Loréna Meningand, eerste Française in de Marathon van Parijs: «Mijn geheim? Ik doe gewoon waar ik zelf zin in heb»

Haar enige leidraad: plezier, haar passie delen met vrienden en vooral veel goede humor.

« Ik ben in 2021 beginnen lopen, na de vele lockdowns, toen we eindelijk weer naar buiten mochten», blikt Loréna Meningand terug. Ze maakte dit weekend indruk in de Marathon van Parijs, waar ze met 2:36:33 als eerste Française finishte. «Ik wilde weer wat frisse lucht na die periode waarin ik verplicht thuis moest blijven, dus probeerde ik te lopen.» De vrouw die opgroeide in de Parijse voorstad Hauts-de-Seine kon toen nog niet vermoeden dat ze aan een wild avontuur begon dat voorlopig niet zou eindigen. Twee jaar lang bouwde de 28-jarige haar loopjes op: eerst één keer per week, daarna twee, drie en uiteindelijk vier keer. De kiem voor een allesverslindende passie was gelegd. «Ik deed alleen rustige duurlopen, helemaal geen tempowerk of intensieve trainingen. In het begin liep ik wekelijks 8 kilometer en probeerde ik telkens zo snel mogelijk te gaan. Als je net begint, is dat best grappig: je loopt voortdurend voluit», lacht de atlete.

«Bij een groep aansluiten gebeurde min of meer toevallig», vertelt de atlete van Harbat Running Lab. «Op een weekend ging ik met een vriend lopen. Hij kende de oprichter van Harbat Running Lab, Adam Belkacem. Het was toen een heel kleine groep van ongeveer vijftien mensen. Hij stelde voor dat ik me bij hen zou aansluiten. In september 2023 deed ik met hen mijn eerste intervaltraining, in het stadion Émile Anthoine. Het was ontzettend leuk. Ik vond het geweldig om met anderen te lopen, dus ik ben gebleven. Sindsdien is de groep enorm gegroeid: nu staan er 's avonds meer dan honderd lopers op de piste!» Loréna Meningand traint dus eigenlijk pas... anderhalf jaar serieus. Toen ontdekte ze intervaltraining, specifieke sessies en lange duurlopen. In december 2023 liep ze meteen haar eerste wedstrijd, de 10 km de la Tour Eiffel (36:00, zesde vrouw). Dat motiverende resultaat wakkerde haar honger aan. «Ik heb het afgelopen jaar aan behoorlijk wat wedstrijden meegedaan. Zo liep ik de Marathon van Kopenhagen, verschillende halve marathons, twee keer die van Parijs en vervolgens vorige week de Marathon van Parijs.»

Een Marathon van Kopenhagen in 2:38:05

Voor Loréna Meningand lijkt niets onbereikbaar of onmogelijk. Toen haar groep in januari 2024 aan een marathonvoorbereiding van vier maanden begon met het oog op Kopenhagen, liet ze zich overtuigen. «Ik had de voorbereiding op de 10 kilometer met mijn club gedaan en dat was heel goed verlopen. Dus deed ik ook mee met de voorbereiding op Kopenhagen. Elke zondag liepen we samen onze lange duurloop, waarna we gingen brunchen. Het was geweldig om dat met anderen te delen. Het was ook de eerste keer dat ik vijf tot zeven keer per week liep, met veel meer kilometers»

De debutante met haar aanstekelijke enthousiasme zag haar inspanningen beloond in de Deense hoofdstad. Nadat ze haar eerste halve marathon volgens de geplande pace had gelopen (3:50/km) en merkte dat ze zich goed voelde, versnelde ze. Ze finishte met een fraaie negative split van twee minuten in 2:38:05. «Alles verliep goed, de les was geleerd en ik kon ze toepassen. Die eerste ervaring was ongelooflijk. Het was toch ontzettend zwaar. Ik dacht: nooit meer! Op deze afstand moet je zo ver over je grenzen gaan», nuanceert de atlete. «En uiteindelijk was er een jaar later Parijs...».

Begin 2025 wil Loréna Meningand, die wordt begeleid door Hugo Sedefian, opnieuw werk maken van een marathonvoorbereiding. Uiteindelijk vindt de loopster niet de motivatie om die ervaring te herhalen, al begeleidt ze wel een vriendin in haar voorbereiding op de Marathon van Boston. Ze werkt niet gericht aan haar eigen tempo, ook al voelt ze dat ze beter is dan het jaar voordien. «Ik was niet echt in vorm en wilde niet de druk voelen om een wedstrijd voor te bereiden. In januari heb ik het meteen opgegeven, al bleef ik wel trainen zonder specifiek werk. Na de halve marathon van Parijs kwam mijn vorm terug. Toen kreeg ik het idee om de Marathon van Parijs voluit te proberen, gewoon om te zien wat het zou opleveren.»

