Axel Ramponi, de strakgeklede komiek van de Marathon de Paris 2025: «Het zou geweldig zijn om de UTMB in smoking te lopen!»

✔ .Zijn doel was duidelijk : zijn naam in het Guinness Book of Records krijgen met de snelste marathon ooit in pak en das. Het te kloppen record: 2:40:52, sinds 2023 in handen van een andere Fransman, Emmanuel Bonnier. Axel finishte in 2:49. Negen luttele minuten kwam hij tekort… maar aan elegantie ontbrak het hem niet.

U was min of meer de ster van deze Marathon de Paris 2025… Vertel eens..

Er was waanzinnig veel enthousiasme rond deze poging om in pak het wereldrecord te lopen. Om eerlijk te zijn had ik dat wel een beetje verwacht. Ik maak al maanden content op sociale media rond dit personage in pak, en daarnaast ben ik ook atleet. Naarmate ik stappen zette in het hardlopen, liep ik anderhalf jaar geleden mijn tweede marathon in Valencia in 2:27. Ik besefte dat je kunt slagen in wat je onderneemt, ook in dingen waarvan je nooit had gedacht dat ze zouden lukken. Het was vooral een kwestie van regelmaat, werk en doorzettingsvermogen. Toen ben ik met dit pak voor het wereldrecord en de marathon gegaan. Voor mensen lijkt het natuurlijk krankzinnig om in pak te lopen. Maar omdat ik er al maanden in trainde en al twee marathons had gelopen, voelde het voor mij minder extreem. Ik vond het geweldig dat je aan de blikken van mensen merkte dat hun systeem even vastliep. Ze glimlachten, waren ontzettend blij om me zo te zien lopen. Veel mensen stuurden lieve berichten: ik had hun dag gemaakt, ze kregen een glimlach van mijn pak. Het was echt een verbinding met alle mensen langs en op het parcours. Zondag had ik het gevoel dat ik op mijn plek was. Het is een kinderdroom om dingen te doen die buiten de gebaande paden vallen. Ik ben ontzettend blij, want het bracht echt mensen samen. Daarna moest ik wel even herstellen, want bij de finish was ik toch behoorlijk naar de knoppen (lacht).

U liep de Marathon de Paris in een driedelig pak… in 2:49:35. Waar kwam dat gekke idee vandaan?

Om te beginnen was het mijn eerste keer in pak. Toen ik met video’s op sociale media begon, was ik nog een beetje zoekende. Ik startte vlak voor mijn eerste marathon in Valencia. Een eerste video deed het goed. Daarna begon ik met het pak dat format en dat personage te herhalen, en ook dat sloeg aan. Pas daarna bedacht ik dat ik het pak en de marathon kon combineren. Ik had artikelen gelezen over de wereldrecordhouder, want hij had zijn record behouden, ‘Manu’ (Emmanuel Bonnier), die inmiddels een vriend is en me behoorlijk wat advies gaf. Het was echt een perfecte samenloop van omstandigheden. En ik kreeg uitsluitend positieve reacties. Bij andere hypes zijn er soms ook negatieve reacties. Mensen hadden kunnen zeggen: vooraan op de startlijn staan terwijl je in pak loopt, dat slaat nergens op.

Bij de start is er een video waarop ik totaal niet oplet. Ik draai me om, praat gewoon verder en ineens klinkt het startschot. De video is hilarisch. Ik hoor het fluitsignaal, vertrek, maak een soort valse start voor mezelf en doe alsof ik iemand fop.

Maar hoe kwam u in het startvak van de elitelopers terecht?

