Quentin Chiarisoli, het laaiende vuur van zijn atletiekpassie

Een lichte bries deed de hoge loofbomen langs de zwarte baan van la Gauthière in het noorden van Clermont-Ferrand zachtjes bewegen toen Quentin Chiarisoli met zijn Nike Zoom Fly’s in de hand het grasveld van het stadion overstak. Rood, met vlammenmotieven. Uiteraard. Op de achtergrond de imposante testbanen van gewapend beton van het industrieterrein Michelin Cataroux-Les Pistes. Het decor wordt vervolmaakt door de majestueuze Puy-de-Dôme en zijn bijna 1465 meter, die uitkijken over de hoofdstad van de vulkanen. Op deze woensdagmorgen in mei is het sportcomplex van l’ASM Omnisports bijna verlaten. Enkele lopers draaien onder de aarzelende zon onvermoeibaar hun rondjes op de baan, tijdens hun lunchpauze, terwijl de geur van het nog vochtige tartan na de nachtelijke regen blijft hangen. Het gezoem van passerende auto’s wordt overstemd door het geluid van schoenen op de verende ondergrond. De antracietkleurige atletiekbaan, gemaakt van banden, vormt een scherp contrast met de felle kleuren van de enorme muurschildering waarop sporters in actie zijn afgebeeld. ‘Ik doe 12 keer 300 meter, ontspannen, met 50 seconden herstel. Zo loop ik mijn benen los voor de Interclubs van dit weekend’, legt de atleet van Clermont Auvergne Athlétisme uit. Zijn passie kent geen grenzen.

Quentins dag is al gepland. Zoals eigenlijk het grootste deel van zijn dagelijkse leven. De pupil van Badredine Zioini en Cyrille Merle is gedisciplineerd, ijverig en bescheiden. ‘Ik kwam vanochtend om zeven uur uit een dienst van 24 uur’, vertelt de man die beroepsbrandweerman is bij de SDIS van Puy-de-Dôme, op de kazerne van Gerzat. ‘Ik doe mijn training, haal mijn dochter op bij de gastouder en breng daarna de middag met haar door voordat ik weer ga lopen’, zegt hij met een glimlach.

Een veeleisend dubbelleven, tussen twee vurige passies en het dagelijks leven van een jonge vader. ‘Ik begon bij de jeugdbrandweer in Brioude, in de Haute-Loire. Normaal gesproken word je niet op zo’n jonge leeftijd toegelaten tot de brandweer, maar ik was er zo door aangetrokken dat ik alles op alles heb gezet om eerder vrijwilliger te kunnen worden’, vertelt de inwoner van Brioude. Op zijn zeventiende ging Quentin verder als vrijwillige brandweerman in zijn geboortestad, naast een DUT civiele techniek in Grenoble. ‘Mijn studie sprak me niet echt aan, ik werd vooral door mijn omgeving gestimuleerd. Wat ik wilde, was beroepsbrandweerman worden’, zegt hij. ‘Mijn studieresultaten waren niet geweldig’, geeft de voormalige student toe. ‘Ik haalde mijn eerste jaar niet. Ik hoefde maar een paar vakken opnieuw te doen om door te stromen, maar uiteindelijk werd het daarna alleen maar erger.’

Naast zijn studie trainde Quentin Chiarisoli voor de toelatingsexamens voor het leger. Hij had één doel voor ogen: toetreden tot het mariniersbrandweerkorps van Marseille. De elite onder de brandweerlieden. Die ambitie vereist een uitzonderlijk hoog niveau en totale inzet om de lange reeks tests te doorstaan. ‘Ik ben in Marseille bij de Franse marine gegaan. Daar begon mijn carrière en sindsdien heeft het me nooit meer losgelaten’, zegt de atleet van de Victory Track Club.

Daarna volgde een militaire opleiding van zes weken, waarin de leerling de basis van het leger en de marine leerde. Vervolgens een tweede opleiding van twaalf weken, waarin hij specifiek werd opgeleid tot brandweerman. ‘De militaire basis bleef ook onderdeel van de opleiding, het was er heel strikt. We waren voortdurend in opleiding, overdag, ’s nachts en in het weekend, met marcheren, militaire liederen en het hanteren van wapens.’ De loper bleef iets minder dan drie jaar in de Zuid-Franse stad, waarna hij slaagde voor het examen tot beroepsbrandweerman. Daardoor kon hij terugkeren naar Auvergne, eerst naar Puy-en-Velay en vervolgens naar Clermont-Ferrand.

