Attila gaat de strijd aan tegen taaislijmziekte tijdens de HexaTrek

« Attila » is niet aan zijn proefstuk toe. In 2021 trok hij al solo van noord naar zuid door IJsland, waar hij geregeld met extreem barre omstandigheden te maken kreeg. Niets lijkt de voormalige militair, die tegenwoordig op een middelbare school in Zuid-Frankrijk werkt, van zijn stuk te brengen. In 2022 legde hij solo met succes een heen-en-terugtocht door de Pyreneeën af. Dit jaar wilde Thierry, ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van de in 1965 opgerichte vereniging Vaincre la mucoviscidose, groot uitpakken om deze zaak onder de aandacht te brengen en op zijn manier de strijd aan te gaan tegen deze genetische ziekte (Thierry zamelt geld in voor de vereniging).

Thierry, wanneer bent u aan deze uitdagingen begonnen?

Ik ben oud-militair en sinds 2007 met pensioen, maar ik ben sportief gebleven. Ik loop ’s ochtends voordat ik ga werken. Ik ben trouwens niet per se iemand die veel wedstrijden met startnummer loopt, gezien de kosten die daarbij komen kijken. In 2020 hadden vrienden het tijdens een gesprek over de MiL’KiL, een 1.000 kilometer lange duurloop dwars door Frankrijk. Ik loop wel een beetje, dus ik zei: « kom maar op » en al snel bedacht ik dat ik een goed doel aan deze uitdaging wilde koppelen, om er extra betekenis aan te geven. Ik kende een gezin waarvan de dochter taaislijmziekte heeft. Ik ben bij hen langsgegaan om voor te stellen dat zij zich bij mijn uitdaging zouden aansluiten. Ze stemden toe en zijn intussen zelfs vrienden geworden. Zo begon het, met een hardlooptocht dwars door Frankrijk. Ik had een uitdaging nodig, dus deed ik het alleen en meestal zonder ondersteuning, volledig zelfvoorzienend. Voor de MiL’KiL had ik een klein karretje met al mijn materiaal. In IJsland en de Pyreneeën trouwens ook (red.: die tocht legde hij in 2022 af). In 2024 vatte ik het plan op om de HexaTrek te doen en begon ik me voor te bereiden. Je hebt wel degelijk een minimum aan voorbereiding nodig om zo’n uitdaging tot een goed einde te brengen. Ik ben geen professional, maar probeer wel als een professional te trainen.

Waaruit bestond die specifieke voorbereiding?

Van januari tot begin april werkte ik met een vrij strak schema. Ik liep elke dag 50 tot 60 kilometer om mijn benen klaar te stomen voor wat de HexaTrek zou vragen. Ik besteedde ook aandacht aan herstel en slaap, want ik slaap niet veel… Voeding en hydratatie kende ik nog niet zo goed, dus ook dat heb ik aangepakt. Ik heb het geluk dat ik op een school werk waar studenten worden opgeleid in diëtetiek en voedingsleer (lacht). Daar heb ik gebruik van gemaakt! Zij kunnen zowel ouderen als sporters adviseren. Ik heb naar hun adviezen geluisterd. Ik ben zelfs proefkonijn geworden! Dat heeft me veel bijgebracht. Ik ben iets beter voorbereid dan voor mijn vorige uitdagingen. Sinds de tweede week van mei heb ik de trainingsbelasting verlaagd om niet te vermoeid aan de start te verschijnen.

 In 2024 vatte ik het plan op om de HexaTrek te doen en begon ik me voor te bereiden. Je hebt wel degelijk een minimum aan voorbereiding nodig om zo’n uitdaging tot een goed einde te brengen. Ik ben geen professional, maar probeer wel als een professional te trainen.« 

Hoe ontstond het idee voor de HexaTrek?

Na de heen-en-terugtocht door de Pyreneeën van vorig jaar (1.700 km en 80.000 hoogtemeters) zocht ik een nieuwe uitdaging. Voor de 60ste verjaardag van de vereniging en mijn eigen 60ste verjaardag wilde ik iets moois doen. We hebben een land dat we zelf niet altijd goed kennen, dus ik hoefde het niet in het buitenland te zoeken. Een groep bedacht de HexaTrek, die 47 GR’s met elkaar verbindt en door 14 nationale parken loopt… Toen ik me erin verdiepte, dacht ik: « waarom niet»… De route start in Wissembourg in de Bas-Rhin en eindigt in Hendaye in Frans-Baskenland, via de grootste bergmassieven van Frankrijk.

Hoe voelt u zich enkele dagen voor de start?

Ik heb mijn eigen comfortzone, omdat ik mezelf ken en weet hoe ver ik kan gaan. Ik vertrek alleen en zonder ondersteuning, met een rugzak van 6 kilo (zonder water) en het hoogstnodige. Het grootste deel van de tijd slaap ik onder de sterrenhemel, om het reisbudget niet op te souperen. Ik wil dat er zoveel mogelijk naar de vereniging gaat. Mijn dagen zullen lang zijn. Ik kijk er enorm naar uit om te vertrekken, al voel ik ook wat spanning… Uit ervaring weet ik dat er altijd onverwachte dingen gebeuren. Die spanning helpt me om voorzichtig te blijven en geen domme dingen te doen. Ik vertrek dus niet zomaar zonder plan. Het weer of mijn lichaam kan altijd voor verrassingen zorgen. In de Pyreneeën kreeg ik in 2022 een blaar die de hele onderkant van mijn voet bedekte. Ik had het geluk een Spaanse apotheker tegen te komen die binnen een uur een genezende zalf voor me samenstelde. Die werkte, zodat ik mijn tocht kon hervatten en in 11 dagen voltooien. Dat is ook het mooie aan dit soort uitdagingen: de bijzondere ontmoetingen.

Waar komt die bijnaam Attila vandaan?

(lacht) Ik weet dat Attila harde associaties oproept. Er is het gezegde: « Waar Attila langskomt, groeit geen grasspriet meer». Dat beeld van de veroveraar spreekt me aan. Je kunt er de volgende metafoor in zien: ik beschouw taaislijmziekte als een geduchte tegenstander. Het onderstreept de urgentie om in actie te komen en de mensen om me heen bewust te maken van deze onzichtbare ziekte, die, ik wijs er nog maar eens op, nog altijd dodelijk is, ook al heeft de geneeskunde vooruitgang geboekt. Patiënten leven tegenwoordig langer. Ik ken gezinnen waarvan de kinderen inmiddels zelf kinderen hebben en plannen maken, terwijl dat vroeger ondenkbaar was…

Meer informatie

✓ Steun de campagne van Thierry Attila op de website van de vereniging « Vaincre la mucoviscidose »

✓ Volg het HexaTrek-avontuur op Instagram vanaf 1 juni.