Ik heb daar niet veel voor hoeven doen. Ik stuurde de organisatie een mail met mijn tijd van 2:27 en mijn 10 kilometertijd van 31 minuten. Dat zijn N4-prestaties, waarmee je automatisch in het elitevak wordt ingedeeld. Ik heb enorm veel respect voor elites die er alles voor doen. Voor mij is het een andere sport. Hardlopen op verschillende niveaus draait tegelijk om dezelfde passie én om vakmanschap. We dragen niet hetzelfde shirt, maar delen wel dezelfde passie. Hier was het eigenlijk hetzelfde: we hebben niet hetzelfde niveau, maar wel dezelfde passie. Ik zit ergens tussen de zondagse lopers en degenen die ook op de andere dagen van de week wat serieuzer trainen in. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk op die plek. Maar uiteindelijk ging het prima, want de elites stonden aan de andere kant van de boog. Aan één kant stonden de amateurs, of de semiprofs, en aan de andere kant echt de profs. Uiteindelijk viel ik daar niet uit de toon. Bij de start is er een video waarop ik totaal niet oplet. Ik draai me om, praat gewoon verder en ineens klinkt het startschot. De video is hilarisch. Ik hoor het fluitsignaal, vertrek, maak een soort valse start voor mezelf en doe alsof ik iemand fop (lacht).

U mikte op een Guinness-wereldrecord voor de marathon in pak. Aan welke voorwaarden moet je dan voldoen?

Ik nam contact op met de organisatie om te vragen of iemand me op het parcours mocht begeleiden en helpen, want voor Guinness moet je behoorlijk wat bewijsmateriaal aanleveren. Omdat het een grote marathon is, was er geen mogelijkheid om iets specifieks te regelen. Dus heb ik het zelf opgelost. Vrienden konden hier en daar foto’s maken. En vooral: de organisatie heeft mijn wereldrecordpoging flink onder de aandacht gebracht. Ik zat in een reclamespot van France Télévisions. Vooraf was er al behoorlijk wat werk verricht om de poging wat media-aandacht te geven.

Onder de 2:50 lopen is in normale kleding al een stevige prestatie… Hoe had u zich in pak voorbereid?

Ik wilde de Marathon de Paris lopen zonder een ‘echte marathonvoorbereiding’ te doen. Ik wilde mijn persoonlijk record uit Valencia niet opnieuw aanvallen, zeker omdat Parijs een lastig parcours heeft. En ik wilde die ervaring opnieuw beleven, omdat ik vlak bij het parcours woon, tussen start en finish in. Ik dacht: het is toch heerlijk om ’s ochtends op te staan, 500 meter naar de start te lopen en na afloop nog eens 500 meter naar huis te wandelen. Dat kon ik alleen in Parijs meemaken. Ik heb de zware trainingen wel gedaan, maar mezelf geen twaalf trainingen per week opgelegd, zoals bij mijn voorbereiding op Valencia. Het waren er zes of acht, waarbij ik het pak wat testte. Maar dat was niet genoeg en ik heb de voorbereiding niet optimaal aangepakt.

Hebt u uw training aangepast aan de beperkingen van het pak, zoals gewicht, warmte en bewegingsvrijheid?

Helemaal niet (lacht). Ik kocht een eenvoudig pak uit het instapsegment bij Célio. Het was behoorlijk zwaar. Ik droeg een gilet dat totaal niet technisch was. Mijn overhemd was van Fursac, een merk dat puur textiel maakt. Daaronder had ik een T-shirt aan. De schoenen had ik anderhalf jaar geleden al getest tijdens de marathon van Valencia. Ze hadden er al flink wat kilometers op zitten. Zo ben ik vertrokken, en bovendien heb ik mijn voeding slecht aangepakt. Door een hypo liep ik tegen de muur. Volgens mij heb ik zondag door al die factoren veel geleerd. Misschien probeer ik het ooit opnieuw, met al die parameters beter afgestemd.

Mikte u op een specifieke tijd, of ging het ‘gewoon’ om de ervaring?

Het record stond op 2:40:52 en eerlijk gezegd dacht ik voor de start dat het zou lukken. Ik dacht dat er geen scenario was waarin het niet zou lukken, zo veel vertrouwen had ik. Maar ik wil geen excuses zoeken. Voor mij is het echt een mislukking dat ik het record niet heb gehaald. Ik vertrok op een schema van 1:19 voor de halve marathon. Op het 30 kilometerpunt had ik nog altijd 1:20 voorsprong op het record. Ik voelde me eigenlijk best goed. Maar mijn lichaam gaf het een beetje op. Ik kan niet precies uitleggen waarom. Ik had niet per se spierpijn, maar wel een totale vermoeidheid van mijn lichaam. Dat kwam misschien ook doordat ik tijdens de race veel energie gebruikte om contact te maken met de mensen. Omdat er zo veel mensen stonden aan te moedigen, gaf dat me een enorme boost. Maar ik deelde ook hier een glimlach uit, daar een zwaai en verderop een duim omhoog. In de eerste helft van de race vond ik het moeilijk om dat te doseren. Ik wilde de randzaken van de race enorm beleven, maar was niet geconcentreerd genoeg op het record en de wedstrijd zelf. Ik ga ontzettend veel leren van deze mislukking.

