Antoine Sénéchal: ο μαραθώνιος ως ανάσα ζωής

Νέα καρδιά, νέος δρομέας. Ένας ακόμη άνθρωπος στη μεγάλη περιπέτεια του μαραθωνίου. Όχι όμως ένας μαραθωνοδρόμος σαν όλους τους άλλους, αφού ο Antoine Sénéchal έχει μια ξεχωριστή διαδρομή. Με μεταμόσχευση καρδιάς το 2018, δεν έχει ως μοναδικό στόχο να φτάσει στη γραμμή τερματισμού. Θέλει κυρίως να ξαναβρεί το αίσθημα ότι είναι πραγματικά ζωντανός, δυνατός και ενεργό μέλος της κοινωνίας. Να ξαναβρεί, με άλλα λόγια, την ανάσα της ζωής. Θα ανοίξει άραγε τον δρόμο και θα δώσει ελπίδα σε άλλους μεταμοσχευμένους που είναι έτοιμοι να ξεπεράσουν τα όριά τους και να δοκιμάσουν κι εκείνοι μια αθλητική πρόκληση;

2018, μια νέα ανάσα

Εννέα χρόνια νωρίτερα, ο Antoine Sénéchal είχε λάβει νέα καρδιά, την παραμονή των 18ων γενεθλίων του. Για να αντιμετωπίσει την υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια από την οποία έπασχε από τα 11 του, δεν είχε άλλη επιλογή από το να σταματήσει τον αθλητισμό. «Το να σταματήσω το βόλεϊ στη μέση της χρονιάς ανέκοψε όλη τη δυναμική μου», εξηγεί. Η ασθένεια εξελισσόταν μαζί με την ανάπτυξή του και, στα 17, τον οδήγησε στη μοναδική λύση: τη μεταμόσχευση καρδιάς. Από την ημέρα της επέμβασης, μια νέα ζωή ανοίχτηκε μπροστά του. Σε αθλητικό επίπεδο, έπρεπε να τα ξαναχτίσει όλα: να επανεκπαιδεύσει τους μυς του, να επιστρέψει σε μια σωματική δραστηριότητα που είχε διακοπεί για επτά χρόνια και να ξαναβρεί τον έλεγχο της αναπνοής του. Εδώ και οκτώ χρόνια, έχει επιστρέψει στην άθληση με τον δικό του ρυθμό. «Τρέχω, κάνω ποδήλατο, περπατάω και κάνω μυϊκή ενδυνάμωση», διευκρινίζει.

Η ιδέα είναι να δείξουμε πως ακόμη και ως μεταμοσχευμένος μπορείς να τρέξεις έναν μαραθώνιο.

Ένας μαραθώνιος στον ορίζοντα

Έχοντας επίγνωση του μεγέθους της προσπάθειας που απαιτεί ο μαραθώνιος, δεν έχει ορίσει ακόμη ημερομηνία. «Ίσως στα δέκα χρόνια από τη μεταμόσχευσή μου», σκέφτεται. Δηλαδή το 2028. Μέχρι τότε, προέχει να προχωρά σταδιακά, γιατί το «όνειρο να συμμετάσχει κάποτε σε έναν μαραθώνιο» θα γίνει οπωσδήποτε πραγματικότητα. Είναι απλώς θέμα χρόνου. Προς το παρόν, τρέχει μέχρι και 10 χιλιόμετρα χωρίς διακοπή. «Αμέσως μετά τη μεταμόσχευση, πίστευα πως το να τρέξεις έναν μαραθώνιο ήταν κάτι εύκολο. Το είχα κάπως υποτιμήσει. Έλεγα πως σε τρεις μήνες θα είχα βγει από το νοσοκομείο και σε έξι μήνες θα το είχα καταφέρει. Όμως συνειδητοποίησα ότι το να έχεις μείνει επτά χρόνια χωρίς άθληση δεν ήταν καθόλου εύκολο για το μυϊκό σου σύστημα», θυμάται.

Πριν από τη μυθική απόσταση, διαγράφονται κι άλλοι σταθμοί, ανάμεσά τους οι Παγκόσμιοι Αγώνες Μεταμοσχευμένων, που θα πραγματοποιηθούν στο Βέλγιο το 2027. Στη διοργάνωση, η οποία συγκεντρώνει μεταμοσχευμένους όλων των τύπων οργάνων, ο Antoine σκοπεύει να συμμετάσχει στα αγωνίσματα βάδην, δρόμου και ποδηλασίας. Για να προετοιμαστεί για την πρώτη μεγάλη ημερομηνία του αγωνιστικού του προγράμματος, προπονείται υπό την καθοδήγηση προπονητή και μαζί με μια ομάδα ανθρώπων που αντιμετωπίζουν καρδιολογικές παθήσεις και θέλουν επίσης να επιστρέψουν στη σωματική δραστηριότητα. Στην Arras, στο Pas-de-Calais, γυμνάζεται στον σύλλογο Coeur Santé, πάντα με σταδιακή επιβάρυνση, παράλληλα με τα μαθήματα μαγειρικής σε ένα λύκειο, τη συγγραφή του δεύτερου βιβλίου του, μετά την έκδοση της αυτοβιογραφικής του αφήγησης La Vie n’est pas un jeu, αλλά και τις επαφές του με τα μέσα ενημέρωσης και τις επισκέψεις του σε σχολεία ως πρόεδρος της Association pour le don d’organes et de tissus humains (Adot 59), με στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση.

Το όνειρο μιας φυσιολογικής ζωής

Ο αθλητισμός συχνά αντιμετωπίζεται ως εργαλείο ανθεκτικότητας. Μέσα από την άσκηση, τις αξίες του και τους δεσμούς που δημιουργεί, μπορεί να βοηθήσει κάποιον να ξεπεράσει ένα τραύμα και να ξαναχτίσει τη ζωή του. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που υπάρχουν αυτοί οι Αγώνες ούτε που ο Antoine έθεσε, στα δικά του μέτρα, ως στόχο τα 42,195 χιλιόμετρα. Για τους περισσότερους δρομείς, ο μαραθώνιος είναι ασφαλώς μια μεγάλη πρόκληση, αλλά παραμένει εφικτός με συστηματική προετοιμασία και σωστά διαχειρισμένο ρυθμό. Για έναν μεταμοσχευμένο, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όχι όμως και αδύνατα. «Η ιδέα είναι να δείξουμε πως ακόμη και ως μεταμοσχευμένος μπορείς να τρέξεις, υποστηρίζει. Είναι κάπως μια δικαίωση να σκέφτομαι πως για πολύ καιρό δεν μπορούσα να αθληθώ και τώρα μπορώ να τρέξω έναν μαραθώνιο. Έχει κάτι το μεγαλειώδες.» Η απόσταση αποκτά έτσι μια συμβολική διάσταση, σχεδόν τη μορφή ενός Γκράαλ. Δύσκολο να την κατακτήσεις, ακόμη περισσότερο μετά από μεταμόσχευση καρδιάς, αλλά κουβαλά ένα μήνυμα πολύ ευρύτερο από την ίδια την αθλητική επίδοση. Το Παρίσι θα ήταν το ιδανικό σκηνικό για να το μεταδώσει: «Κοιτάξτε, η μεταμόσχευση λειτουργεί! Ας κινητοποιηθούμε γύρω από τη δωρεά οργάνων, αφού μπορεί να επιτρέψει στους ανθρώπους να ζήσουν και να επιστρέψουν στην άθληση.»