Het strategische plasje voor de start van een marathon

De universele angst van elke hardloper. Dat geniepige stemmetje dat precies op het verkeerde moment opduikt, wanneer je vaststaat in het startvak, klem tussen een kerel in bananenpak en een gespannen marathonloopster: ‘Moet ik… nu echt plassen?’. Gevolgd door de gevreesde drieling: ‘Waar kan ik heen? / Heb ik nog tijd? / Waarom heb ik zoveel gedronken?’

De opgave vóór de opgave: hét onderwerp onder marathonlopers

Echte aandrang? Stress? Een afspiegeling van de angst om te presteren? Hoe dan ook, het is hét onderwerp dat door het hoofd van elke marathonloper spookt.
Met een volle blaas enkele minuten voor de start is het namelijk een beetje alsof je met een rugzak vol water moet lopen: mentaal is het ondraaglijk. Dus om met een licht hoofd en een lege blaas te kunnen vertrekken, geldt één gouden regel: anticipeer… en mik goed.

Beste lopers: heren, de natuur is (te) gul

Heren, laten we eerlijk zijn: voor jullie volstaat bijna alles. Een boom, een hek, een lantaarnpaal, het achterwiel van een bestelbusje… Het moet gezegd: voor jullie is het een stuk eenvoudiger. Alles kan dienstdoen als plaspunt. Een beetje discretie is het enige wat nodig is, plus een onderbroek die makkelijk omlaag kan. Bonus: mannen hebben een verbazingwekkend talent ontwikkeld om binnen drie seconden een acceptabele schuilplek binnen een straal van 50 meter te spotten. Alsof het een verborgen GPS-zintuig is.

Beste loopsters: dames, dat is andere koek

Dames, voor jullie ligt het anders. De mobiele toiletten die de organisatie neerzet, worden bestormd. Of je sluit tientallen minuten aan en loopt het risico dat je te laat bij je startvak komt, of je moet improviseren… Een struik, een auto of een vriendin om je af te schermen.

Een eervolle vermelding voor de toegewijde vriendinnen die veranderen in FBI-agenten, met als missie: een discreet plasje plegen zonder pottenkijkers.

Bonusronde: het nepplasje

Er zijn ook lopers die niet echt nodig moeten, maar toch gaan ‘voor de zekerheid’. Een bijgelovig ritueel. Een beetje zoals je veters drie keer strikken of vier keer je horloge controleren. ‘Ik hoef niet, maar wat als ik straks toch moet?’

Kortom, we kennen het allemaal. Plassen voor de wedstrijd is geen taboe, maar gewoon een klassieker. Niemand ontkomt eraan en dat zal vermoedelijk nooit veranderen. Je kunt zeggen dat de wedstrijd al lang voor de boog begint, namelijk bij de zoektocht naar de perfecte plek om te plassen.

✓ De marathonkalender