Een ontmoeting die bepalend werd voor zijn loopbaan als loper

Sport maakte altijd al deel uit van Quentins leven. Eerst was er voetbal, van zijn vijfde tot zijn achttiende, met daarnaast af en toe wat hardlopen. Daarna kwam atletiek. Aanvankelijk om zijn ouders te volgen, die deelnamen aan natuurwedstrijden in de regio, maar ook om zich niet te vervelen op het internaat tijdens zijn laatste jaar op de middelbare school. De inwoner van de Haute-Loire kreeg de klik bij zijn aankomst in de hoofdstad van de Alpen voor zijn DUT. ‘In Grenoble ontmoette ik een geweldige trainer, Taoufik Boukrouma. Hij heeft me echt van atletiek laten houden, vooral van de baan, want daarvoor deed ik alleen maar gewoon hardlopen.’

Anderhalf jaar later vestigde de toekomstige brandweerman zich in Marseille om zijn professionele droom te verwezenlijken. Atletiek inpassen in zijn dagelijkse leven bleek vrijwel onmogelijk. ‘Ik heb tien maanden moeten stoppen met hardlopen, omdat het onmogelijk was om beide te combineren met de militaire opleiding’, legt de man uit die inmiddels in de buurt van Clermont-Ferrand woont. ‘De eerste maanden op de kazerne in Marseille waren fysiek en mentaal erg zwaar, met een intensief dienstrooster, maar ik heb ervan genoten. Ik heb geen spijt.’

Na tien maanden zonder hardlopen en met de opleiding achter de rug, merkte Quentin Chiarisoli dat hij tien kilo was aangekomen, ‘tien kilo spieren’. Zijn herstart en de terugkeer naar een serieus trainingsritme waren daardoor ‘heel moeilijk, zelfs meer dan een jaar later’. De loper werkte zijn trainingen alleen af, op afstand begeleid door zijn coach uit Grenoble. Door zijn ongewone agenda liep de atleet ‘maar’ vier tot vijf keer per week, met ‘heel weinig wedstrijden per jaar, twee 10 kilometerwedstrijden en enkele militaire crossen’.

De meervoudige podiumklant bij nationale brandweerwedstrijden werd in 2019 naar Auvergne overgeplaatst, nadat hij was geslaagd voor het examen tot beroepsbrandweerman bij de territoriale overheidsdienst. Vanaf dat jaar sloot hij zich aan bij de groep van Badredine Zioini en Cyrille Merle en kon hij een echt trainingsritme opbouwen. En dat naast een druk professioneel leven. ‘Ik was net klaar met mijn verhuizing naar Clermont. Cyrille stelde voor om na een meeting op de baan van la Gauthière bij de groep te komen. We kenden elkaar al heel lang, dus het ging vanzelf. Ik was meteen enthousiast’, blikt de middenafstandsloper terug. ‘Sinds mijn komst heb ik de groep nooit meer losgelaten. Cyrille was een heel goede loper, Badre een voormalig international, en ook in het team zitten heel goede atleten. Ik ben ontzettend blij dat ik deel uitmaak van dit collectief.’

 De eerste maanden op de kazerne in Marseille waren fysiek en mentaal erg zwaar, met een intensief dienstrooster, maar ik heb ervan genoten. Ik heb geen spijt.

Een grote bron van trots voor zijn trainers, zoals Badredine Zioini uitlegt. ‘In onze groep zijn er mensen die opvallen door hun prestaties, maar vooral door hun waarden: nederigheid, respect en vastberadenheid. Quentin hoort daarbij. Hij heeft een enorme weg afgelegd sinds we hem voor het eerst ontmoetten op de Meeting de l’ASM. Die dag viel zijn elegante loopstijl me op en zeiden Cyrille en ik tegen elkaar dat we iets met hem konden doen. Hij stemde er meteen mee in om bij ons collectief te komen, daar waren we heel blij mee. Ondanks zijn overwinningen en vooruitgang is hij altijd zichzelf gebleven. Hij is nooit vergeten waar hij vandaan komt en helpt anderen echt graag. Quentin staat altijd klaar voor de groep, die hij enorm inspireert. Hij heeft een grote stap gezet en behoort nu tot de elite van de Franse lopers. Quentin is een voorbeeld voor ons allemaal.’

