@Margauxlifestyle maakt met haar persoonlijke verhaal verschil voor vrouwen

Margaux, een sportieve vrouw met kledingmaat 42 en een zeldzame positie op sociale media, zet het beeld van de perfecte vrouwelijke atleet op losse schroeven. Op alle platforms samen bestaat haar community voor 85% uit vrouwen die zich herkennen in haar ongewone parcours. Haar verhaal is belangrijk, maar vooral haar uitgesproken standpunt geeft hoop en herinnert vrouwen eraan nooit op te geven.

✓ Interview met @Margauxlifestyle, die vertelt over haar opmars op sociale media, hoe ze persoonlijke tegenslagen te boven kwam en hoe ze momenten van twijfel weet om te zetten in inspiratie voor haar volgers. Margaux is vooral een stem die weerklank vindt en een voorbeeld van veerkracht in een wereld waarin het beeld van de sportende vrouw nog te vaak vastligt.

Je invloed groeit snel, met elke dag honderden nieuwe volgers. Hoe ben je in die positie terechtgekomen?

Op dit moment gaat het geleidelijk: een paar reels doen het goed! Rond 2014 opende ik mijn Instagramaccount en in 2015 begon ik met mijn blog. Ik postte vooral op gevoel. Al snel ontstond er een kleine hardloopcommunity, omdat hardlopen toen helemaal in was en iedereen elkaar volgde om elkaar aan te moedigen. Ik weet niet meer precies wanneer ik begon met hardlopen, maar in 2013 kocht ik een sporthorloge. Mijn eerste officiële wedstrijd was de halve marathon van Praag in maart 2015, tijdens mijn Erasmusjaar, samen met mijn moeder. Die dag voelde ik me echt een hardloopster. Ik was trots op mezelf… Daarna werd ik beter, verbrak ik mijn records en liep ik zelfs de Marathon van Parijs. In 2019 kwam ik aan, en daar had ik het behoorlijk moeilijk mee omdat ik niet begreep waarom. Ik bleef regelmatig trainen, met drie looptrainingen en twee tot drie krachttrainingen per week, maar hoe meer ik aankwam, hoe meer ik achteruitging. Ik kreeg te maken met vetfobe opmerkingen. Omdat ik me daar niet bij neerlegde, ben ik me uiteindelijk gaan inzetten tegen vetfobie. Ik sprak over hardlopen en overgewicht en probeerde de manier waarop mensen met overgewicht worden bekeken te veranderen.

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, ligt overgewicht niet altijd aan een ongezond eetpatroon en te weinig beweging. Zo ben ik steeds meer gaan praten over PCOS, een hormonale aandoening waar Margaux mee kampt, en gewichtsverlies. Op sociale media kwam ik al snel in een vrij unieke positie terecht, omdat er maar weinig mensen zijn die over hardlopen en overgewicht praten. In de hardloopwereld zijn er veel vrouwen met geweldige tijden en een atletisch lichaam. Daardoor kan de doorsnee loopster zich er moeilijk in herkennen. Mijn aantal volgers groeide dus: soms kwamen er honderden tegelijk bij, soms ging het moeizamer. Vanaf 25.000 volgers ben ik anders content gaan maken en sindsdien blijft het groeien. Voor mij draait het vooral om een boodschap overbrengen en ervoor zorgen dat die de mensen bereikt voor wie ze bedoeld is. Ik wil in de eerste plaats een community van vrouwen die hardlopen en elkaar inspireren.

Dat is dus verbonden met je persoonlijke verhaal, dat iets universeels heeft gekregen en waarin vrouwen zichzelf herkennen. Heeft die grotere zichtbaarheid je geholpen om met je situatie om te gaan?

Eerlijk gezegd dacht ik daar op dat moment niet echt over na. Ik denk van wel, al is het vooral zo gelopen omdat ik me niet wilde laten doen door mensen die me uitscholden en kleineerden zonder mij, mijn strijd of alle inspanningen die ik leverde te kennen. Ik moest toen echt aan de wereld bewijzen dat ik niet ongezond at en wel degelijk sportte. Gaandeweg herkenden vrouwen zich in mijn verhaal, en zo ontstond er een groep, een zusterschap.

Vandaag is gaan hardlopen een plezier. Het is mijn eigen bubbel, een moment waarop de tijd even stilstaat, mijn hoofd tot rust komt en ik gewoon van het moment kan genieten .
Margaux

Waarom ben je in het begin gaan hardlopen? En wat motiveert je vandaag nog?