Wat was het zwaarste deel van de race? (Spoiler: de das?)

Eerlijk gezegd heb ik geen last gehad van de warmte. Mijn schouders deden een beetje pijn, omdat het pak rond de armen wat lastiger zit. Wat ook moeilijk was: ik train in het Bois de Boulogne. Ik loop daar elke dag. Het laatste deel van het parcours had ik ontelbare keren verkend. Ik ken het uit mijn hoofd… maar ik kon daar niets meer laten zien, want ik had niets meer over. Ik klapte volledig in. Op kilometer 30 zat ik mentaal nog goed in de wedstrijd. Ik probeerde aan te klampen, maar mijn benen reageerden niet meer. Zodra iemand me inhaalde, probeerde ik mee te gaan, maar er zat niets meer in. Op zo’n moment besloot ik het in het bos rustiger aan te doen. Mijn naasten, mijn familie en al mijn vrienden stonden daar. Ze hadden bij de Trocadéro een hele bocht bezet. Ik dacht dat ik moest proberen terug te komen en energie te bewaren voor dat moment in de race. Jammer, maar je kunt niet alles in één keer goed doen. Hardlopen leert je ook nederig te zijn. Je hebt enorm veel veerkracht nodig. Het was nog mooier geweest als ik het record had gelopen, maar zo eindigt dit verhaal.

Oorspronkelijk was ik tien jaar voetbalscheidsrechter en stond ik bekend als de meest onvermoeibare van de regio. Maar als scheidsrechter word je op zondag vaak ingepland voor wedstrijden. Dus kwamen we uit bij wedstrijden op zaterdagavond, soms ’s nachts. »

U bent niet alleen een asfaltmarathonloper: u deed ook trails, waaronder de Val d’Aran by UTMB. Wat trekt u aan in die langere, ruigere afstanden?

Ik kom uit Lotharingen. We hebben de Vogezen in de buurt en ik begon met hardlopen via natuurwedstrijden en trails. Een vriend, Simon, bracht me aan het hardlopen. Mijn eerste 10 kilometer was de Corrida de Malin in Lotharingen. Ik liep die volgens mij in ongeveer 40 minuten. Dat was toen al best netjes. Ik deed een paar wedstrijden in de Vogezen, zoals de trail des Roches. Daarna won ik de trail Blanc des Vosges over twee dagen, en nog een andere wedstrijd in Metz. Ik deed ook mee aan de Mozart Trail in Oostenrijk, een wedstrijd over 80 kilometer. Mijn achtergrond ligt dus vooral in het trailrunnen en ik train serieus. Oorspronkelijk was ik tien jaar voetbalscheidsrechter en stond ik bekend als de meest onvermoeibare van de regio. Maar als scheidsrechter word je op zondag vaak ingepland voor wedstrijden. Dus kwamen we uit bij wedstrijden op zaterdagavond, soms ’s nachts. Vijf jaar geleden stopte ik met arbitreren en richtte ik me volledig op hardlopen. Ik train bij een club en ben lid van RMA, Racing Multi Athlon. Ik train met mijn coach Hicham Bengherada, met wie ik een sterke trainingsgroep heb. Elk jaar plan ik een seizoen waarin ik vanaf september weer de weg op ga, omdat ik in Parijs woon. Vanaf april of mei herstel ik van de marathon en over twee weken begin ik aan de voorbereiding op Annecy. Dan richt ik me weer wat meer op trail.

Welke sensaties vind u in trailrunning die u op de weg niet tegenkomt?

Het zijn twee totaal verschillende sporten. In trailrunning zocht ik iets nieuws, nieuwe inspanningssensaties. Bij een marathon zit je tien tot dertig minuten echt diep. In een trail van 80 kilometer of meer kan dat uren duren. Ik hou ervan om diep in mezelf te gaan en onderweg te leren. Professionals zeggen dat je in een paar uur een soort samengeperst leven doormaakt. Je gaat heel snel door verschillende vormen van fitheid en vermoeidheid. Dat is wat ik zoek: mezelf een beetje pijn doen.

