Tatoeages en hardlopen: wanneer een finishtijd een kunstwerk wordt

Waarom zou je niet meteen na het aanscherpen van je PR tijdens de Marathon d’Angoulême naar de tatoeëerder gaan? Wedstrijd na wedstrijd worden herinneringen gemaakt om ze vast te leggen, en soms volstaan foto’s en sociale media niet meer. Daar komen tatoeages om de hoek kijken. Niet voor de show. Niet voor de likes. Wel als blijvend spoor. Iets wat je voor jezelf achterlaat, veel intiemer dan een Strava-post. Een tatoeage is allang geen modegril meer en is razendsnel ingeburgerd. « Er is echt sprake van een trend », zegt Agathe Cossement, die al vier jaar tatoeëert. Lopers, of ze nu vooraan in het peloton zitten of op een zondagochtend diep zijn gegaan, konden er niet omheen. ‘Hardlopen in je vel hebben’ heeft nog nooit zo letterlijk geklonken.

Berlijn: dé stad voor inkt na de marathon

In de Duitse hoofdstad heeft dit fenomeen een bijzondere omvang aangenomen. Elk jaar haasten hordes finishers zich, soms al de dag na de wedstrijd, naar tatoeagestudio’s in de wijken Friedrichshain en Kreuzberg. Studio’s als No Pain No Gain, Black Ink Berlin en Skinlines zien lopers uit de hele wereld binnenkomen, met hun startnummer nog opgevouwen in de tas en hun loopschoenen nog niet helemaal droog. In de wijk Mitte ontvangt Swen Losinsky in studio Good Old Times regelmatig sporters die hun passage in Berlijn bij de Brandenburger Tor willen vereeuwigen. Zijn kijk op het vak sluit aan bij die van lopers die met brandende benen maar een open hart over de finish komen. In 2020 vertelde hij zijn verhaal aan Jecky Beng Stories . « Een goede dag is een dag die niet normaal is, zegt de Duitse tatoeëerder. En wanneer iemand na een marathon bij me komt, is dat altijd een goede dag. Ze zijn moe, leeg, maar ze glimlachen. Hun verzoek is uniek en heeft betekenis. We tatoeëren niet zomaar een tekening, we tatoeëren een moment uit iemands leven. » 

De meest gevraagde tatoeage? Een minimalistische omtrek van het monument, met daarbij “42.195 km” en, voor de meest trotse finishers, hun persoonlijke tijd. Sommigen voegen ook hun gemiddelde tempo of de exacte datum toe, als knipoog naar de stilstaande tijd. En als de wedstrijd goed is verlopen, vloeit de inkt met trots. Agathe Cossement heeft veel sporters getatoeëerd en legt uit dat deze praktijk in Frankrijk minder gangbaar is: « In Berlijn is er echt een trend rond tatoeages na wedstrijden, met studio’s op enkele meters van de marathon. Bij ons is dat ingewikkelder, want we mogen buiten onze werkruimte niet tatoeëren. Normaal gezien is dat verboden. » Was er sprake van pech, een opgave, krampen of de muur op kilometer 35, dan wordt de tatoeage een daad van revanche. Een manier om te zeggen: “ik heb het gedaan”, zelfs met pijn.

 Ik denk dat ze tijdens de wedstrijd bij zichzelf dacht: « kom, ik wil dat dit mijn hele leven bij me blijft, zodat ik later tegen mijn kleinkinderen kan zeggen dat oma de Marathon pour Tous in Parijs heeft gelopen. » 

Een cultuur die verder gaat dan de wedstrijd

Het fenomeen beperkt zich niet tot Berlijn. In New York verschijnen de skyline en het Vrijheidsbeeld op heel wat kuiten. In Boston is de eenhoorn van de marathon het grote icoon. En in Londen wordt de Tower Bridge een terugkerend motief. En dan is er nog Parijs. Want ook daar wint de trend langzaam maar zeker terrein. Na de finish op de avenue Foch vieren sommigen dat op een terras, anderen bij de tatoeëerder. In de hoofdstad zijn ideeën genoeg: de Eiffeltoren in een minimalistische versie, de Arc de Triomphe als finishpunt of de omtrek van het parcours, die een artistieke lus vormt tussen Bastille, Vincennes en Boulogne. De huid wordt zo een lichaamsbrede ansichtkaart: elke tatoeage vertelt een stukje van een parcours, een stad en een emotie.

