Στα 70 της, η Laurence Alnet κρατά το παγκόσμιο ρεκόρ μαραθωνίου

Η Laurence Alnet έκλεισε τα 70 στις 18 Ιουλίου 2024. Τον περασμένο Νοέμβριο, στη La Rochelle, πέτυχε το μεγάλο κατόρθωμα: κατέκτησε το παγκόσμιο ρεκόρ μαραθωνίου στην κατηγορία M7 γυναικών (70-74 ετών), με χρόνο 3:26:40. Παρά τον δυνατό άνεμο εκείνης της διοργάνωσης, η 70χρονη βελτίωσε το προηγούμενο ρεκόρ, που κρατούσε Γερμανίδα αθλήτρια με 3:35. Από τότε, η Laurence βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας και ενός τεράστιου κύματος αγάπης.

«Τρέχω εδώ και 56 χρόνια»

Η Laurence μας είπε: «Τρέχω εδώ και 56 χρόνια». Πράγματι, η αθλήτρια του Nantes Métropole Athlétisme ξεκίνησε να τρέχει στα 14 της, στο σχολείο, όπου η καθηγήτριά της αναγνώρισε το πραγματικό της ταλέντο στο άθλημα. Παρά τις διακοπές, κυρίως λόγω δύο εγκυμοσύνων, η Laurence ουσιαστικά δεν έπαψε ποτέ να τρέχει. Ο συνδυασμός επαγγελματικής ζωής και τρεξίματος δεν ήταν πάντα εύκολος. Κι όμως, αυτό δεν την εμπόδισε να δοκιμάσει τα πάντα: cross, 10 χλμ., ημιμαραθώνιο, μαραθώνιο… Η αγαπημένη της απόσταση είναι και η μεγαλύτερη, πιθανότατα η πιο απαιτητική: η απόσταση των 42,195 χιλιομέτρων. Το 1996 έτρεξε τον πρώτο της μαραθώνιο στο Λονδίνο, κάνοντας το ντεμπούτο της σε 3:09, παρότι είχε ξεκινήσει από το μπλοκ των 4 ωρών. Την ίδια χρονιά γνώρισε τον προπονητή της, ο οποίος παραμένει μέχρι σήμερα στο πλευρό της, τον Jean Pierre Guiton του Stade Nantais Athletic Club.

Ημιμαραθώνιος και νέο ρεκόρ στο στόχαστρο…

Η κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ δεν σκοπεύει να σταματήσει εδώ. Το επόμενο ραντεβού έχει οριστεί για τον Μάρτιο του 2025, στον Semi-Marathon de Lisbonne. Ο στόχος; Ένας ακόμη τίτλος, το ευρωπαϊκό ρεκόρ (1:38:53). Η Laurence προπονείται σκληρά, τουλάχιστον πέντε φορές την εβδομάδα, ακόμη κι όταν δεν έχει αγώνα στο πρόγραμμα. Πέρα από την απόλαυση του τρεξίματος, η αναζήτηση της επίδοσης παραμένει εκεί, ακούραστη. «Ήμουν πάντα ανταγωνιστική και θα είμαι για πάντα». Ο ανταγωνισμός, οι στόχοι και η αδρεναλίνη είναι αυτά που κινούν περισσότερο από οτιδήποτε αυτή την αθλήτρια. Οι δικοί της άνθρωποι τη χαρακτηρίζουν μερικές φορές «άφθαρτη». Εκείνη απαντά: «Δεν υπάρχει ηλικία για το τρέξιμο. Όσο μπορούμε να τρέχουμε, πρέπει να το κάνουμε. Έτρεχα πάντα και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να σταματά».

Το σχολείο της ζωής

Δεν ήταν όλα πάντα εύκολα και αυτονόητα για αυτή τη μαραθωνοδρόμο. Τροχαίο, χωρισμός, τραυματισμοί… Η Laurence πέρασε δύσκολες στιγμές, κι αυτό είναι μέρος της δύναμής της σήμερα. Να παλεύει και να ξεπερνά τις δυσκολίες: αυτό είναι που κρατά από όσα έζησε.

Πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια, υπέστη μερική ρήξη στον αχίλλειο τένοντα, έναν τραυματισμό που δεν της επέτρεπε να αγωνιστεί στην απόσταση του μαραθωνίου. Για τους γιατρούς, η προσπάθεια ήταν υπερβολικά μεγάλη και επικίνδυνη για το σώμα. Τον Μάιο του 2024 επέστρεψε στη Saumur, στη βασιλική απόσταση, και ήταν ευτυχισμένη με το εξαιρετικό 3:24:45. Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να μιλά για ρεκόρ, καθώς δεν είχε ακόμη κλείσει τα 70. Το καλοκαίρι που ακολούθησε, έσπασε τρία πλευρά έπειτα από πτώση και λίγες εβδομάδες αργότερα εμφάνισε έρπητα ζωστήρα στην πλάτη. Παρ’ όλα αυτά, όπως λένε οι φίλοι της, είναι άφθαρτη.

Το τρέξιμο είναι οικογενειακή υπόθεση. Με έναν γιο που τερμάτισε το La Diagonale des Fous το 2024, μια κόρη που προπονείται κάθε εβδομάδα και εγγόνια που φορούν τα αθλητικά τους, η σκυτάλη είναι εξασφαλισμένη για τη Laurence.

Της ευχόμαστε ολόψυχα μια υπέροχη συνέχεια, σε αυτή την εκπληκτική γιαγιά.