‘Oké sporters’: achter de schermen met Baptiste Cartieaux

✓ Interview met @Baptiste.Cartieaux, die vertelt over zijn ontwikkeling als sporter en over het YouTuber-bestaan dat hij door de jaren heen heeft opgebouwd. Samen met Lucas Vivin delen ze video's, trainingen, sportieve avonturen en indrukwekkende prestaties op hun YouTube-kanaal Syblo.

Het is inmiddels zeven jaar geleden dat je je allereerste mountainbikevideo publiceerde. Daarna volgden er meer, voordat je serieus begon met het vastleggen van je wedstrijden. Kun je vertellen hoe dit project zich heeft ontwikkeld, van die eerste video tot vandaag?

Al vóór YouTube maakte ik samen met Lucas, mijn vaste partner in crime, behoorlijk wat video's. We begonnen met z'n tweeën en draaiden eerst humoristische video's die we niet online zetten. Op een bepaald moment heb ik toch de stap gezet, omdat ik het zonde vond om niets te delen. Ik begon over mountainbiken te praten, omdat ik mijn fiets zelf had opgebouwd met een Chinees frame. Niemand had zo'n project echt gedocumenteerd en zo zette ik mijn eerste stappen op YouTube.

Al snel bood Lucas aan om me te helpen de video's te maken. We dachten dat het ook leuk zou zijn om de wedstrijden te vertellen. Ik had het fietsen toen al wat opzijgezet om me op atletiek te richten. En atletiek was eenvoudiger om te filmen. In het begin namen we alles frontaal voor de camera op, met maar weinig beelden van de wedstrijden. Inmiddels is het bijna een automatisme geworden dat Lucas bij elke wedstrijd aanwezig is, soms samen met een andere vriend die ook komt filmen. Gaandeweg zijn we professioneler gaan werken. Tegenwoordig hebben we zelfs onboardcamera's.

Lucas Vivin is je vaste cameraman. Kun je meer vertellen over jullie ontmoeting?

Hij zit in dezelfde sportwereld, maar we doen niet precies dezelfde discipline. Hij richt zich op de kortere afstanden en loopt de 400 meter. We hebben elkaar niet bij de club ontmoet, maar al op de basisschool, in groep 5. Hij was het zelfs die me zin gaf om atletiek te proberen. In de jeugdcategorieën streden we vaak tegen elkaar in crosswedstrijden. Daarna gingen onze profielen uit elkaar lopen. Hij koos voor snelheid, ik voor het uithoudingsvermogen. En vandaag zijn we er nog steeds. We werden zelfs samen geselecteerd voor de WK atletiek U20 in Cali in 2022. Dat met hem te kunnen delen was geweldig. Het is een vrij gesloten wereld en dat we er samen in slaagden om daar te komen, was waanzinnig. Sindsdien trainen we serieus om opnieuw samen geselecteerd te kunnen worden zoals toen. Ik ben blij dat ik op hem kan rekenen.

Wat de video's betreft draaien we de rollen soms om, maar meestal staat hij achter de camera en ik ervoor, omdat ik nu eenmaal veel meer loop dan hij. Het seizoen van een sprinter is veel korter. Voor de lange afstanden kun je het hele jaar door wedstrijden lopen, op de baan of op de weg. Daarom is hij iets minder vaak op het kanaal te zien, maar hij is er altijd bij.

Ik ben opgegroeid in een behoorlijk sportief gezin. Mijn ouders liepen marathons en mijn opa loopt op zijn zeventigste nog altijd vier keer per week. Dat speelt natuurlijk mee.

Je leek al vroeg aanleg te hebben voor hardlopen. Hoe verklaar je dat?

Vandaag ben ik bijna een profsporter, in die zin dat ik behoorlijk zware trainingsbelastingen aankan. Ik ben opgegroeid in een sportief gezin. En dat speelt natuurlijk mee: als je ouders sporten, als je ze ziet vertrekken om te gaan hardlopen of fietsen en als er thuis evenwichtig wordt gegeten, helpt dat. Als je maar wat eet, wordt presteren meteen een stuk lastiger. Ik ben altijd in die sfeer opgegroeid, maar mijn ouders hebben me nooit geduwd. Dat vind ik belangrijk om te zeggen. Mijn ouders liepen marathons. Mijn opa loopt op zijn zeventigste nog altijd vier keer per week. Dat zegt wel iets over de plek die sport in onze familie inneemt.

