Olivier Maria: «Trots dat ik een marathon op sandalen loop»

Op een rotonde in Lille maakten we kennis met Olivier Maria, een opvallende verschijning. Bij nader inzien bleek deze gepassioneerde hardloper en fietser tijdens die behoorlijk bijzondere marathon op sandalen te lopen. Dat maakte ons nieuwsgierig naar de filosofie achter zijn speelse, luchtige uitstraling. Een kennismaking met een vorm van minimalisme die grote ambities niet in de weg staat: komende oktober gaat hij de uitdaging Dunkerque-Marseille aan!

Bij elk fenomeen hoort een tegengeluid. Hardlopen is een explosief groeiende markt en de wedloop om steeds meer materiaal heeft zich stevig gevestigd. De meeste lopers zijn rijkelijk uitgerust. Als tegenreactie ontstond een andere school: de minimalisten. In een artikel op l'Équipe.fr uit augustus worden ze ook wel « naked runners » genoemd. Olivier Maria wachtte niet tot het fenomeen een naam kreeg om voor een soberdere aanpak te kiezen. Om zijn visie kracht bij te zetten, loopt hij over enkele weken een bijzondere Dunkerque-Marseille.

Olivier, hoe ben je zo'n gepassioneerde loper geworden?

Ik ben tien jaar geleden begonnen met hardlopen, aan het einde van mijn studie. Ik begon in Grenoble, tijdens mijn laatste studiejaar. Een vriend stelde voor om in de bergen te gaan lopen. Voor mij was het toen onmogelijk om in de bergen te « lopen » (lacht). Ik probeerde het met hem en was meteen verkocht. Ik begon met de klassieke afstanden, 10 kilometer en een halve marathon, en bouwde daarna verder op. Ik was echt gefascineerd door het onderwerp en las alles wat ik kon vinden, vooral over voeding. Het onderwerp blijft me boeien (red.: Olivier publiceerde er een boek over, Performer en mode cétogène). Omdat ik wist dat ik Grenoble zou verlaten, heb ik er in mijn laatste jaar volop van geprofiteerd en enorm veel trailruns gedaan. Eenmaal in Lille moest ik mezelf opnieuw uitvinden en weer de weg op. Tegelijkertijd ontdekte, of beter gezegd herontdekte, ik de fiets.

En toen was er opnieuw zo'n « flits »? Wat zoek je in lange afstanden?

Ja, enorm! Ik ontdekte het ultrafietsen en was meteen verkocht. Aan de basis lag een blessure. Het was 2020. Ik bereidde me voor op de Marathon van Valencia en ging te hard van stapel. Ik liep een vermoeidheidsbreuk op, maar liep toch geblesseerd door. Een ramp. Om te kunnen blijven sporten, pakte ik de fiets. Al snel stond ik aan de start van de Race Across France, die ik twee keer heb gereden. In die periode hield ik zo veel van fietsen dat ik was gestopt met hardlopen. Sindsdien doe ik beide naast elkaar. Hoe langer, hoe beter. Tijdens een lange afstand doorloop je allerlei verschillende fases. Mentaal is het ontzettend interessant om zo lang in de inspanning te zitten. Je moet van alles managen: slaap, dutjes, voeding. En dan al die landschappen die aan je voorbijtrekken.

Hoe langer, hoe beter
Olivier Maria

Op de Instagram Reel van je marathon op de rotonde bij de Porte de Paris zien we je op sandalen lopen. We zijn benieuwd…

Laten we zeggen dat sandalen deel uitmaken van mijn ontwikkeling. Ik ben altijd gevoelig geweest voor soberheid. Ik loop al jaren op dit soort schoeisel. Toen ik me grondig in hardlopen ging verdiepen, ontdekte ik deze manier van lopen dankzij een artikel van de « Clinique du Coureur ». Daarin stond dat je geen twintig jaar moest wachten met hardlopen om bepaalde houdingen te corrigeren en sandalen uit te proberen. Dat overtuigde me. Ook het lezen van Born to run van Christopher McDougall was doorslaggevend. Tegenwoordig loop ik op Panta sandals . Kleine anekdote: deze zomer ben ik met een Lille-Amsterdam, 300 kilometer heen en terug op sandalen, langsgegaan bij de maker van het merk. Zijn werkplaats staat in Haarlem.

Los van het ethische aspect: levert het ook iets op qua prestaties?

Op mijn bescheiden niveau denk ik van wel! In 2023 liep ik mijn eerste marathon onder de drie uur, in 2:58:18, op Monk Sandals, mijn eerste paar. Misschien zou ik op carbon schoenen sneller kunnen, maar zo ben ik heel tevreden. Trots zelfs dat ik een marathon op sandalen loop. Tegelijk wil ik, net als iedereen, tijdens een wedstrijd zo snel mogelijk zijn. Dat je geen « waardeloze » tijden loopt, doet mensen praten en nadenken. Ik weet dat het publiek en andere lopers erop reageren. Op sandalen lopen vraagt een heel andere aanpak. Je moet je pas aanpassen: lichter en korter lopen, met een hogere cadans. Je moet je paslengte corrigeren, omdat je minder op de hak landt. Het lichaam past zich snel aan. En in vijf jaar tijd heb ik geen enkele blessure gehad.

Draait het project « la France en courant » vooral om bewustwording rond soberheid?

Ja, en sandalen zijn een goede ambassadeur om het gesprek op gang te brengen. Mensen die me tegenkomen worden nieuwsgierig, en ze dragen is overtuigender dan erover praten. Ik zou de wereld willen toeschreeuwen: loop op sandalen, net zoals ik de wereld wil toeschreeuwen: neem het vliegtuig niet! Maar iets proberen te « verkopen » werkt vaak averechts. Mensen stellen zichzelf hun vragen. Ik wil alleen het zaadje planten en avonturen zonder startnummer aanmoedigen. Met deze Dunkerque-Marseille, die ik uiteraard op sandalen zal lopen, wil ik laten zien dat je voor een avontuur niet per se de wereld rond hoeft te vliegen. Ik vind het belangrijk om te beseffen dat je niet ver weg hoeft om mooie wedstrijden te lopen. Ze liggen voor je deur. Je kunt je eigen spelregels verzinnen. Een nieuwe, vrije weg inslaan. Maar ik wil niemand de les lezen. We worstelen allemaal met onze tegenstrijdigheden. Ik had het geluk om in 2024 aan de UTMB deel te nemen en dat was voor mij een bijzondere gebeurtenis, gezien alles wat die wedstrijd vertegenwoordigt. Toch zijn er ter plaatse veel dingen waarin ik mezelf niet herken. De commerciële kant bijvoorbeeld…