Een trainingsritme dat is afgestemd op zijn werk

Sport en werk combineren is een flinke uitdaging. De loper denkt terug aan zijn beginperiode, toen presteren op hoog niveau onmogelijk was door het werkritme in Marseille. Later liep hij tegen hetzelfde probleem aan in Clermont-Ferrand. ‘Ik wilde de trainingen altijd uitvoeren zoals gepland, ongeacht mijn nachtdienst, mijn diensten en hun intensiteit. Afbouwen of uitstellen was voor mij ondenkbaar. In die periode raakte ik vaak geblesseerd. Het dieptepunt was een zware vermoeidheidsbreuk.’ Sinds die blessure stemt de harde werker zijn programma samen met zijn twee trainers af op zijn werkbelasting. ‘Ik kan beide nu veel beter combineren en mijn coaches kennen me ook beter. We passen voortdurend aan. Zo kan ik een specifieke 3000-metertraining omzetten in een klassieke VMA-training als ik bijvoorbeeld niet veel heb geslapen’, vertelt de man die zijn eerste stappen zette in het shirt van Club Athletic Brioude.

De atleet betreurt dat hij geen vaste trainingsroutine kan volgen en geen programma van meerdere weken kan afwerken zonder onderbrekingen, omdat zijn werkdagen nooit hetzelfde zijn. ‘Ik denk dat het mijn prestaties toch beperkt’, geeft hij toe. Afhankelijk van het aantal interventies komt het voor dat hij maar enkele uren slaapt. ‘Soms voel ik me geweldig tijdens mijn training, zelfs als ik maar twee of drie uur heb geslapen. Maar daarna herstel ik slecht en mis ik door de opgebouwde vermoeidheid de volgende training. Ik kan ook niet zeggen dat ik elke dinsdag een VMA-training doe en elke maandag heuvelsprints. Het varieert enorm.’ Niets daarvan weerhoudt de geadopteerde inwoner van Clermont ervan om dagelijks kilometers te maken, soms zelfs twee keer per dag, goed voor 110 tot 130 kilometer per week, en ‘minder in wedstrijdperiodes’. Hij neemt één rustdag per week of om de tien dagen, ‘afhankelijk van de vermoeidheid’.

Ondanks dit ongewone leven heeft de loper zich al meerdere seizoenen bij de beste Franse middenafstandslopers geschaard. ‘Dat maakt me trots’ en het zet Quentin ertoe aan ‘vooruit te kijken’ en ‘te proberen de lopers te pakken die in wedstrijden beter zijn dan hij’. Het bewijs volgde begin 2025 tijdens de sterk bezette Prom’Classic de Nice. Daar werd hij negende in een fenomenale tijd van 28:58, goed voor een prestatie op Nationaal 1-niveau. ‘Volgens mij ben ik de enige in de top tien van deze wedstrijd die daarnaast een voltijdse baan heeft’, vermoedt de nummer tien van de korte cross op de Franse veldloopkampioenschappen van 2025 in Challans bescheiden.

© fotocredit

© fotocredit

© fotocredit

© fotocredit

Afgelopen winter deed hij dat nog eens dunnetjes over. Hij bereikte de felbegeerde finale van de Franse elitekampioenschappen indoor op de 3000 meter in Miramas, dankzij een ongelooflijk persoonlijk record van 7:57,07 (N1). Slechts 12 lopers uit Frankrijk werden voor deze finale geselecteerd. De concurrent houdt het hoofd koel. ‘De prestaties schieten elk weekend omhoog. De ene week sta je tiende op de Franse ranglijst, de volgende week dertigste. Iedereen maakt momenteel enorme progressie. Je mag niet opgeven en jezelf geen grenzen opleggen.’ De atleet blijft vooruitgaan en trekt daarbij zijn eerste samenwerkingen en steunbetuigingen aan. ‘Dit jaar word ik begeleid door de geweldige winkel Distance die me van Nike voorziet. Mijn club en mijn ASM-sectie helpen me met mijn verplaatsingen.’