Ik wilde graag winnen en deed wat nodig was. Hoe meer jaren verstreken, hoe leuker ik hardlopen vond. Mijn training groeide met me mee: in het begin liep ik alleen op dinsdag met Philippe, mijn coach. Het jaar daarna kwam de maandag erbij en het jaar daarop trainde ik op maandag, dinsdag, donderdag en zondag... Nu train ik vrijwel elke dag, vaak twee keer per dag. Ik heb eerder het postuur van een wielrenner en ben voor een loper behoorlijk ‘zwaar’. Daarom spreekt duathlon me ook aan, al krijgt die discipline nog altijd weinig aandacht.

Wat ik mooi vind, is dat constante werk: trainen in de juiste zone, jezelf niet over de kop lopen en toch vooruitgang boeken. Je moet het ook mentaal volhouden, want psychologische vermoeidheid kan snel toeslaan. Uiteindelijk draait alles om de juiste afstelling van die knoppen, zodat je langdurig goed blijft presteren.

Hoe ga je om met een mislukking?

Voor mij is een mislukking gewoon een noodzakelijke stap om beter te worden. Ik probeer altijd het beste uit mezelf te halen en als het niet lukt, dan is dat maar zo. Ik kan de zaken goed in perspectief plaatsen. Als het vandaag niet is gelukt, lukt het een andere dag wel.

Je traint tegenwoordig bij EACPA. Hoe functioneert de groep dagelijks en welke rol speelt je coach Philippe Favreau in je ontwikkeling?

We vormen een goede, gestructureerde groep waarin iedereen een aangepast programma volgt. Philippe stelt een algemene lijn op, maar naarmate de wedstrijden dichterbij komen, wordt die steeds persoonlijker. Hij is niet mijn eerste coach, maar zodra ik naar de middellange afstanden overstapte, nam hij me onder zijn hoede. Ik maakte die ‘sprong’ al in de zesde klas, naar zijn groep. Toen was ik de jongste. Ik wist dat ik voor mijn leeftijdscategorie goed was.

In de winter starten we allemaal in de crosswedstrijden, dus trainen we behoorlijk gezamenlijk. Tot aan het baanseizoen doen we grotendeels dezelfde trainingen. Philippe houdt dit allemaal nog altijd in goede banen. Zelfs nu hij met pensioen is, komt hij elke dag. Hij houdt de groep draaiende. Als hij morgen niet meer komt, zou de dynamiek waarschijnlijk verdwijnen.

De club maakt een sterke ontwikkeling door. Ik had het geluk dat ik op het juiste moment kwam, toen er al een mooie energie hing. EACPA investeert, we hebben een hal om in de winter te trainen en dat maakt echt verschil. Vorig jaar werden we vice-kampioen van Frankrijk bij de clubteams. Dit jaar willen we dat minstens herhalen, en misschien zelfs de titel pakken!

Hoe ziet je trainingsweek eruit?

We zijn bijna elke dag op de club. Dat houdt de sociale band sterk en zorgt ervoor dat we met onze vrienden zijn. Ik zeg vaak dat ik voor atletiek en niet voor wielrennen heb gekozen, voor een deel dankzij mijn club. We komen allemaal trainen en presteren, en dat zorgt voor een echte dynamiek.

Zelf train ik vaak twee keer per dag. Vaak een duurloop of een korte training in de ochtend. Daarnaast studeer ik STAPS. Ik heb mijn derde bachelorjaar afgerond en begin nu opnieuw aan een andere opleiding, dit keer sportmanagement. Ik organiseer mijn agenda grotendeels zelf. De eerste drie jaar waren niet aangepast aan mijn sport, maar dit jaar liep ik stage bij mijn club, waardoor mijn weken minder vol zitten. Ik heb meer tijd om te trainen, te herstellen en aan andere projecten te werken. Het nadeel is wel dat tentamens lastiger te overzien zijn als je weinig colleges volgt.

Waarom vind je hardlopen zo leuk?

Ik denk dat ik iemand ben die moet bewegen. Als ik op een dag niet meer kan hardlopen, zit ik duidelijk met een overschot aan energie. Sport helpt me om mijn hoofd leeg te maken en mensen te ontmoeten. Ik vind het ook leuk om mezelf uit te dagen en de strijd met anderen aan te gaan. Wat ik vooral waardeer, is dat ik over mijn trainingen en wedstrijden kan vertellen. Delen maakt deel uit van mijn sport. Veel mensen zeggen dat ze zijn gaan hardlopen nadat ze mijn video's hadden gezien. Dat doet me plezier, omdat ik het gevoel heb dat ik mensen kan inspireren en misschien zelfs enthousiast kan maken voor de sport. En eerlijk gezegd was ik op sommige momenten misschien gestopt als ik dat aspect van het doorgeven niet had gehad. Er zijn periodes waarin de motivatie afneemt en de vermoeidheid toeslaat. Alles documenteren geeft me extra motivatie.

