Paralympisch atlete Rosario Murcia-Gangloff richt haar vizier nu al op Los Angeles 2028

Rosario Murcia-Gangloff (60) werd vierde in de marathon op de Paralympische Spelen van Parijs (T12) in 3:13:50. 32 jaar na haar deelname aan de Olympische Spelen van Barcelona in 1992 met valide atleten maakt ze zich alweer op voor Los Angeles.

Ze krijgt er nog altijd rillingen van. Op 8 september 2024 eindigde de loopster uit Lyon net naast het podium op de Paralympische Spelen van Parijs. De voormalige Franse middenafstandstopper, goed voor 28 interlands, blikte na haar training uitgebreid telefonisch terug op haar passie voor het hardlopen, haar levensfilosofie en haar recente resultaten. En dat op een leeftijd van bijna 61 jaar, welteverstaan.

Rosario, bijna een jaar na de Paralympische Spelen, welke herinneringen houdt u eraan over?

De herinneringen aan Parijs staan diep in mijn geheugen gegrift. Het enthousiasme was enorm. En toch heb ik Barcelona meegemaakt, in 1992. Dat was ook magisch, omdat alles zo goed georganiseerd was. Het was prachtig. Mijn eerste Spelen. Maar ik kan u verzekeren dat Parijs, los van het feit dat ik nu een handicap heb, ongelooflijk was. De mensen waren buitengewoon. Ze waren blij. We vergaten volledig wat er in de wereld gebeurde. Het wordt moeilijk om dat nog te overtreffen. Er was gelijkwaardigheid tussen mensen met en zonder handicap, zonder discriminatie. Voor mensen met een handicap is het erg moeilijk, omdat er geen financiële steun is. Je moet zelf een plek vinden om te trainen. Er ontstaat een soort heimwee. Ik ben nog niet zo lang geleden weer in Parijs geweest, omdat mijn man daar werkt als acteur. We hebben een deel van de Champs-Élysées opnieuw bezocht. Dat gaf me kippenvel.

Als ik u zo hoor, was het zelfs mooier dan uw eerste Olympische Spelen…

Het is anders, want in Barcelona was ik jonger. Voor iedere atleet, in welke discipline dan ook, waren de Spelen het doel. Of je nu vooraan liep of achteraan. Ik was bij mijn ouders, want ik ben de dochter van een immigrant. Mijn vader komt uit Barcelona. Mijn oma woonde daar toen nog. Ze is er niet meer, maar ik ging bij haar eten. Ik liep 600 meter en was bij haar thuis. Alles was toen magisch voor mij. Voor ons leek het normaal, omdat we topsporters waren. Maar als je dertig jaar later terugkijkt, met meer wijsheid en minder vuur dan toen, weet ik niet goed hoe ik het moet omschrijven. Het was magisch.

Timothée Adolphe, tweevoudig paralympisch vicekampioen in Parijs op de 100 en 400 meter, zei dat de erfenis van de Spelen er niet is gekomen. Deelt u die analyse?

Ik begrijp wat Timothée zegt. Heel goed zelfs, want het klopt dat er meer over mensen met een handicap gesproken zou mogen worden. Maar we mogen niet vergeten dat de gehandicaptensport vijf of zelfs tien jaar geleden nog nauwelijks bekend was. Er werd niet over gesproken. Er was geen reclame. Mensen kijken nu anders naar de gehandicaptensport.

Rosario Murcia-Gangloff werd vierde in de marathon van de Paralympische Spelen van Parijs (T12) in 3:13:50, 32 jaar na haar deelname aan de Olympische Spelen van Barcelona in 1992 met valide atleten. Ze maakt zich op voor Los Angeles. Nadat ze in november 2024 een klacht indiende tegen haar atletiekclub uit Béziers (BCAM), kijkt de nestor van de Franse delegatie alweer vooruit, met plannen te over.

» Bij jongeren draait het om vooruitgang. Bij ouderen is het doel om op niveau te blijven. «
Rosario Murcia-Gangloff

Na uw marathon op de Paralympische Spelen van Parijs zei u dat u waarschijnlijk in 2028 in Los Angeles aan de start zou staan. Is dat nog steeds het plan? Zo ja, hoe bouwt u de komende drie jaar op?

Ik ga voor nog een olympiade. In Parijs heb ik de finish een beetje moeizaam gehaald. Ik leef nog, ik ben kerngezond. Mijn man (Gilles Gangloff) zegt dan: «hou op met die onzin (lacht)». Samen met mijn trainer (Bernard Pelletier) heb ik op veel vlakken flink gas teruggenomen. We weten nog altijd niet wanneer de marathon van de wereldkampioenschappen wordt gelopen. Die staat gepland in New Delhi (27 september tot 5 oktober), maar de marathon staat er niet op het programma. Voor de zekerheid bereid ik er een voor het einde van het seizoen, de Marathon Vert de Rennes, het weekend van 25 oktober. Je moet er een lopen om je topsportstatus te behouden. Het resultaat telt mee voor de internationale ranking. Ik probeer mezelf te sparen, zodat ik mijn kleine lichaam niet verder uitput. Ik ben geen twintig meer. Ik heb me geamuseerd op de 5000 en 3000 meter, maar geen heel lange afstanden gelopen. Ik bereid me rustig voor, want de jaren gaan voorbij. Bij jongeren draait het om vooruitgang. Bij ouderen is het doel om op niveau te blijven. Na de Franse kampioenschappen op de 5000 meter in Belfort, waar ik vijfde werd in het overallklassement in 20:12,96, heb ik bijna een week rust genomen. Deze week hervat ik de training geleidelijk, om vanaf augustus aan de voorbereidende marathontraining te beginnen.