Als de kans om voltijds atleet te worden Quentin Chiarisoli aan het denken zou zetten, zou hij zijn baan toch nooit definitief opgeven. ‘Als ik ooit die kans krijg, probeer ik misschien twee of drie jaar hoe ver ik onder optimale omstandigheden in de topsport kan komen. Maar ik zal mijn beroep nooit van mijn leven opgeven. Hoe dan ook zou het tijdelijk zijn; daarna zou ik mijn werk hervatten.’ Werken bij de overheid biedt de mogelijkheid om enkele jaren verlof te nemen, maar ook om halftijds of deeltijds te werken. ‘Ik heb ervoor gekozen om eerst mijn professionele en persoonlijke leven op te bouwen en daarna pas mijn leven als atleet. Maar nu ben ik gesetteld en wil ik mijn mogelijkheden maximaal benutten zonder mezelf grenzen op te leggen’, nuanceert de loper, die kan rekenen op de steun van zijn collega’s.

Zijn wedstrijdkalender plannen en organiseren is soms een hele puzzel. ‘Je weet nooit van tevoren of je wordt toegelaten tot een meeting. Daardoor moet ik vaak pas op het laatste moment verlof aanvragen’, vertelt de pupil van Badredine Zioini en Cyrille Merle. ‘Ik ruil vaak diensten met mijn collega’s. Dat vraagt de nodige organisatie, maar ze zijn flexibel en begripvol. Ze hebben er geen moeite mee dat ik tijdens een sportmoment rond de kazerne ga hardlopen wanneer we tijdens onze dienst niet worden opgeroepen. Integendeel, ze zijn erg nieuwsgierig naar mijn trainingen en geven me het gevoel dat ik moet blijven doorgaan.’

Door zijn overvolle agenda mist hij naar eigen zeggen drie dingen die momenteel ‘onmogelijk in te passen’ zijn om zijn volledige potentieel te bereiken: fysieke voorbereiding, die hij met de nodige moeite ‘alleen op de kazerne, met gebrekkig materiaal’ probeert te doen, mentale voorbereiding en een wekelijkse behandeling bij een fysiotherapeut.

Een blijde gebeurtenis als extra bron van motivatie

Quentins leven veranderde in maart 2024 met de komst van zijn dochter Jade. Slechts drie dagen voor zijn titel als Frans kampioen korte cross voor teams met Clermont Auvergne Athlétisme. ‘Ik liep de cross de dag nadat ik uit het kraamcentrum kwam’, zegt de crossloper met een glimlach. Een nieuwe uitdaging, ‘een leven in de hoogste versnelling’, maar de middenafstandsloper ziet er geen beperking in. Hij ‘past zijn planning aan’ en kan rekenen op zijn partner Océane, die ‘volledig achter hem staat’. Sinds deze blijde gebeurtenis traint de inwoner van Brioude vaker alleen, zodat hij ’s avonds voor zijn dochter kan zorgen tot zijn partner terugkomt van haar werk. ‘Het is wel even wennen dat ik niet meer zo vaak als vroeger met de groep kan trainen, ook al sluit ik me zo snel mogelijk weer aan. Mijn trainers begeleiden me zo goed mogelijk, dat is een grote steun.’

 Een kind hebben geeft me dagelijks en tijdens mijn wedstrijden iets extra’s. Ik denk vaak aan mijn dochter als ik loop, dat geeft me kracht.

Deze grote verandering in zijn leven geeft de loper dagelijks en tijdens wedstrijden ‘iets extra’s’. Dat bleek in Metz, tijdens de prestigieuze indoormeeting. De middenafstandsloper had in de week voor de wedstrijd ‘heel hard getraind’, waardoor hij nauwelijks tijd met Jade had kunnen doorbrengen. ‘Het was emotioneel zwaar om in het weekend opnieuw naar Metz te vertrekken. Tijdens de wedstrijd dacht ik eraan. Ik zei tegen mezelf dat ik niet mocht opgeven en dat ik niet voor niets was vertrokken zonder mijn dochter te zien.’ 7:57,07 later liep de liefhebber zijn 3000 meter uit en slechtte hij opnieuw een indrukwekkende barrière.