Agathe Cossement herinnert zich een klant die, letterlijk en figuurlijk, getekend was door de Marathon pour Tous tijdens de Olympische Spelen van Parijs 2024. « Voor haar was het een eer om mee te doen. Ze had een beetje het gevoel dat ze een professionele atlete was », vertelt Agathe. Dat gevoel wilde ze voor altijd vastleggen. « Ik denk dat ze tijdens de wedstrijd bij zichzelf dacht: “kom, ik wil dat dit mijn hele leven bij me blijft, zodat ik later tegen mijn kleinkinderen kan zeggen dat oma de Marathon pour Tous in Parijs heeft gelopen.” » Amper twee weken na de wedstrijd stapte ze de studio binnen. « Ze wist dat ze een tatoeage wilde, maar absoluut niet welke. Ze vertelde over de Eiffeltoren en de olympische ketel, die indruk op haar had gemaakt… Dus heb ik de belangrijkste momenten samengebracht. » Een maand later kwam ze terug: ze wilde de olympische ringen toevoegen. « En toen vroeg ze: “Waar zouden we Marathon pour Tous kunnen zetten?” » Het resultaat: een ronde tatoeage met de tekst “Marathon pour tous Paris 2024” en de afstand van 42,195 km eromheen, als een persoonlijk zegel.

Achter deze tekening schuilt meer dan een herinnering aan een wedstrijd. Het is een heel leven. « Deze klant is de moeder van een vriendin die op tien minuten van mij woont », vertelt de sportliefhebber, die vroeger zowel liep als danste. « Ze maakt deel uit van een lokale loopgroep, de Bipèdes à Bernay in Normandië. Ze liep al langer, en nu wilde ze dit heel graag op haar lichaam vastleggen. » De tatoeage wordt zo een getuigenis. Een passage. Een bron van trots. De inkt markeert een leven, een herkenningspunt in een persoonlijk traject. Je vereeuwigt geen tijd omwille van de cijfers, maar om alles wat die tijd vertegenwoordigt: maanden voorbereiding, ochtenden in de regen, pijn, twijfel en aanmoediging. En dan zijn er de lopers die liever hun gps-tracé laten tekenen dan een monument. Een kronkelende lijn op de onderarm, een lus rond de enkel, een gestileerde kaart op de zij. Tatoeages die een parcours vertellen en tegelijk een obsessie tastbaar maken: steeds opnieuw beter willen worden.

Sub-3 op de arm, Parijs met vrienden en voorspellende tatoeages

Er zijn tatoeages na de wedstrijd, en dan zijn er die van tevoren. Tatoeages die je jezelf oplegt als een pact. Een belofte aan jezelf, aan je vrienden of aan allebei. In de hardloopwereld worden ze soms echte motivatie-totems. “Sub 3” op de onderarm, een gedroomde tijd op de dij, de datum van een marathon die nog gelopen moet worden als een profetie op de huid. De boodschap is duidelijk: opgeven is geen optie. Sommige vriendengroepen maken er zelfs een weddenschap van. « Als een van ons onder de drie uur duikt, laat iedereen zich tatoeëren. » « Als ik mijn record verbeter, laat ik de exacte tijd net boven mijn enkel tatoeëren. » Een paar gekke uitdagingen, bedacht tussen twee biertjes na een tempotraining, die soms toch in een tatoeagestudio eindigen. Maar er zijn grenzen.

 Ik raad af om je meteen na de wedstrijd te laten tatoeëren.

