dat bij elke pas voelen.

“ Het publiek gaf me echt een boost. Met hoe ik me voelde... als dit niet Parijs was geweest, was ik misschien gestopt. Maar hier kon ik dat niet.”

Yohan Durand, alias ‘Maître Yodu’, voltooide de Marathon de Paris 2025 in 2:14:44, goed voor de 17e plaats overall en de derde Fransman. Het werd een race waarin hij diep moest gaan: “ Qua conditie zat ik supergoed. Maar spiermatig zat ik echt in de problemen. En met die wind, vooral langs de kades, was het alsof je tegen een muur in liep.”. Vanaf kilometer 25 waren de signalen duidelijk: dit wordt nog lang. Een waarschuwing in zijn hamstring, steeds zwaardere kopbeurten... Toch bleef hij tot Boulogne bij zijn twee metgezellen van de dag, Jason en Florian. “ Ik heb een beetje de handrem aangetrokken om de finish te halen. Ik zat dicht tegen kramp aan.” Hij was voor een beter resultaat gekomen, maar aan opgeven dacht hij geen moment. Het was Parijs en hij wilde zichzelf testen: “ Ik wilde een moeilijke marathon lopen. Mezelf uitdagen. En hem uitlopen. Nu richt ik mijn pijlen op een sneller parcours in het najaar, misschien Berlijn of Valencia, om een scherpe tijd neer te zetten.”

Drie verhalen, één passie en diep respect tussen drie atleten die alles gaven op de Parijse kasseien. Van de kinderdroom van Florian Caro, via de veerkracht van Jason Pointeau tot de krampen van Yohan Durand: ieder vocht zijn eigen strijd. Over één ding waren ze het eens: de sfeer tijdens de Marathon de Paris was ongelooflijk, gedragen door een uitzinnig publiek. Want dat is hardlopen ook: inspanning, kippenvel en emoties om te delen. En zondag leefden de supporters tot het allerlaatste moment met hen mee.