Gefeliciteerd met je Franse U23-titel en je vierde plaats overall op de Franse kampioenschappen duathlon! Je coach spreekt over een terugkeer naar je ‘DNA’. Wat bedoelt hij daarmee?

De balans van dit seizoen is echt positief. Ik onthoud vooral een aantal mooie wedstrijden en de regelmaat van mijn prestaties, maar ik weet dat er nog dingen zijn om bij te schaven. Misschien ga ik me specialiseren. Voorlopig richt ik me echter op alle atletiekselecties waarvoor ik nog in aanmerking kom. Dit jaar ontdekte ik dat een selectie voor de elite in duathlon misschien tot de mogelijkheden behoort. Daarom heb ik aan de eerste drie wedstrijden meegedaan.

Ik loop een 3000 meter tijdens de Interclubs. Het doel is een medaille, maar dat wordt niet eenvoudig. We hebben geen absolute toppers, maar wel een sterke breedte waardoor we veel ereplaatsen pakken. Zoals altijd komt er een video. Ik maak er steevast één!

Welke wedstrijd staat er als volgende op het programma? Komt daar ook een nieuwe video van?

Daarna wil ik me plaatsen voor de Europese kampioenschappen U23. Dit is mijn laatste jaar bij de juniorencategorieën, dus ik ga op 24 mei mijn kans wagen op de 10.000 meter tijdens de Franse kampioenschappen. De limiet staat op 29:13 en je moet ook bij de eerste twee eindigen. Dat zou moeten lukken, maar de klassering heb ik niet volledig zelf in de hand. Als ik me plaats, richt ik me op andere afstanden om snelheid te winnen en op het EK een sterke prestatie neer te zetten. Als het in deze wedstrijd niet lukt, probeer ik me misschien op een andere afstand te kwalificeren. Ik zal er alles aan doen om die plaatsing binnen te halen. Er doen dit jaar echt veel sterke atleten mee, dus je moet je plek veroveren. We zien wel, maar ik weet zeker dat ik op 7 juni aan de start sta van de 5000 meter in Maison-Lafitte.

Voel je een bepaalde druk omdat je zowel goed wilt presteren als je video moet maken?

Druk, ja en nee. Ik wil sowieso het best mogelijke resultaat neerzetten. Daar train ik zo hard voor. Ik heb het geluk dat er een paar magiërs zijn die alles weten vast te leggen. Afgelopen zondag probeerde ik de rol van Lucas uit handen te geven, omdat hij de eerste ronde van de Interclubs liep. Toen zag ik pas goed hoeveel Lucas in de praktijk heeft geleerd. Bij dit soort opdrachten redt Lucas zich beter dan echte beeldprofessionals.

Als ik naar een wedstrijd ga, kom ik echt werken. Ik heb enorm veel te doen. De atleten na de duathlon interviewen kost me minstens een uur. Maar je moet daar tijd voor nemen. Uiteindelijk brengt dat het evenement tot leven. Vaak willen mijn ploeggenoten snel terug naar de minibus. Dan zeg ik: ‘Vijf minuten’, terwijl ik in werkelijkheid een uur bezig ben!

Denk je dat regelmatig goed presteren de interesse van je community vergroot?

Dat is mijn stokpaardje: altijd aan de top blijven. Als je vooraan meedoet, is dat veel interessanter en ook makkelijker te filmen voor mijn team. De live-uitzending is meestal op de kop van de wedstrijd gericht. Zodra je in het peloton loopt, of zelfs achteraan, worden beelden moeilijker te vinden. En vooral: het verhaal aan het einde is veel mooier om te vertellen, omdat de kans op een overwinning er altijd in zit!

Baptiste is authentiek en spreekt een breed publiek aan dat houdt van hardlopen en sterke menselijke verhalen vol uitdaging. Zijn vastberadenheid om beter te worden en zijn oprechte drang om kennis en ervaringen te delen maken hem tot een eigenzinnige stem op YouTube, op het kruispunt van sport en gedeelde ervaring.