Cyprien Benoist op missie voor L’ENVOL

Van 28 april tot 25 mei 2024 trok Cyprien Benoist, student aan HEC Paris, van Parijs naar Marseille door Frankrijk ten bate van vereniging L’ENVOL. Nu er een documentaire verschijnt, wilden we met de bedenker van deze bijzondere prestatie terugblikken op zijn drijfveren, plannen en herinneringen aan dit genereuze avontuur. Een missie met de naam « PAMA », waarmee de loper meer dan 50.000 euro inzamelde voor kinderen en hun families…

© Théo Delille

Hoe ontstond Mission PAMA?

Ik ben van jongs af aan erg sportief. Van mijn vierde tot mijn twintigste deed ik veel aan tennis en rugby in competitieverband, maar hardlopen als discipline had ik nooit beoefend. Tijdens een periode van zes maanden bij de Franse landmacht ontdekte ik het hardlopen, omdat het daar deel uitmaakte van het dagelijks leven. Ik vond het geweldig en begon al snel langere afstanden te lopen. Ik nam een tussenjaar tijdens mijn studie en had zes maanden vrij, iets wat tegenwoordig zeldzaam is. Ik wilde die tijd ergens voor gebruiken. Ik had allerlei ideeën, maar één ervan bleef terugkomen: Frankrijk doorkruisen, een prachtig land dat ik uiteindelijk maar nauwelijks kende. Dat idee viel samen met mijn nieuwe passie voor hardlopen. Om een idee te geven hoe snel het ging: in augustus begon ik drie keer per week te lopen en in oktober liep ik een marathon… Ik kwam net uit die zes maanden bij de landmacht en was goed in vorm. Ik beleefde een geweldige marathon, maar achteraf realiseerde ik me iets: ik had vooral genoten van de voorbereiding, van drie keer per week naar buiten gaan. Dát vond ik geweldig. Met hardlopen ontdekte ik dat ik minder competitief ben dan bij tennis of rugby. Ik vind het heerlijk om mezelf diep te laten gaan en intervaltraining te doen, maar een snelle tijd maakt me niet gek. Ik woon in Parijs en vind het fantastisch om wandelend of hardlopend nieuwe plekken te ontdekken. Op avontuur gaan dus. Op een dag viel alles op zijn plaats: ik hoefde die passie voor het hardlopen alleen maar te gebruiken om iets nieuws te bedenken, Frankrijk door te steken en mensen te ontmoeten. Dat was in november 2023, enkele weken na de marathon. Toen ontstond het idee voor de 1.000 kilometer.

Je had dat idee dus al voordat je L’ENVOL ontmoette?

Ja, aanvankelijk had ik het echt helemaal zelf bedacht, voordat het project vorm kreeg. Op dat moment had ik nog geen contact met de vereniging. Hoe je Frankrijk ook doorkruist, de diagonaal komt altijd min of meer uit op 1.000 kilometer (24 keer 42 kilometer, met één rustdag). Omdat ik iets wilde doen dat op één marathon per dag leek, ontstond de Mission PAMA… Na een paar dagen wist ik zeker dat ik dit wilde doen, maar ik besefte al snel dat er een enorme organisatie achter zat: ingewikkelde logistiek, financiering enzovoort. Toen ik daarover had nagedacht, zei ik tegen mezelf: als ik zoveel positieve energie in een project steek, laat het dan niet alleen voor mezelf zijn… Op dat moment besloot ik me in te zetten voor zieke kinderen. Ik voelde me al bij dat onderwerp betrokken, omdat ik tijdens mijn studie lid was geweest van een vereniging die Rêve d’enfance heet. Dat heeft veel indruk op me gemaakt. Een zomer lang deed ik mee aan een van hun boottochten voor kinderen met kanker. Een onvergetelijke ervaring. Dat was een jaar vóór de Mission PAMA. Naast het medeleven dat ik voor hen voelde, bewonderde ik vooral hun moed en de manier waarop ze met hun ziekte omgaan… Ik wilde mijn project twee invalshoeken geven: jezelf overstijgen, iets wat je uiteraard ook bij deze kinderen ziet en dat veel verder gaat dan wat ik zelf heb gedaan, en het delen met mijn naasten en met een team in de ruimste zin van het woord. Met L’ENVOL klikte het meteen.

 Als ik zoveel positieve energie in een project steek, laat het dan niet alleen voor mezelf zijn 

Ben je nog altijd ambassadeur van L’ENVOL?

Ja, ik ben nog altijd ambassadeur van de vereniging. Vorig jaar heb ik via alles wat er op sociale media en in de pers is verschenen zo veel mogelijk over de vereniging verteld. Daarna heb ik geld ingezameld (redactie: 50.000 euro). De helft daarvan is gebruikt om acties van de vereniging te financieren, de andere helft ging naar een documentaire die op 18 mei verschijnt. Die vertelt het verhaal van Mission PAMA en is samen met L’ENVOL gemaakt.

