Marathon van Parijs: Louise en Léontine geven hoop een zet

Op zondag 13 april kwamen Louise en Léontine samen over de finish van de Marathon van Parijs. De een loopt zonder beperking, de ander zit in een rolstoel, maar tegenover deze twee vrouwen valt elk verschil weg. Wat overeind blijft, is een onverzettelijke levenslust. Met sport als verbindende kracht hadden ze twee duidelijke doelen: hoop geven en het taboe rond een handicap doorbreken.

Er is een onverklaarbare band tussen Louise en Léontine. Aan de vooravond van de Marathon van Parijs, in de Run Experience, hebben de ploeggenoten er vertrouwen in: « We zijn er klaar voor, de startnummers zijn opgehaald», zegt Léontine zacht. De twee vriendinnen uit Belfort zijn ambassadeurs van de Marathon van Parijs 2025 en hebben allebei een persoonlijk parcours vol obstakels afgelegd. Léontine is voormalig basketbalster op topniveau. Haar droom om voor het Franse nationale team te spelen kwam er niet. Louise heeft vanaf haar geboorte een handicap. Ze heeft spina bifida, een aangeboren afwijking van de wervelkolom die vaak gepaard gaat met verlamming van de ledematen.

Nadat ze in september 2024 samen de halve marathon van Belfort hadden gelopen, hadden de twee nog maar één doel: het nog eens overdoen, maar dan dubbel zo lang. Al snel kreeg het idee om een marathon te lopen vorm: « Eigenlijk wilde ik dit voor mijn 25e verjaardag doen. Parijs voelde als een vanzelfsprekende keuze, het is de stad waar alles mogelijk is. Mijn vader gaat met ons mee in dit avontuur, hij was het ontbrekende puzzelstukje», legt Léontine uit. Viereneenhalve maand lang trainden ze vijf keer per week onder begeleiding van een coach: « Tijdens onze voorbereiding hebben we alle mogelijke emoties doorlopen. Eerst was er de twijfel: kon ik dit wel, zou ik Louise de zetjes kunnen geven die ze nodig had? Daarna kwam december, de gedwongen pauze. Het lichaam van Louise reageerde niet meer en we moesten alles herzien. » Léontine bleef onvermoeibaar alleen trainen en gaf nooit op: « Mentaal moesten we volhouden, maar ik wist dat Louise sterker dan ooit zou terugkomen. »

‘Ik wil staand over de finish komen’

Tijdens de wedstrijd heeft ieder haar rol. Léontine geeft de eerste impuls en Louise duwt zichzelf voort op de vlakke, goed berijdbare stukken. De twee ploeggenoten varen volledig op hun gevoel en lezen elkaars lichaam: « Wanneer ik merk dat het minder gaat met Louise, ga ik achter haar lopen. En als zij voelt dat ik verzwak, laat ze dat weten. Onze band is gebaseerd op volledig vertrouwen», vertelt Léontine. Met haar hand in die van haar vriendin voegt Louise toe: « Ik wil staand over de finish komen en ik weet zeker dat het me lukt. Wat me tijdens die vierenhalve maand voorbereiding op de been hield, was het visualiseren van het moment waarop Léontine mijn hand zou vasthouden en me met haar krachtige greep overeind zou helpen. »

« Dit vat samen wie we zijn en wat we uitstralen. Op de Champs-Élysées geef ik Louise de eerste zet, zij geeft de laatste zet staand. We zijn samen, en in ons duo is eigenlijk niemand gehandicapt. » zegt Léontine.

« Dit vat samen wie we zijn en wat we uitstralen. Op de Champs-Élysées geef ik Louise de eerste zet, zij geeft de laatste zet staand. We zijn samen, en in ons duo is eigenlijk niemand gehandicapt. »
Léontine Peter

Een gezamenlijke impuls die grenzen doorbreekt

Achter deze uitdaging schuilt een duidelijke boodschap: de manier waarop mensen denken veranderen. Naast de tijd en de sportieve prestatie voeren de twee atletes ook strijd voor de inclusie van mensen met een handicap in de samenleving: « We willen het taboe rond een handicap doorbreken. We zijn gewoon twee sporters die op een andere manier hardlopen. Nog altijd is er heel veel ontoegankelijk. We zouden die twee werelden gewoon bij elkaar moeten brengen om oplossingen te vinden. Daarom wilden we morgen ook niet vanuit het para-sportvak starten, maar samen met iedereen. » gaat Louise verder. « We willen alleen dat iemand die ons ziet denkt: dat kan ik ook. »

Misschien spreekt hun duo juist aan omdat het zo oprecht is. De twee jonge vrouwen gaan samen hun eigen weg en laten zien hoeveel kracht er schuilt in een gedeelde inspanning. De volgende ochtend staan ze naast de 56.950 deelnemers aan de Marathon van Parijs. Ze zijn er klaar voor.

Een marathon in 5 uur 02 min 27 sec

Louise en Léontine volbrachten hun eerste marathon in 5 uur 02 min 27 sec. Zoals gepland kwam Louise samen met Léontine en haar vader staand over de finish: « Tijdens de wedstrijd viel alles op zijn plek, alles waarvoor we vier maanden hadden gewerkt. In die 42,195 kilometer bleef één gedachte bij me resoneren: je mag nooit ophouden erin te geloven. Staand finishen is de mooiste boodschap die ik kan meegeven. Léontine voegt geëmotioneerd toe: « Alles verliep vloeiend: onze gesprekken, onze anticipatie, de kracht van het publiek en die laatste beweging waarbij Louise rechtop kwam te staan. De boodschap is overgekomen. Dit was echte sport, sport die mensen samenbrengt. »

Het duo sluit niets uit en werkt verder aan een ambitieus doel: in september 2025 een triatlon volbrengen. Louise besluit: « Net als bij de marathon doen we dit samen. Er is geen grens aan wat we kunnen bereiken ».