Zijn zomerseizoen van 2024, zijn beste baanseizoen tot nu toe, spreekt voor zich. ‘Sinds ik mijn dochter heb, heb ik veel trainingen gemist, maar bijna geen enkele wedstrijd. Het was mijn beste atletiekjaar ooit, op alle afstanden.’ Een opluchting voor de man die meerdere magere jaren achter de rug heeft, ‘zonder echt plezier te beleven’. Zijn specialisatie op de 1500 meter (3:43,03) vormde een doorbraak, na teleurstellende 5000 meters in 2023 en een afgebroken marathonvoorbereiding. Die keuze pakte goed uit met een deelname aan de Franse elitekampioenschappen op de 1500 meter in een olympisch jaar. ‘Het was ongelooflijk, ik heb ervan genoten. Ik ontdekte mezelf op deze afstand, ook al denk ik dat ik niet de beste basiseigenschappen voor de 1500 meter heb.’ Sinds anderhalf jaar lijkt niets de eliteatleet nog af te remmen. Elk seizoen wordt hij beter en blijft hij de kleine atletiekwereld verblinden.

Passie voor atletiek

Quentin Chiarisoli wordt gedreven door ‘pure atletiek’: de baan, de weg en de cross, zonder dat hij noodzakelijk een voorkeur heeft voor één van de drie. Zijn favoriete training? ‘Een stevige specifieke baantraining met een groep, achter de coach op de fiets aan, of een lange tempoloop langs de Allier, vertrekkend vanuit huis.’ De atleet is niet kieskeurig: hij voelt zich overal thuis, van de 1500 meter tot de 10 kilometer.

Hij heeft zich zelfs al aan trailrunning gewaagd en won vorig jaar met ruime voorsprong de 20 km van de Sancy. Variatie is wat hem in alle disciplines compleet maakt. ‘De beste Franse lopers zijn op alle drie de onderdelen uitstekend. Kijk naar Habz, die 1:43 op de 800 meter kan lopen en in zijn eentje 27:40 op de 10 kilometer.’ De marathon kan nog even wachten. De halve marathon daarentegen niet zo lang. Zijn ervaring in de legendarische Marseille-Cassis, waar hij als achtste finishte in 1:06:32, vlak achter een zekere Nicolas Navarro, beviel hem uitstekend. ‘Zolang ik snel blijf op de kortere afstanden, wil ik me daarop richten. Ik zie dat lopers van boven de 35 nog steeds progressie maken, dus ik gun mezelf de tijd om kilometers te maken en later de marathon op te zoeken.’

De inwoner van de Haute-Loire wil elk jaar blijven deelnemen aan zijn lievelingswedstrijd, de Corrida de Brioude, in zijn geboortestad. Zelfs als er op dezelfde datum een ‘grote 10 kilometer’ wordt georganiseerd, kiest de loper voor deze dorpswedstrijd, waar hij telkens opnieuw aan de start wil staan. ‘Ik ben tijdens dit evenement begonnen met hardlopen, eerst met mijn voetbalvrienden. Sindsdien heb ik altijd meegedaan, behalve als ik geblesseerd was of door mijn werk verhinderd werd.’ Ook andere wedstrijden zijn voor hem vaste prik, zoals de cross van Volvic. Zijn vaste programma af en toe omgooien bevalt hem steeds beter, net als dit jaar kennismaken met Marseille-Cassis. ‘Ik zou elk jaar aan een andere klassieker willen deelnemen om de sleur te doorbreken van altijd maar achter een tijd aan te lopen.’

De brandweerman heeft geen specifieke dromen, behalve ‘zo ver mogelijk komen zonder spijt of beperkingen’, terwijl het plezier centraal blijft staan en hij sport, gezin en werk in balans houdt. Eén ding staat vast: Quentin Chiarisoli is nog lang niet klaar met het aanscherpen van de klok en het laten schitteren van zijn talent in de Franse middenafstand.