24 uur tegen kanker: de krankzinnige uitdaging van Théo Gabeau en zijn vereniging Foulées d’Espoir

De 21-jarige Théo Gabeau uit Amiens leverde dit weekend een uitzonderlijke prestatie in het park La Hotoie. Om de strijd tegen kanker te steunen, ging hij de uitdaging aan om 24 uur onafgebroken te lopen. Opdracht volbracht: de student hield vol en legde 146 kilometer af, aangemoedigd door het gejuich en applaus van zijn naasten en enkele nieuwsgierigen.

‘Ik heb een paar nogal gekke mensen om me heen. En ik denk dat zij ervoor zorgen dat ik verder ga dan ik fysiek aankan’, glimlacht de 21-jarige, die de afgelopen drie jaar meerdere sportieve uitdagingen aanging: een eerste ultra van 55 kilometer, een Ironman, de 100 km de la Somme en nu deze 24 uur durende loop, in directe samenwerking met de stad Amiens en Relais pour la vie, een sportief en feestelijk evenement tegen kanker in heel Frankrijk.

Zijn sterke prestaties zouden zonder de waardevolle steun van iedereen die hem op zulke momenten omringt niet hetzelfde smaken. ‘Op 31 augustus gebeurde er iets uitzonderlijks: al mijn naasten waren erbij. Mijn ouders, mijn vrienden… Vanaf acht uur ’s ochtends, terwijl het koud was en de dag zwaar leek te worden, stonden zo’n vijftien vrienden me bij de uitgang van het water op te wachten. Ik dacht dat ze pas zouden terugkomen voor de finish na 180 kilometer fietsen… Maar nee: ze volgden me het hele parcours, stopten om de tien kilometer om me aan te moedigen, high fives te geven en verderop opnieuw klaar te staan. Dat deden ze de hele wedstrijd lang’. En bovenal betekenen die prestaties niets zonder het doel dat erachter schuilgaat.

Aan elke uitdaging is een inzamelactie voor een goed doel gekoppeld. Een Ironman ten voordele van L’Envol, dat zich inzet voor zieke kinderen, 100 kilometer om aandacht te vragen voor borstkanker en vervolgens 24 uur lopen voor Ligue contre le cancer, dankzij de oprichting van Foulées d’Espoir, de vereniging die Théo in maart 2025 oprichtte.

De geboorte van Foulées d’Espoir

Omdat hij steeds weer in eigen naam liep voor doelen die groter waren dan hijzelf, wilde Théo zijn persoonlijke inzet omvormen tot een collectief avontuur. Enkele maanden voor de oprichting van Foulées d’Espoir stelde de huidige vicevoorzitter, Théo Monteiro, voor om zich ‘te verbinden aan iets wat mensen onthouden: een kleur, een symbool, een logo’. Vanaf dat moment kreeg het project steun van meer vrienden van Théo. Het bestuur bestaat vandaag uit uiteenlopende profielen, allemaal ‘supergemotiveerd om sport te gebruiken om iets goeds te doen voor de mensen om ons heen’: een medewerker uit de banksector, een orthopedisch prothesist, een kinesitherapeut en twee STAPS-studenten.

Om zich meteen te onderscheiden, bedachten ze een run-and-bike van Amiens naar Haudivillers, waar Théo’s ouders wonen, om het officiële verenigingsdocument op te halen. ‘We wilden onze eigen stijl laten zien: een beetje gek, maar binnen een serieuze context. Het was belangrijk dat mensen zagen dat je eenvoudig kunt blijven en plezier kunt maken, ook wanneer je dingen doet die je na aan het hart liggen’, legde Théo uit. Hun eerste evenement vond plaats op 28 mei, als verwijzing naar de nationale dag tegen multiple sclerose. Via een Strava-club legden ze het idee uit om in 24 uur zoveel mogelijk kilometers af te leggen. Zo brachten ze veel mensen bijeen, met en zonder beperking, om te lopen of te wandelen. Samen kwamen ze uit op 2295 kilometer.

