Trzy kluczowe pytania przed maratonem

Nie ma wątpliwości: maraton to dla biegacza święty Graal, cel wywołujący mieszankę motywacji, stresu… a czasem, nie ma co ukrywać, także prawdziwego lęku. Jak na mit przystało, maraton często wydaje się nieosiągalny. Droga do niego przypomina przygody Indiany Jonesa: pełna pułapek, przeszkód i wrogów… A jednak przy odpowiednim przygotowaniu maraton jest w zasięgu każdego bohatera codzienności. Oczywiście przebiegnięcie 42,195 km w rewelacyjnym czasie nie jest zadaniem dla każdego, ale samo pokonanie tego dystansu pozostaje realnym celem, jeśli odpowiednio się do niego przygotujesz i zdefiniujesz konkretny plan. Zaczynamy?

Czy naprawdę tego chcę?

Przejdźmy od razu do sedna. Chodzi o chęci. Specjaliści od przygotowania mentalnego wyróżniają dwa rodzaje motywacji:

– Motywacja wewnętrzna, czyli związana z samą aktywnością sportową: przyjemność odczuwana podczas biegania, satysfakcja z postępów, chęć lepszego poznania własnych fizycznych i mentalnych granic…
– Motywacja zewnętrzna, czyli związana z konsekwencjami podejmowanej aktywności. Bieganie przestaje być celem samym w sobie, a staje się sposobem na uznanie bliskiej osoby, zdobycie medalu finishera, pokonanie kolegi czy wzbudzenie podziwu partnera…

Aby twoje zaangażowanie było trwałe i nie wypaliło się po drodze, najlepiej najpierw oprzeć je na motywacji wewnętrznej, a dopiero potem na zewnętrznej. Jeśli trening sprawia ci autentyczną przyjemność, zwiększasz swoje szanse na ukończenie przygotowań i samego maratonu. Zadaj sobie kluczowe pytanie: dlaczego chcę podjąć to wyzwanie? Co skłania mnie do zmierzenia się z tym celem? Odpowiedzi pozwolą ci ocenić siłę, a może i słabość, twojej motywacji.

Zawsze lepiej wiedzieć, dlaczego coś robimy!

Czy jestem gotowy zrobić wszystko, by osiągnąć cel?

Maratońskie wyzwanie przypomina trochę postanowienia noworoczne: mówimy sobie, że tym razem się uda, a chwilę później wracamy do starych, niekoniecznie dobrych nawyków! Nie ma jednak nic gorszego niż podjęcie wyzwania, a następnie odkrycie w trakcie przygotowań, że nie damy rady go zrealizować. W takiej sytuacji można odpuścić albo, co gorsza, mimo wszystko stanąć na starcie… i pobiec prosto po DNF. To dopiero cios dla poczucia własnej wartości! Zanim doświadczysz porażki, lepiej zadaj sobie pytanie: czy jestem gotowy zrobić wszystko, by osiągnąć cel? Czy znajdę czas na trening, zgodzę się na zmianę trybu życia i nowych nawyków żywieniowych, zaakceptuję związane z tym ograniczenia? Jeśli odpowiedź nie jest zdecydowana, być może lepiej wybrać inne, mniej czasochłonne i mniej wymagające wyzwanie. Może półmaraton? Albo bieg przeszkodowy ze znajomymi? Jeśli odpowiedź brzmi jednoznacznie „tak”, podczas przygotowań nie możesz stać się wyłącznie przyszłym maratończykiem. Nadal musisz być sobą, czyli tatą lub mamą, synem lub córką, partnerem, przyjacielem, kolegą z pracy…

Jeśli cel maratoński odcina cię od całej reszty życia, zatrzymaj się na pięć minut i pomyśl. Czy to na pewno rozsądne?

Czy to właściwy moment?

Kumulacja obowiązków w pracy, rodzinne wakacje, duży projekt do dopięcia… Powodów może być wiele, ale wszystkie oznaczają brak czasu i przestrzeni mentalnej. Tymczasem przy maratońskim wyzwaniu oba te elementy są niezbędne. Najlepiej wziąć kalendarz i zaznaczyć okresy, w których wiesz, że regularna realizacja planu treningowego oraz utrzymanie rozsądnego trybu życia nie będą możliwe. Warto również odnotować momenty, kiedy zwykle jesteś bardziej zmęczony: niektórzy tracą energię jesienią, inni mocno odczuwają stres związany z początkiem roku szkolnego… Gdy już zaznaczysz te okresy, łatwiej wyłonisz terminy, w których da się zaplanować tygodnie przygotowań i wybrać termin maratonu. Taka praca z kalendarzem pomoże ci również przesiać niezwykle bogatą ofertę dostępnych biegów. Ale to już zupełnie inny, długi temat…