Agathe Cossement vertelt: « Een klant had net de Marathon de Paris gelopen en kwam drie dagen later. Ik vroeg hem waarom hij al kwam terwijl hij nog niet de tijd had gehad om te herstellen. Ik raadde hem aan naar huis te gaan en een week of twee later terug te komen, zodat zijn lichaam kon recupereren. » Agathe waarschuwt bovendien nadrukkelijk voor het herstel: « Over het algemeen eet je niet veel tijdens een marathon. Hoeveel je drinkt, verschilt per persoon. Ik raad af om je meteen na de wedstrijd te laten tatoeëren. Je lichaam heeft geen tijd gehad om te herstellen. Ook al kan de tatoeage er perfect uitzien, de vermoeidheid is er wel degelijk. Vanuit hygiënisch en medisch oogpunt ben ik bang voor het afstoten van de inkt en bloedingen. » Toch voelen sommige lopers zich meteen na de inspanning goed, al blijft dat een uitzondering.

Dit type tatoeage werkt als brandstof. Een zachte, maar reële druk. Telkens wanneer de benen pijn doen en opgeven mogelijk lijkt, glijdt de blik over de getatoeëerde cijfers en herinnert die je aan de belofte die je hebt gedaan. De mentale weerbaarheid klampt zich vast aan de inkt. En soms, wanneer het doel eindelijk is bereikt, sluit de cirkel zich. Hetzelfde motief, dit keer met de echte tijd, komt over het oude heen. 2:59:42, in zwarte letters, als perfecte voortzetting van de oorspronkelijke droom. In deze heel persoonlijke vorm van de runningtatoeage wordt de huid een evolutiedagboek. Een sportieve levenslijn, gemarkeerd door doelen die zwart op wit zijn vastgelegd. Niet om anderen iets te bewijzen. Alleen om niet te vergeten wat je jezelf had beloofd.

De bijwerkingen van een tatoeage bij een loper

Een tatoeage na een marathon? Waarom niet. Maar voor regelmatige lopers is inkt niet altijd onschuldig. Ook al blijven complicaties zeldzaam, enkele bijwerkingen moet je kennen voordat je onder de naald gaat. « Als iemand een marathon of een Ironman heeft gedaan, wacht ik liever een of twee weken, zodat het lichaam zijn energie terugvindt, zegt de tatoeëerder, die in het weekend van 27 en 28 september haar eerste marathon loopt in Bergues, tijdens het Marathon Bière Flandre Festival. Voor een tatoeage moet je lichaam uitgerust zijn. » Een tattoo vraagt veel energie, zowel door de pijn tijdens de sessie als door het herstel achteraf. « Als je je laat tatoeëren, is het belangrijk om de nacht ervoor goed te slapen, goed te eten, geen alcohol te drinken en echt uitgerust te zijn. Het lichaam heeft energie nodig om te herstellen, de huid kan bloeden: het kost allemaal energie. »

Een voorbeeld is die klant die kort na een Ironman werd getatoeëerd, vertelt Agathe, op Instagram te vinden als @atattooaline. « Hij had de Ironman drie weken eerder gedaan, maar zijn lichaam begon in te storten. Tijdens de tatoeagesessie, die vier uur duurde, werd hij even onwel. We doen zoiets in meerdere keren. » Hydratatie, al cruciaal voor een loper, wordt nog belangrijker: « Zelfs iemand die loopt, moet meer drinken dan gemiddeld. En aarzel niet om vóór de sessie te eten, want het kost enorm veel energie. » Het lichaam van een loper, dat door de kilometers is aangeslagen, heeft dus wat rust nodig voordat het onder de naald gaat. « Je lichaam is moe na de inspanning en je hebt spierpijn. Op een verbrande huid kun je bijvoorbeeld niet tatoeëren. » De huid is dan kwetsbaarder en het risico op een slechte wondgenezing neemt toe.

