«Slow Running»: το νέο κλειδί της απόδοσης;

Όχι μόνο για να απολαμβάνεις τη διαδρομή

Από την εμφάνιση του running, οι χρόνοι καταρρίπτονται. Τρέχουμε όλο και πιο γρήγορα, επαγγελματίες και ερασιτέχνες. Με το βλέμμα καρφωμένο στο ρολόι, ο σύγχρονος δρομέας μπορεί να επιλέξει να κόψει ρυθμό, να ακούσει το σώμα του και να παρατηρήσει τον κόσμο γύρω του… Η απόλαυση έχει προφανώς κεντρική θέση και στη θεωρία του Hiroaki Tanaka (1947 – 2018), που επέμενε στο εξής μότο: «τρέξε μόνο με ρυθμό που σου επιτρέπει να χαμογελάς», τον περίφημο ρυθμό «niko-niko». Niko-niko σημαίνει «χαμόγελο» στα ιαπωνικά… Η φιλοσοφία του slow running αναπτύχθηκε από τον καθηγητή Hiroaki Tanaka, Ιάπωνα φυσιολόγο της άσκησης, ο οποίος απέκτησε πολυάριθμους υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο με τα βιβλία του για το θέμα. Ο Hiroaki Tanaka έτρεξε περισσότερους από 60 μαραθωνίους χωρίς να τραυματιστεί ποτέ και πέτυχε το ατομικό του ρεκόρ στα 50 του, με χρόνο 3:38:50. Έφερε στο τρέξιμο πολλούς ανθρώπους που αποθαρρύνονταν από τις απαιτήσεις ενός αθλήματος παραδοσιακά προσανατολισμένου στην επίδοση.

© Hiroaki Tanaka

Η μεγαλύτερη ανακάλυψη του καθηγητή; Ότι ο ρυθμός niko-niko βοηθά να καίμε λίπος ακόμη πιο γρήγορα απ’ ό,τι στο κλασικό τζόκινγκ, προσφέροντας παράλληλα την ίδια ευχάριστη αίσθηση χάρη στις ενδορφίνες. Σε αυτό το σημείο, το slow running έχει ένα ακόμη πλεονέκτημα: η αδρεναλίνη δεν ενεργοποιείται από αυτή την πρακτική, οπότε αποφεύγεις την εξάντληση που συχνά ακολουθεί την προσπάθεια. Είναι μια προσέγγιση που μπορεί φυσικά να ταιριάξει σε αρχάριους ή σε ανθρώπους με περιορισμένη κινητικότητα στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή. Προσοχή όμως: ορισμένοι αθλητές την εντάσσουν στο προπονητικό τους πρόγραμμα, αποδεικνύοντας ότι το slow running ξεπερνά τα «στερεότυπα» που το συνοδεύουν.

Ο ταχύτερος άνθρωπος στον κόσμο στο μίλι είναι λάτρης του slow running

© STADION-ACTU

Όσοι παρακολουθούν τον στίβο πιθανότατα τον γνωρίζουν, άλλωστε ο συγκεκριμένος αθλητής έχει και χάρισμα και συμπάθεια. Ο Βρετανός Elliot Levi Giles, γεννημένος στις 26 Μαΐου 1994, κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο μίλι (3 λεπτά, 51 δευτερόλεπτα και 3 δέκατα), διπλός Ευρωπαίος medalist στα 800 μέτρα και Ολυμπιονίκης, μίλησε το 2023 σε αγγλικό περιοδικό για τη συστηματική ενασχόλησή του με το slow running, το οποίο θεωρεί μάλιστα θεμέλιο της φυσικής του κατάστασης: «πολλοί άνθρωποι έχουν εμμονή με τον χρόνο, τις αποστάσεις και όλα όσα σχετίζονται με την επίδοση, όμως υπάρχει ομορφιά στο slow running. Σήμερα έτρεξα χωρίς ρολόι και σχεδόν περπάτησα. Ωστόσο, αυτή η πρακτική έχει θέση στην προπόνηση υψηλού επιπέδου, γιατί εκεί χτίζεις τα θεμέλιά σου. Σήμερα έτρεξα σε ένα υπέροχο μέρος και μπόρεσα να απολαύσω αυτή την τύχη. Το slow running είναι ο χρόνος μου για να αποφορτίζομαι». Ένα ακόμη παράδειγμα, αυτή τη φορά από τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου: οι Ιάπωνες Ολυμπιονίκες δρομείς προπονούνται κάποιες φορές με τρόπο που μπορεί να φαίνεται παράξενος. Κινούνται για το μεγαλύτερο μέρος της προπόνησης πολύ αργά και στη συνέχεια επιταχύνουν στο μέγιστο για μικρές αποστάσεις, σε μια προσέγγιση κοντά στο 80/20. Αυτή η πολωμένη κατανομή της προσπάθειας φαίνεται πως ενισχύει την αερόβια αντοχή του αθλητή.

Πραγματικά οφέλη για το σώμα

Μπορεί η προσέγγιση του Hiroaki Tanaka να προκαλεί χαμόγελο, όμως ας μην κοροϊδευόμαστε: το slow running είναι πολύ πιο ουσιαστικό απ’ όσο φαίνεται. Για τους πιο πιστούς οπαδούς του αποτελεί μάλιστα μια πρακτική με αρκετά συγκεκριμένους κανόνες. Μπορείς ασφαλώς να αρκεστείς στην απόλαυση της διαδρομής και να βγεις για τρέξιμο χωρίς ρολόι, υπάρχει όμως και μια ορθοδοξία του slow running. Οι τεχνικές τρεξίματος είναι αρκετά συγκεκριμένες. Σε αντίθεση με το κλασικό τρέξιμο, όπου το πόδι προσγειώνεται πρώτα στη φτέρνα, ο slow runner πατά στο μετατάρσιο και κάνει περισσότερα βήματα. Στο slow running του Hiroaki Tanaka, η έμφαση δίνεται στη σωστή στάση του σώματος και στους χαλαρούς ώμους. Η «φάση αιώρησης» είναι μικρότερη απ’ ό,τι στο παραδοσιακό running, όμως οι τένοντες, τα οστά και οι μύες εξακολουθούν να επιβαρύνονται από την προσπάθεια. Η πρακτική είναι επίσης πιο ήπια για το σώμα, προστατεύοντας τα γόνατα, τους γοφούς και την πλάτη. Έτσι, ορισμένοι δρομείς που υπέφεραν από πόνους στα γόνατα μπόρεσαν να επιστρέψουν στο τρέξιμο. Μπορείς να ξεκινήσεις δοκιμάζοντας ένα χαλαρό τροχάδην στον προτεινόμενο ρυθμό των 180 βημάτων το λεπτό, με μία βασική προϋπόθεση: μην προσγειώνεσαι στις φτέρνες! Αυτό το σύντομο βίντεο της Slow Jogging Association θα σε βοηθήσει να κάνεις τα πρώτα σου βήματα.

Με λίγα λόγια, χωρίς άγχος και με χαμόγελο!