In het begin wilde ik vooral mijn energie kwijt. Ik kon het niet meer verdragen om op een bankje te zitten. Ik was een vat vol zenuwen. Ik ben ex-turnster, dus dat was zwaar! Mijn moeder, toen een jaar of vijftig, kon op dat moment een uur lang met haar vriendin hardlopen en ondertussen gezellig kletsen. Mijn ego liet dat niet over zijn kant gaan. Ik hield vol. Als mijn moeder het kon, dacht ik, dan kan ik het ook. Ik merkte dat ik rustiger werd naarmate ik meer liep. Het deed me goed en dus ging ik door. Vanaf de halve marathon van Praag ben ik hardlopen echt leuk gaan vinden. Vandaag is gaan hardlopen een plezier. Het is mijn eigen bubbel, een moment waarop de tijd even stilstaat, mijn hoofd tot rust komt en ik gewoon van het moment kan genieten. Ik zet muziek op en geniet van het landschap. Vanuit huis heb ik drie of vier favoriete routes. Als ik in Lyon een lange duurloop moet doen, ontdek ik graag nieuwe plekken.

Hoe ga je om met haat en negativiteit op sociale media?

In het begin trok ik het me echt erg aan. Nu verwijder en blokkeer ik meteen, zonder erover na te denken. Soms gebruik ik die reacties zelfs, omdat ze me ideeën voor content geven. Ze zijn bijna een inspiratiebron geworden. Tegenwoordig raken ze me niet meer rechtstreeks.

Kun je vertellen wat je doet, wat je werk inhoudt en wat het voor je betekent?

Ik ben in brede zin contentmaker. Ik doe dat voor mezelf, maar ook als freelancer voor merken en bedrijven. Ik zit echt in een opgaande fase als influencer, al staat dat nog maar aan het begin. Ik wil niet pretentieus klinken, maar voor mij is het al enorm dat ik sta waar ik nu sta. 45.000 volgers zijn er meer dan het aantal inwoners van mijn geboortestad Agde. Ik ben dan wel even van « wow » ! Maar in influencertermen blijft het relatief klein.

Je levensstijl lijkt volledig afgestemd op je werk. Hoe ervaar je dat dagelijks?

Op dit moment gaat het goed. Ik geniet vooral van de vrijheid om mijn agenda zelf in te delen, ook al is het soms intens. Ik moet trainingen, afspraken en vooral mijn werk zien te combineren. Het is leuk om voortdurend onderweg te zijn, maar ondertussen moet mijn eigen werk wel vooruitgaan en moet ik deadlines halen. Soms is het een hele puzzel, maar als zelfstandige kan ik mijn trainingen zo plannen dat ik overdag kan gaan lopen. Ik deel graag wat er gebeurt in mijn leven als sportvrouw. Het is normaal dat ik een bezwete, rood aangelopen story plaats, ook al let ik wel op de camerahoek. Je moet een evenwicht vinden. Er is wel een vertekening: omdat ik alleen over sport praat, denken sommige mensen dat ik niets anders doe. Ik probeer de vrouwen die me volgen, vaak met een gezin, hun schuldgevoel weg te nemen. Ze zeggen dan: « Maar hoe doe je dat? Ik heb daar geen tijd voor. » Het is niet omdat ik alleen sport laat zien dat ik niets anders doe. Jullie zien de rest gewoon niet.

Hoe ziet een typische dag eruit? En hoe deel je in het algemeen je week in tussen sport, afspraken en werk?

Mijn dagen zien er telkens anders uit. Eén ding staat vast: ik train zes dagen per week, soms twee keer per dag, en ik werk zeven dagen per week. Mijn privéleven en werk lopen volledig door elkaar. Ik ben single en heb geen kinderen. Als ik een gezin en een partner had, zou deze levensstijl niet vanzelfsprekend zijn. Ik doe al vier jaar aan triatlon, en ik doe ook aan krachttraining en dans. Voor het lopen en fietsen ben ik meestal alleen op pad. Voor het zwemmen krijg ik begeleiding van een coach, omdat ik door oorproblemen pas heel laat heb leren zwemmen. Ik kan niet zeggen dat ik toen echt kon zwemmen. Mijn borstcrawl leek nergens op en ik haalde geen 25 meter zonder buiten adem te raken. Op mijn 29e schreef ik me in bij de triatlonclub van Rillieux en begon ik met lessen. Zonder een meisje dat op hetzelfde niveau zat, had ik het moeilijk gevonden om vol te houden. Een jaar lang deelden we onze avonturen, ondanks alle problemen. We voelden ons twee klunzen, maar samen konden we lachen en dat hielp me om het vol te houden!

