Romane Lemière: «Plezier boven prestatie»

Na haar eerste boek over anorexia begon Romane Lemière, op sociale media bekend als @runromane, afgelopen maart aan haar tweede boek. In Mon Running plaisir avec Romane deelt deze coach talloze adviezen en tips om beter te worden in het hardlopen en zowel mentaal als fysiek goed voor jezelf te zorgen. De marathonloopster, die in 2022 in Berlijn een persoonlijk record van 2:44:42 liep en door meer dan 86.000 mensen wordt gevolgd, zweert nu vooral bij hardloopplezier!

Romane, wat wilde je met dit boek bereiken?

Ik wilde alle hardlopers helpen, maar vooral beginners. Ze moeten alle adviezen in handen hebben die nodig zijn om met deze sport te beginnen en antwoorden vinden op de vragen die bij de start van het hardlopen kunnen opkomen.

Hoe gaat het nu met je?

Vandaag gaat het veel beter met me. Ik heb een moeilijke periode doorgemaakt: zware anorexia, gevolgd door een depressie en sterke sociale angst. Dat maakte het afmaken van mijn studie lastig; ik heb geen klassiek opleidingstraject gehad. Maar als ik terugkijk, ben ik blij dat ik hieruit ben gekomen en dit allemaal heb overwonnen. Eindelijk valt alles weer op zijn plek. Daar was veel geduld voor nodig.

Ik luister beter naar mezelf dan vroeger.
Romane Lemière

Welke drie dingen heeft die hardlooppauze van enkele maanden je geleerd?

Ik zal niet ontkennen dat de gedwongen pauze door mijn blessure in het begin heel moeilijk was. Het was trouwens een van de redenen voor mijn depressie, want sport was mijn reddingsboei. Hardlopen was mijn enige sociale activiteit. Toen ik moest stoppen, moest ik leren om op een andere manier verder te leven. Het deed me goed om te ontdekken dat er meer is in het leven. Hardlopen blijft gewoon een sport, het draait om plezier.

Je houdt sinds 2019 een hardloopdagboek bij. Waar helpt dat je bij?

Mijn eerste coach vroeg me om een dagboek bij te houden en al mijn gevoelens daarin op te schrijven. Wanneer ik twijfel of stress ervaar, bijvoorbeeld nadat ik een training heb gemist, geeft het me rust om erin terug te bladeren. Dan herinner ik mezelf eraan dat ik ondanks gemiste trainingen goede tijden heb gelopen. In dit logboek houd ik mijn werk bij, en als ik het vertrouwen verlies, helpt het me om mijn vooruitgang zichtbaar te maken.

Je zegt dat Anaïs Quemener je inspireert. Waarom?

Ze heeft me altijd geïnspireerd, ook voordat ze bekend werd. Ik ontmoette haar tijdens een wedstrijd, waar ze vlak voor me finishte. Daarna ben ik haar op sociale media gaan volgen. Zo ontdekte ik haar verhaal over kanker en haar terugkeer naar de top. Ik herkende mezelf een beetje in haar: ook zij heeft heel moeilijke fases doorgemaakt en hield zich vast aan het hardlopen. Ik hou van de energie die ze uitstraalt en van haar veerkracht. En ze is natuurlijk ook een fantastische hardloopster, dus dat werkt extra inspirerend.

Zijn sociale media slecht voor de fysieke en mentale gezondheid van hardlopers?

Zoals met alles zijn er goede en slechte kanten. Positief is dat sociale media een goudmijn aan informatie vormen: je vindt er ontzettend veel adviezen. Maar je moet ook afstand kunnen nemen van al die content, want sommige dingen kunnen schuldgevoelens oproepen. Als ik meisjes elke dag zie hardlopen en geweldige tijden zie neerzetten, ga ik mezelf automatisch vergelijken en voel ik me waardeloos. Dat kan leiden tot overtraining en soms blessures in de hand werken. Het is een medaille met twee kanten.

Heeft je blessure-ervaring je kijk op wat je deelt op Instagram veranderd?

Ja, dat is veranderd. Vroeger predikte ik volgens mij het principe van ‘altijd meer’. Ik liet graag zien dat ik veel kilometers maakte en mezelf voortdurend uitdaagde. Dat beeld wil ik nu niet meer uitdragen. Ik heb zelf de gevolgen daarvan ervaren in de vorm van blessures en wil dat absoluut niet weerspiegelen naar de mensen die mij volgen. Ik wil nu vooral laten zien dat sporten leuk kan zijn.

Wat is er veranderd in de manier waarop je traint?

Ik luister beter naar mezelf dan vroeger. Toen volgde ik mijn trainingsplan klakkeloos: pijn of geen pijn, zin of geen zin, ik ging hardlopen. Nu luister ik naar mijn coach en doe ik het rustiger aan zodra ik pijn voel. Ik loop nu wanneer ik er zin in heb. Die aanpak bevalt me, want ik voel me beter in mijn hoofd en in mijn lichaam.

Als je één advies zou moeten kiezen, welk advies zou dat dan zijn?

Ik zou zeggen: «Doe het voor je plezier.» Als je iets doet omdat je er zin in hebt, is dat essentieel om naar jezelf te blijven luisteren.

Aan welke wedstrijden denk je?

Ik loop op 25 augustus de MCC tijdens de UTMB. Dat is een wedstrijd van 40 kilometer met iets meer dan 2.000 hoogtemeters. Voor mij is dat een flinke uitdaging. Het wordt iets heel anders dan wat ik gewend ben, maar ik kijk ernaar uit om mezelf dit doel te stellen. Daarna wil ik weer de weg op. Ik denk aan de 20 km de Paris in oktober, Marseille-Cassis eind oktober, en misschien een marathon deze winter. Ik wil die afstand opnieuw proberen, met minder druk dan vroeger en meer plezier.

Aan wie heb je als eerste een exemplaar van je boek gegeven?

Aan mijn zusje, omdat ze me altijd steunt in mijn projecten en ik haar ook coach. Het voelde dus logisch om het boek als eerste aan haar te geven.

Met « Mon Running plaisir avec Romane » heeft Romane Lemière een oprecht en warm boek geschreven dat helemaal bij haar past. Met praktische adviezen en persoonlijke onthullingen laat ze zien dat hardlopen niet per se om prestaties tegen elke prijs draait. Haar parcours, getekend door veerkracht, inspireert tot een andere manier van lopen: vrijer, zachter en vrolijker. Een waardevol boek voor iedereen die het plezier weer centraal wil stellen in elke stap.

➜ Mon running plaisir avec Romane, Editions Leduc, maart 2025, € 19,90