Voor de grap zei ik dat Mécénat Chirurgie Cardiaque mijn hart ook had kunnen opereren als ik het aan het einde van het parcours moeilijk had gekregen. »

Bent u vooral de man van het pak op asfalt en de korte broek in de modder, of zou u ook een verklede ultra aandurven?

Het doel is de UTMB. Het zou geweldig zijn om de UTMB in smoking te lopen, en daarna ga ik meteen met pensioen (lacht). Eerst moet ik me nog kwalificeren. Dat wordt al een eerste lijdensweg, want ik probeer het nu al twee jaar en het is nog niet gelukt. Maar daarna, waarom niet? Het zou fantastisch kunnen zijn om hem in pak te lopen. Dat zou helemaal gek zijn!

U liep ook vooral voor Mécénat Chirurgie Cardiaque. Waarom juist deze organisatie?

Ik kende de organisatie al. Ik was ze een paar jaar geleden tegengekomen op een evenement dat ik presenteerde. Zij herstellen de harten van kinderen die in hun eigen land niet geopereerd kunnen worden. Ze halen kinderen uit andere landen hierheen, opereren hen en sturen ze met een nieuw hart weer naar huis. Dankzij de marathon konden vijf kinderen worden geopereerd, dus dat maakt echt indruk. Het is een doel dat me bijzonder raakt. Ik vond het mooi dat je je kunt openstellen en iets kunt herstellen. Daardoor bedacht ik dat ik in alle projecten die ik ga opzetten telkens een maatschappelijk element wil verwerken, om ze onderdeel te maken van iets groters en aandacht te geven aan doelen die nobeler zijn dan alleen een grappige wedstrijd lopen. Maatschappelijke acties koppelen aan zulke uitdagingen is iets wat ik in de toekomst wil gaan doen. Voor de grap zei ik dat ik aan het einde van het parcours graag had gewild dat ze ook mijn hart konden opereren als het zwaar werd.

U bent ook komiek en zeer actief op sociale media. Hoe combineert u al die werelden?

Mijn grote thema is sociale mobiliteit. Hoe ga je van Lotharingen naar Parijs? Wat zie je voor grappigs wanneer je van sociaal perspectief verandert? Dat is mijn centrale onderwerp. Maar bij hardlopen zijn we allemaal gelijk tegenover de natuur en de zwaarte van de inspanning. Die elementen wil ik opnieuw in mijn werk verwerken. Op een bepaald moment in mijn voorstelling zou ik graag een loopband neerzetten en hardlopen terwijl ik grappen vertel. Op 1 juli speel ik samen met een vriend voor het eerst een set van dertig minuten. Ja, er zullen natuurlijk grappen over hardlopen in zitten. Nu moet het allemaal nog vorm krijgen.

Hebt u zich voor uw imago laten inspireren door andere lopers of sportfiguren?

Mathieu Blanchard vind ik geweldig. Wat ik enorm waardeer in zijn aanpak, is dat hij meerdere projecten tegelijk doet. Hij stelt zichzelf steeds nieuwe doelen en bedenkt nieuwe projecten. Ik ben zelf ook op zoek naar leren door dingen te beleven. En Kilian (Jornet) is natuurlijk dé referentie. In het trailrunnen zijn Thibaut Garrivier en Baptiste Chassagne voorbeelden, met wie ik het geluk had te mogen lopen. Verder volg ik de grootste Franse atleten. Nicolas Navarro is een goed voorbeeld van iemand die zich op lange termijn heeft weten te vestigen. Mehdi Frère blijft voor mij ook een voorbeeld, ondanks zijn schorsing. In mijn club zat ook Félix Bour, een voorbeeld van volharding en veerkracht. Daarnaast zijn er mensen die me vanuit humoristisch oogpunt inspireren, zoals Greg Guillotin en Rémi Gaillard van vroeger.