Kun je enkele hoogtepunten uit dit avontuur van 1.000 kilometer vertellen?

Een van de eerste sterke herinneringen is de tweede dag. Op de eerste dag vertrok ik uit Parijs. Mijn familie en naasten waren erbij en ik liep een stuk met anderen samen… Op de tweede dag vertrok ik uit Brie-Comte-Robert en liep er opnieuw iemand de eerste 15 à 20 kilometer met me mee. Daarna stond ik voor het eerst alleen, na 60 kilometer van de missie, en dat kwam hard aan. Toen besefte ik pas echt waar ik aan begonnen was. Ik liep rechtdoor, er was geen weg terug naar huis zoals tijdens een ‘gewone’ training. ’s Avonds was ik dan weer trots dat ik in twee dagen tijd al twee marathons had afgelegd… De eerste week en het verlaten van Parijs waren bijzonder, met die eindeloze velden. Die beroemde tweede dag liep ik 44 kilometer over dezelfde, kaarsrechte weg… Daar speelde de reis zich vooral in mijn hoofd af. In het begin stak ik nog niet veel energie in het uitstippelen van mooie routes; ik was vooral bezig met de kilometers.

Je hebt veel moeten organiseren om elke dag een marathon aan te kunnen?

Ja, het is een kwestie van voorbereiding en herstel. De inspanning op zich is volgens mij voor veel mensen haalbaar, dat meen ik echt. Het verschil zit vooral in het vermogen om snel te herstellen. Ik had elke dag ongeveer twintig uur om te herstellen van vier uur lopen, 4.000 verbrande calorieën en beschadigde spieren… Alles wat na de training kwam, nam meer tijd in beslag dan het lopen zelf. Alles was tot op de minuut gepland: lopen van 8 tot 12 uur, een eiwitrijke lunch, een dutje, zelfmassage, blaren voorkomen en verzorgen, opnieuw een eiwitrijk tussendoortje en ’s avonds koolhydraten voor de volgende dag… Eén keer week ik van die routine af en at ik wat vetter. De volgende dag heb ik daar echt voor geboet!

© Victor Marcadé

Een moment waarop je één werd met je omgeving?

Ja, ik denk aan een bijna goddelijk moment in het Massif des Alpilles, in het zuiden, tegen het einde van de route. Het was halverwege de vierde week en ik begon erop te vertrouwen dat ik mijn doel zou halen. Ik hou van dat gevoel van ontdekking tijdens het hardlopen, alsof je een klein vogeltje bent dat vliegt, dicht bij de natuur. Die dag wilde ik genieten en ik ben volledig van mijn route afgeweken! Ik ging hoogte maken in het massief, over stenige paden waar ik makkelijk mijn enkel had kunnen verzwikken. Maar op dat moment wilde ik gewoon genieten van die schitterende omgeving. Ik was alleen in het massief, buiten de gebaande paden, en liep zelfs te snel voor het terrein en mijn vermoeidheid. Maar het was er zo mooi dat ik ervan heb genoten. Op dat moment had mijn team zelfs geen gps-verbinding meer met me. Pure vrijheid! Een enorm geluk.

Wat betekent hardlopen vandaag voor jou?

Samen met mijn arts had ik een programma opgesteld om ervoor te zorgen dat mijn lichaam goed zou omgaan met het stoppen met hardlopen. Ik ben absoluut niet van plan om 200 kilometer per week te gaan lopen. Wat ik wel heb behouden, is dat gevoel van onderweg zijn, het plezier van landschappen ontdekken… Meer dan de prestatie. Ik heb er veel moeite mee om me voor een wedstrijd met startnummer in te schrijven. Ik hou boven alles van het lopen zelf, van tijd met mezelf doorbrengen…

Kun je een jaar later de impact van je missie inschatten?

Ik was eerlijk gezegd verrast door het aantal mensen dat zich aan soortgelijke projecten waagt. Ik krijg enorm veel berichten van mensen die me om advies vragen. Vorige week had ik nog twee telefoontjes van lopers. Dat mensen zich voor dit soort projecten kunnen herkennen in ‘gewone mensen’, helpt hen de stap te zetten. Ik heb daar veel berichten over gekregen. En mijn zus is elke dag gaan sporten (glimlacht).

Lees verder

✓ Reserveer je ticket voor de voorstelling op 18 mei in Cinéma Balzac.

✓ Als vereniging van openbaar nut organiseert L’ENVOL sinds de oprichting in 1997 aangepaste programma’s voor zieke kinderen en jongeren en hun families.