Hoe train je tegenwoordig voor het hardlopen?

Op dit moment wissel ik VMA-trainingen af met lange duurlopen. Ik doe niet veel intervaltraining, want ik ben er geen fan van. Ik loop nooit met de groep mee, omdat mijn tempo lager ligt dan dat van alle anderen. Mijn belangrijkste doel bij wegwedstrijden is tegenwoordig om ze uit te lopen, want soms moet ik vechten tegen de tijdslimieten… en soms verlies ik die strijd.

Kom je tijdens sportevenementen vaak volgers tegen? Wat betekenen die ontmoetingen voor je?

Dat gebeurt weleens. Ik voel me nog altijd ongemakkelijk, want voor mij vraag je alleen een selfie aan iemand op straat als die persoon beroemd is. En ik ben Beyoncé niet. Als mensen zeggen dat ze me bewonderen of fan zijn… Daaraan wen ik niet, want voor mezelf ben ik gewoon een doorsnee vrouw die sport en behoorlijk hard van zich afbijt als iemand respectloos doet. Als vrouwen dankzij mijn advies stoppen met het dragen van katoenen joggingbroeken, niet langer bang zijn om in een short te lopen of hun eerste startnummer ophalen… Daar ben ik trots op: dat ze het hebben aangedurfd en ervan genieten. Veel vrouwen zijn bang, voelen zich niet op hun plaats, dragen een enorme mentale belasting en zouden de dynamiek binnen hun relatie moeten veranderen om tijd vrij te maken. Alleen al gaan hardlopen kan een hele persoonlijke strijd zijn, terwijl het voor mannen vanzelfsprekend lijkt. Zij stellen zich geen vragen, in tegenstelling tot vrouwen, die een eindeloze lijst aan twijfels hebben.

Kunnen we zeggen dat je account geëngageerd is, omdat sommige mensen zich herkennen in je strijd?

Als ik kijk naar de reacties op mijn laatste reel over het lichaam van een sportvrouw, dan is dat duidelijk zo. Het gebeurt niet vaak dat iets zoveel losmaakt. Ik weet niet of je van « succes » kunt spreken, maar in minder dan 48 uur werd de reel meer dan 300.000 keer bekeken. Zo’n start heb ik nog nooit meegemaakt. Twee of drie reels van mij gingen al over het miljoen, waaronder de laatste. Ik moest er zelf hard om lachen toen ik hem maakte. Ik kaart daarin alledaagse situaties van vetfobie in de sport aan, die mensen met overgewicht de toegang tot sport bemoeilijken. De reel ging over het miljoen views. Dat is enorm!

Welke boodschap wil je overbrengen door regelmatig te praten over de uitdagingen die lichaamsvormen met zich meebrengen bij het kiezen van sportkleding?

Vanaf maat 42, mijn maat, wordt het moeilijker om sportkleding te vinden die zowel goed zit als mooi is. Ik loop niet altijd tegen problemen aan, maar ik kan niet overal terecht. Er zijn zaken waar ik op moet letten, bijvoorbeeld om schurende dijen te voorkomen. Het gaat niet om gewicht, maar om lichaamsbouw, en het onderwerp komt steeds terug. Zo vaak zelfs dat ik er bijna gek van word: ik heb er overal over gepraat en er content over gemaakt om het zichtbaar te maken, maar toch krijg ik deze vraag nog twee tot drie keer per dag. Dus begin ik er bijna elke week opnieuw over… Net als over sportbeha’s in grote maten, trouwens!

Margaux is meer dan een influencer. Ze staat symbool voor volharding en verandering. Met haar verhaal laat ze zien dat het beeld van de vrouw in de sport opnieuw kan worden ingevuld, los van opgelegde standaarden. Door haar uitdagingen, overwinningen en momenten van twijfel te delen, biedt ze haar community een plek voor authenticiteit en zusterschap. Haar aanpak is tegelijk persoonlijk en universeel en moedigt elke vrouw aan zichzelf te overstijgen, haar plaats in te nemen en zich nooit te laten definiëren door de verwachtingen van anderen. Margaux volgen betekent kiezen voor een parcours waarin elke stap, zelfs de moeilijkste, een overwinning wordt.