Ik besloot op het laatste moment te starten, met het idee dat ik niets te verliezen had. Bovendien was het een thuiswedstrijd: ik hoefde op zondagochtend alleen mijn schoenen aan te trekken. Ik was benieuwd naar het resultaat en uiteindelijk ben ik aangenaam verrast.

Haar spontaniteit haalt het dus van haar twijfel: twee weken voor de wedstrijd staat vast dat ze aan de start van de Marathon van Parijs verschijnt. «Ik begon aan de tapering», grapt de loopster van Harbat Running Lab. «Ik train het hele jaar door, dus natuurlijk had ik kilometers gemaakt en was ik getraind. Maar ik had de marathon of een specifiek tempo absoluut niet voorbereid. Dat veranderde de ervaring volledig. Het was totaal anders dan mijn eerste marathon. Ik had geen idee welke snelheid ik kon volhouden. Ik vertrok met de hazen voor 2:35, omdat er een grote groep liep en ik het wilde proberen (3:40/km). Maar na acht of negen kilometer moest ik lossen, want het ging te hard. Daarna liep ik vrijwel de hele wedstrijd alleen. Ik had voortdurend het gevoel dat ik zou instorten en vroeg me af wanneer ik zou opgeven», vertelt ze.

De neiging om de handdoek in de ring te gooien is groot, maar Loréna Meningand houdt stand op een parcours dat ze zwaar vindt. Gesteund door haar naasten en haar club zet ze haar lijdensweg zonder bezwijken voort. De ervaring is heel anders en een stuk pijnlijker dan in Kopenhagen. «Deze keer heb ik in de tweede halve marathon helemaal niet versneld. Volgens mij ben ik zelfs vertraagd, en dat was de eerste keer dat me dat overkwam. Ik heb de schade beperkt. Rond kilometer 34 of 35 begon ik er weer van te genieten. Ik moedigde mezelf aan en herhaalde: het is bijna voorbij, nu alles geven, alles wat nog over is.» De beloning: een persoonlijk record van 2:36:33 en de titel van eerste Française in dit prestigieuze evenement. «Ik besloot op het laatste moment te starten, met het idee dat ik niets te verliezen had. Bovendien was het een thuiswedstrijd: ik hoefde op zondagochtend alleen mijn schoenen aan te trekken. Ik was benieuwd naar het resultaat en uiteindelijk ben ik aangenaam verrast.»

Het publiek sluit de atlete in de armen

Loréna Meningand was diep geraakt door de vele bekenden en onbekenden die langs de Parijse straten haar naam riepen, maar ook door de warme berichten na de wedstrijd. «Omdat ik eerste Française werd, ontstond er enorm veel enthousiasme op sociale media! Ik werd overspoeld door meldingen en kreeg massa's berichten. Na de wedstrijd was het een beetje gekkenwerk. Ik draag ook de roze sokken van mijn club, dus veel mensen herkenden Harbat Running Lab en moedigden me aan. Het is ongelooflijk om thuis te lopen, de sfeer was waanzinnig.»

De Parijse met haar aanstekelijke glimlach houdt bovendien van zelfspot, die ze gretig inzet op sociale media (@lorenathletics op Instagram). Haar spontaniteit en lachsalvo's vallen duidelijk in de smaak. «Ik maak behoorlijk wat grappen over mijn kuiten en mijn loopstijl, en de mensen doen enthousiast mee. Adam plaatste een video waarop ik tijdens de marathon drink. Volgens mij is die al meer dan twee miljoen keer bekeken. Het is best gek hoeveel aandacht er op sociale media is. Ik krijg veel positieve berichten en dat doet me enorm veel plezier. Het is allemaal heel welwillend. Zelfs de zeldzame grappige reacties, zoals “je loopt echt waardeloos”, kunnen wij als club wel waarderen!»

Haar sympathiekapitaal trok ook het prestigieuze Zwitserse merk ON aan. Met dat merk tekende de loopster van Harbat Running Lab enkele weken geleden een ambassadeurscontract.

Een Parijse bliksemcarrière, een verleden als zwemster: Loréna Meningand belichaamt uitmuntendheid

De marathonloopster loopt graag door de Lichtstad, waar ze tijdens haar dagelijkse trainingen alle hoeken kent. In haar posts tagt ze geregeld Anne Hidalgo om de schoonheid van de hoofdstad te bezingen. Haar speelterrein bestaat uit Boulogne, Vincennes voor de lange duurlopen, de kades van de Seine, de piste Émile Anthoine en Paul Faber, maar ook de fitness. De vrouw die opgroeide in de Parijse voorsteden loopt elke dag, gemiddeld 120 tot 150 kilometer per week. Drie trainingen doet ze met haar club: een pistetraining, een drempelsessie en een lange duurloop. Daarnaast doet ze één of twee krachttrainingen in de sportschool.