Na dat eerste project begon ‘de kleine Foulées d’Espoir-familie echt vaste voet aan de grond te krijgen’. Sommigen werden ongeduldig in afwachting van het volgende project, terwijl het interne team al volop bezig was met de voorbereiding van de komende 24 uur. Toen de uitdaging werd aangekondigd, was de reactie onmiddellijk: ‘De eerste reactie van de mensen was: “Mogen we komen? Mogen we met je meelopen?”’. Théo lijkt via sport, een echte katalysator voor sociale verbondenheid, zijn manier van engagement te hebben gevonden: ‘Het mooie aan sport is dat ze mensen rond één en hetzelfde verenigt: het project’. Een engagement dat inspeelt op een diepe behoefte, ongetwijfeld gevoed door zijn persoonlijke geschiedenis: zijn moeder, een voormalige marathonloopster, kreeg borstkanker toen hij nog geen tien was.

Van uitdaging naar uitdaging, tot aan de 24 uur

Van 55 kilometer alleen tot 24 uur onafgebroken lopen: het verschil is enorm, zowel fysiek als mentaal. Terugdenkend aan de 100 km de la Somme van november vorig jaar vertelt Théo: ‘Ik denk echt dat ik daar het zwaarste heb opgezocht wat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Ik was niet voorbereid en nog altijd erg moe van de Ironman, want er zat maar een maand en twaalf dagen tussen’. Toch legde hij de afstand af in 11.54 uur en voelde hij zich ‘dolgelukkig’. Maar dat was slechts een tussenstap, vóór een opeenvolging van steeds waanzinnigere uitdagingen.

Na zijn 24 uur vertelt hij wat hem parten speelde: ‘Mijn psoas was zo hard dat het onmogelijk was om hem te ontspannen, zelfs als ik hem masseerde. Ik had ook wat last van mijn malleolus. Ik beet een beetje op mijn tanden en hoopte dat het zou houden.’ Hij beseft ook dat zijn voorbereiding, beperkt tot vijftien weken met Heubi, wereldkampioen op de 100 kilometer en inmiddels onlinecoach, een rol heeft gespeeld. Dat veeleisende ritme, dat midden in de zomer moeilijk vol te houden was en dat hij zichzelf toch had opgelegd, heeft hem niet per se goed gedaan. ‘Helaas kan ik pas eind mei met mijn voorbereiding beginnen. Meestal liep ik zo’n 40 kilometer per week, terwijl dat er 80 zouden moeten zijn. Het was de eerste keer dat ik een echte voorbereiding volgde en eerlijk gezegd was het zwaar. Ik heb enorm veel respect voor mensen die het hele jaar door op dat niveau trainen’. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg hij in de laatste week een stortvloed aan afspraken om het evenement te promoten. ‘Wat slaap betreft zat ik helemaal fout. Ik was totaal opgebrand. Ik ging van hot naar her om de uitdaging te promoten, iets wat ik graag doe. Ik klaag er niet over, want het maakt me moe, maar het geeft me ook zoveel energie dat het uitzonderlijk is’, vertelde de voorzitter van Foulées d’Espoir.

Nu zijn benen zwaar zijn van de geleverde inspanning en de wanhoop van het moment is weggeëbd, kan hij eindelijk trots zijn op wat hij heeft bereikt. Nog vóór het langverwachte weekend hadden de online inzamelactie en de verkoop van shirts al enkele honderden euro’s opgebracht. ‘Toen ik vanmorgen, met een helder hoofd, de rekening opnieuw maakte, had ik niet beter kunnen dromen’, vertelde Théo maandagmiddag. Er werd meer dan 1000 euro ingezameld, een bedrag dat sinds zijn triomfantelijke aankomst op zondagavond nog verder zal oplopen.

Théo Gabeau: onthoud die naam, en ook die van zijn vereniging Foulées d’Espoir. Deze geëngageerde sporter is niet van plan om het bij de metropool Amiens of zelfs de Somme te laten. Hij kijkt al verder, omringd door zijn naasten en vrienden, zonder wie zijn parcours niet dezelfde intensiteit zou hebben. Bij elke uitdaging vindt hij die unieke mix van jezelf overstijgen en emotie die ontstaat wanneer je sportieve inspanning levert voor een zaak die je nauw aan het hart ligt.