© @popsugar

© Threads@laurinktat

© @ycoiado

© Pinterest@Jen Strong

© @Popsugar

© @latatoueuse.com

De 27-jarige tatoeëerder benadrukt bovendien hoe belangrijk het is om de training na een tatoeage niet te snel te hervatten. « Eerst is er de genezingsfase. Een kuit die op maandag is getatoeëerd, kan op woensdag geen intervaltraining aan. De huid blijft gevoelig en vatbaar voor irritatie, terwijl kleding en zweet het herstel bemoeilijken. » Een korte pauze is dus noodzakelijk, vaak enkele dagen en soms twee weken. Het goede nieuws is dat gezonde sporters vaak sneller genezen. « Als je goed eet, goed slaapt en sport, genees je veel sneller dan mensen die veel uitgaan en slecht slapen. En ik weet dat lopers na de behandeling doorgaans minder goed tegen pijn kunnen. »

Sommige lichaamsdelen brengen extra beperkingen met zich mee. Op plaatsen die vaak schuren, zoals bij een hartslagband, gps-armband of rugzakriemen, kan de tatoeage beschadigen, aan scherpte verliezen of het gebruik ervan hinderen. « Ik zeg tegen mijn klanten dat we een tatoeage afstemmen op de vorm en de spieren van hun lichaam. Kuiten en armen zijn prima, maar aan de binnenkant van de armen of op de ribben schuurt het sneller. » De zon blijft een gezworen vijand van verse inkt, die kleuren kan aantasten en de huid kan irriteren. Agathe raadt daarom aan om de tatoeage, afhankelijk van de plek, te beschermen met bijvoorbeeld een speciale folie of een armhoes, of met « zonnecrème factor 50, die verplicht is. » Dat voorkomt ook wrijving tijdens trainingen.

Tatoeages en zweet gaan niet goed samen

Tot slot kunnen fanatieke wedstrijdlopers een tatoeage beter niet vlak voor een race laten zetten. De Een tatoeage vlak na de wedstrijd, wanneer het lichaam nog onder invloed van adrenaline staat, kan de sessie bovendien pijnlijker maken. « Je mag niet te snel hervatten. Reken op drie tot vier dagen voordat het lichaam begint te genezen, zegt Agathe uit eigen ervaring. Ik zet vrij fijne tatoeages die snel genezen. Na tien dagen is het goed. Maar na drie of vier dagen moet je goed hydrateren met bijvoorbeeld kokosolie, zodat zweet en irritatie de huid niet uitdrogen. »

Om het verhaal wat te relativeren, vertelt Agathe een familieanekdote over haar vader, wiens tatoeage een van de eerste was die ze zelf zette: « Hij liet zich tatoeëren, ging twee dagen later hardlopen en eerlijk gezegd is er niets misgegaan. » De Diagonale des Fous staat voor altijd op zijn huid. Toch benadrukt Agathe, die na haar studies in België en Lille in Normandië is gaan wonen, dat je op de dag zelf beter niet kunt gaan hardlopen om zweten te beperken: « Een tatoeage is een open wond. Als je je snijdt, sluit de wond zich en geneest ze, maar hier zit de inkt onder de huid. Zweet kan dus in de nog open poriën dringen en irritatie veroorzaken. »

Zodra de tatoeage genezen is, zijn er geen problemen meer. « Zweet zal een tatoeage niet doen uitlopen of dikker maken. Maar je moet tien tot vijftien dagen wachten tot alles goed genezen is. » Om het herstel te ondersteunen bestaan er beschermende folies zoals Tegaderm, die op de huid worden aangebracht om de tatoeage te beschermen. Onze tatoeageadviseur raadt daarom aan een rustige periode tussen twee trainingsblokken te kiezen, zodat de ervaring niet te veel beperkingen oplegt. Geen reden tot paniek dus, wel enkele aandachtspunten. Een goed doordachte, goed geplaatste en vooral goed genezen tatoeage is ook een manier om zorg te dragen voor je huid, net zoals je voor een marathon goed voor je lichaam zorgt. 

Er zijn nu eenmaal medailles die je in een lade legt. En er zijn er die je de rest van je leven draagt, ergens tussen je schouderblad, op je kuit of aan de binnenkant van je pols. Zorg er dan ook goed voor.