U hebt besloten een atletiekclub op te richten in Béziers. Wat waren uw drijfveren?

Ja. De heer Ménard, de burgemeester van Béziers, en de sportdienst hebben me toestemming gegeven om een nieuwe club op te richten. Dat gebeurt bij de start van het nieuwe seizoen. Er komt dus een tweede club. We hebben nu al meer dan 55 leden. Ik blijf trainer. Mijn man wordt voorzitter. Andere vrienden nemen plaats in het bestuur. Als penningmeester schakel ik een accountant in. We trainen op hetzelfde terrein en met dezelfde tijden als altijd. De club is al opgericht. Hij gaat Grand Béziers Athlète Trail heten. Heel eenvoudig. Trail hoort nu eenmaal bij het hardlopen. Je doet intervallen op de baan, maar ook over langere afstanden. Het is allemaal hardlopen.

Ik kan met hem lopen met mijn ogen dicht, dat is geen enkel probleem.
Rosario Murcia-Gangloff, over haar gids Mathieu Leroux

U was ambassadrice van de Marathon Côte Indigo 2025 in de Aude, waar u de 5 kilometer liep ten voordele van dierenopvang Refuge Arpan. Welke boodschap wilt u meegeven?

Ik hou van dieren. Ik heb twee oude dames van 15 en 16 jaar die jarenlang met me meeliepen, maar nu met pensioen zijn (lacht). En ik heb er nog een geadopteerd. Er zijn geen kinderen meer thuis, maar wel honden en katten. Die zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn. Ik heb zwerfkatten gevoerd. Ik help waar ik kan. Er kwam enorm veel volk opdagen, meer dan 4000 mensen over de vier afstanden: 5 kilometer, 10 kilometer, een halve marathon en een marathon. Laten we verantwoordelijkheid nemen. Je moet voor dieren kunnen zorgen en ze niet achterlaten. Je kunt een hond of kat niet zomaar nemen en vervolgens ergens onderbrengen of aan iemand meegeven om ervoor te zorgen. Een dier is geen speelgoed. Een dier is als een kind. Als je ervoor kiest, ga je er helemaal voor. Persoonlijk brengt een dier me meer dan een mens. Omdat een dier aanvoelt wat er gebeurt, dingen opmerkt en er voor je is wanneer je iemand nodig hebt. Zo ervaar ik het.

U won op 16 maart in Saint-Médard-en-Jalles de Franse titel op de 10 kilometer van 2025 in 40:39 (T12), samen met uw gids Mathieu Leroux. Wat betekent hij voor u?

Met Mathieu heb ik vooral telefonisch en via sms contact. Hij heeft het enorm druk als voorzitter van zijn club, La Meute Running. Wanneer ik hem echt nodig heb voor een belangrijke wedstrijd, staat hij er. Het is een geweldige kerel, iemand die stevig in zijn schoenen staat. Hij is betrouwbaar, fantastisch. Onze coördinatie verloopt vlekkeloos. Ik kan met hem lopen met mijn ogen dicht, dat is geen enkel probleem. Hij regelt alles en lijkt daarin precies op mijn man. Wanneer het moeilijk wordt, zal hij nooit zeggen dat we trager zijn gaan lopen. In plaats daarvan zegt hij: «je doet het goed». Als hij tegen je praat, stelt dat gerust. We hoeven niet eens regelmatig samen te trainen. Na de Spelen zagen we elkaar terug voor de Franse kampioenschappen op de 10 kilometer, in de buurt van Bordeaux, in Saint-Médard-en-Jalles. Er waren geen problemen. Dat we zo goed samenwerken, is geen toeval. Mathieu is ongelooflijk en zeer serieus. Hij is heel serieus en tegelijk zeggen mensen die hem niet kennen dat hij nogal droog is. Je moet hem leren kennen, want hij is juist erg vrolijk.

Hebt u nog andere uitdagingen in het vooruitzicht?

Ja, ik ga de halve marathon van… (ze belt haar man). Het is de Semi-Marathon des Oussaillès in Saint-Girons. Die vindt op 24 augustus plaats in departement 09, de Ariège. Mijn motto is al drie of vier jaar dat ik bijna alleen nog wedstrijden loop voor goede doelen. Ik betaal mijn inschrijfgeld voor goede doelen, of het nu om kinderen, dieren, mensen met een handicap of mishandelde vrouwen gaat.

Op haar zestigste bewijst Rosario Murcia-Gangloff dat dromen, ongeacht je leeftijd, met hard werken werkelijkheid kunnen worden. Ondanks het conflict met haar atletiekclub in Béziers staat deze moeder van drie straks aan de start van de marathon op de Paralympische Spelen van Los Angeles. Adembenemend.