Iets wat me is bijgebleven, was de eerste keer dat ik in pak van huis ging voor mijn eerste training. Ik kwam op honderd meter van mijn huis twee lopers tegen. Die man gaf me een high five en zei: « te gek, goed bezig ». Dat raakte me echt. Na twintig seconden lopen had ik meteen die eerste interactie, waardoor ik dacht: «dit klopt». Hier raak ik iets bijzonders. »

De hardloopgemeenschap is soms erg serieus. Voelt u ruimte voor dit soort leuke, eigenzinnige initiatieven?

Over het algemeen wel. Ik heb mezelf ook afgevraagd of ik geen bedrieger ben omdat ik ben afgestapt van de logica waarin je steeds je persoonlijk record wilt verbeteren, om eens iets anders te doen. Ik weet dat sommigen het volkomen misplaatst of zelfs belachelijk kunnen vinden om zoiets te doen. Maar over het algemeen werd het goed ontvangen, met ontzettend positieve berichten. Ik zie lopers als Azeddine Habz soms mijn posts liken. Er zijn mensen in de hardloopgemeenschap die hier belangstelling voor hebben. Tegelijk heb ik geen reacties gekregen van lopers die me echt in deze aanpak steunden, omdat die niet overeenkomt met wat je normaal gesproken in het hardlopen hoort te doen. Toen ik in het Bois de Boulogne trainde, waren de mensen ontzettend aardig. Er werd veel met het pak gelachen. Iets wat me is bijgebleven, was de eerste keer dat ik in pak van huis ging voor mijn eerste training. Ik kwam op honderd meter van mijn huis twee lopers tegen. Die man gaf me een high five en zei: « te gek, goed bezig ». Dat raakte me echt. Na twintig seconden lopen had ik meteen die eerste interactie, waardoor ik dacht: «dit klopt». Hier raak ik iets dat nog veel krachtiger is.

Zou u dit soort uitdagingen in andere formats opnieuw willen aangaan? Een halve marathon, trail…?

Mijn volgende doel is de MaXi-Race rond het meer van Annecy. Dat is een wedstrijd van 100 kilometer met 6.000 hoogtemeters. In een hoekje van mijn hoofd begin ik te denken dat het grappig zou kunnen zijn om die in pak te lopen. Ik ben benaderd door verschillende technische merken die me kunnen uitrusten. Het wordt essentieel om mijn pak aan te passen. Ik blijf op zoek naar andere uitdagingen, ook buiten het hardlopen. Een andere vriend vertelde me onlangs over de Fastest Known Time (FKT). Op bepaalde segmenten zijn er records, bijvoorbeeld op de GR20 op Corsica. Er zijn overal plekken waar tijdrecords worden bijgehouden, en ik denk dat het misschien grappig zou zijn om zulke uitdagingen in pak aan te gaan. Ik moet in elk geval even nadenken over wat ik heb meegemaakt en wat ik nog steeds beleef, want ik zit nog midden in de roes van de wedstrijd. Het is behoorlijk krachtig en het geeft me zin om ook in andere disciplines mijn grenzen te verleggen.

Als u lopers die twijfelen over een knotsgekke uitdaging één boodschap mocht meegeven, welke zou dat zijn?

Ga er vol voor! Je leert nooit meer over jezelf dan door dingen te doen en soms een beetje buiten de gebaande paden te treden. Heb plezier, blijf dat plezier op elk niveau koesteren, of je nu professional of amateur bent, en deel de waarden van het hardlopen. Eigenlijk heb je niet veel nodig. Soms ligt de gekke ervaring gewoon bij ons om de hoek.

Achter het pak en de perfect getimede punchlines belichaamt Axel Ramponi op zijn eigen manier de geest van het hardlopen: een explosieve mix van zelfspot, prestatie en menselijkheid. Ja, hij miste het wereldrecord op een haar. Ja, hij klapte in elkaar aan de rand van het Bois de Boulogne, dat hij op zijn duimpje kende. Maar bovenal bracht hij mensen samen, liet hij ze lachen en voelen, en liet hij zien dat hardlopen ook een voorstelling kan zijn. Dat asfalt een podium kan worden. En dat een das prima samengaat met een sterke tijd onder de 2:50. Het vervolg? Misschien een UTMB in smoking. Want met Axel is alles mogelijk.