En dat met een druk professioneel leven. Al vijf jaar werkt de loopster als consultant voor banken en verzekeraars in de financiële sector. «Het is behoorlijk intens. Mijn weken zijn tot op de minuut gepland: voltijds werken, trainen, eten, slapen en opnieuw beginnen. Bij de club heb ik mensen ontmoet die dezelfde levensstijl en passie hebben. Daardoor kan ik prestaties combineren met het sociale aspect.» Deze hyperactieve vrouw benut haar dagen optimaal om beide drukke levens te combineren. Een volledige werkdag vormt geen obstakel. Om tijd te winnen loopt Loréna Meningand liever van kantoor naar huis, «in plaats van een uur te verliezen op de RER». Wanneer ze thuiswerkt, gebruikt ze haar middagpauze om te trainen en eet ze daarna verder achter haar scherm.

Haar discipline en prestatieniveau zijn niet toevallig ontstaan. Tot haar zestiende beoefende de kampioene zwemmen op hoog niveau, waarna ze stopte om zich op haar studies te richten. Ze nam ook meerdere keren deel aan Franse zwemkampioenschappen. «Ik ben gestopt met zwemmen en sport in het algemeen omdat ik naar een voorbereidende klas voor de ENS ging en daarna naar een businessschool, de EDHEC Business School, waar ik als beste van mijn jaar afstudeerde. Daar heb ik trouwens meer gefeest dan gesport. Pas aan het einde van mijn opleiding, na corona, begon ik opnieuw. Eerst deed ik krachttraining thuis, daarna ontdekte ik het lopen aan het einde van de lockdown.»

De vlam voor het lopen

Als ik een slechte dag heb en slechtgehumeurd ben, weet ik dat een loopje alles zal veranderen en dat ik me daarna beter voel. Running therapy, zeg maar.

Loréna Meningand was meteen verkocht aan het lopen. «Om het gevoel dat je erna hebt», zegt ze. «Het is echt een flow, een onbeschrijfelijk gevoel van welzijn. Als ik een slechte dag heb en slechtgehumeurd ben, weet ik dat een loopje alles zal veranderen en dat ik me daarna beter voel. Running therapy, zeg maar. In het begin zocht ik vooral het verleggen van mijn grenzen. Toen ik net begon en alleen rustige duurlopen deed, vertrok ik voluit en kwam ik volledig gesloopt thuis. Elke keer dat ik weer ging lopen, vergeleek ik mijn tempo's op Strava. Ik maakte er een wedstrijd van. Nu loop ik altijd voor mijn plezier, niet speciaal om beter te worden. Ik heb het gewoon nodig.»

Haar favoriete afstand? Zonder twijfel de halve marathon, het onderdeel waarop ze het meeste plezier beleeft. De jonge vrouw kent haar potentieel op de marathon, wat ze verklaart door haar vermogen om lang een constant tempo vast te houden. «De 10 kilometer is voor mij te kort. Mijn tempo ligt volgens mij bijna op mijn halve marathon-tempo. Ik heb echt geen snelheid», betoogt de gepassioneerde loopster. Dat valt wel te nuanceren, zoals haar recente records aantonen: 16:51,42 op de 5000 meter (Saint-Maur-des-Fossés, 2024), 34:16 op de 10 kilometer (Parijs, 2024) en 1:13:30 op de halve marathon (Parijs, 2024). Niet snel, zei je?

Loréna Meningand koestert geen uitgesproken sportieve dromen, behalve «plezier maken, genieten en beter worden, zonder druk of verantwoording te moeten afleggen». De debutante legt uit: «Daarom beslis ik altijd op het laatste moment. Op dit moment heb ik geen startnummer en geen wedstrijd gepland. Ik wil lopen op gevoel, afhankelijk van mijn vorm en humeur van de dag. Misschien weet ik niet hoe ik met druk moet omgaan, maar ik wil er gewoon geen. Mijn ding is doen waar ik zelf zin in heb, plezier beleven aan mijn sport en genieten van mijn vrienden!»

Met haar frisheid, ontwapenende spontaniteit en flinke dosis zelfspot schudt Loréna Meningand de codes van de topsport door elkaar. Ze belichaamt een andere kijk op prestaties: vrijer en vrolijker. Haar verhaal, dat begon met een loopje na de lockdown, herinnert ons eraan dat plezier de krachtigste motor kan zijn om jezelf te overstijgen. En dat je soms, door op een impuls je loopschoenen aan te trekken, veel verder komt dan je ooit had gedacht.