Wat blijft er over van onze wedstrijdherinneringen?

Elke wedstrijd beleef je als een meeslepend avontuur van meerdere weken, soms zelfs maanden, met de apotheose op de wedstrijddag. Veel liefhebbers ervaren die voorbereiding als een intense reis, net als bij een marathon. Zodra de finish is overschreden, krijgen tastbare herinneringen een emotionele waarde. Sommigen bouwen een waar herinneringsaltaar, zoals Laurie Maleysson (Velay Athlétisme), de beste Franse vrouw bij de Marathon de Paris 2024, die datzelfde jaar in Valence een tijd van 2:40:02 liep.

‘Ik bewaar behoorlijk wat symbolische dingen die me aan mijn wedstrijden doen denken, zoals startnummers. Ik bewaar niet alles, want dan zouden het er tonnen zijn, maar ik selecteer de meest bijzondere en mooiste exemplaren en archiveer die in een map. Vaak zijn dat startnummers van Franse kampioenschappen, marathons, persoonlijke records en belangrijke overwinningen. In het begin schreef ik op de achterkant om welke wedstrijd het ging, welke tijd ik had gelopen en welke plaats ik had behaald’, vertelt de atlete van Patrice Ducret.

De hardloopster uit de Haute-Loire, die dankzij haar vader met hardlopen begon, geeft haar trofeeën graag aan hem. Zo kreeg hij een gepersonaliseerd schilderij van de Marathon de Paris 2024 met haar startnummer en een gegraveerde medaille met haar tijd van 2:40:02. Haar vader volgt al haar resultaten op de voet. ‘Hij heeft sinds mijn begin in de atletiek een kamer vol bekers en medailles van mij. Hij is er trots op dat ze bij hem thuis staan. Aan de ene kant liggen zijn eigen prijzen, want hij was een goede hardloper, en aan de andere kant die van mij.’ Als ze naar die aandenkens kijkt, beleeft ze opnieuw ‘de emotie van de wedstrijd, de overwinning en soms ook de zwaarte van een bepaalde inspanning.’ ‘Je raakt gehecht aan die kleine voorwerpen’, legt de atlete uit Le Puy-en-Velay uit.

Symbolische relikwieën, soms verrassend en origineel

Laurie Maleysson deelt haar leven met Pierre Lavernhe, die onlangs in Finland Europees kampioen bij de masters op de marathon werd. De hardloper uit Le Puy-en-Velay ontbreekt het niet aan ideeën om legendarische wedstrijden levend te houden.

Zijn meesterzet tijdens een wandeling na de wedstrijd? Een stuk redden van het legendarische blauwe finishkleed van de marathon van Valence.

‘De organisatie was de infrastructuur van de Marathon de Valence aan het afbreken. Er lag nog een stuk tapijt van een vierkante meter dat weggegooid zou worden. De beveiliger keek ons vreemd aan toen we hem om toestemming vroegen. Uiteindelijk hielp hij ons zelfs om het tapijt in stukken te snijden. Pierre maakte er vervolgens kleine vierkante stukken van, aan elke kant 42 millimeter groot, met onze tijden en het logo van de marathon erop. Ik kocht een lijst om ze als een trofee tentoon te stellen. Voor ons heeft dat veel symbolische waarde.’

De marathonloopster, die op de 10 kilometer een tijd van 34:08 heeft staan, bewaart ook haar meest onopvallende herinneringen. Zo maakte ze van de bandjes van de Franse kampioenschappen sleutelhangers en bewaart ze metrokaartjes en tickets voor beurzen of tentoonstellingen die met haar sportieve ontmoetingen te maken hebben. ‘We houden ook van geluksbrengers voor wedstrijddagen, zoals het bandje dat Pierre, de kinderen en ik samen dragen. Hij droeg het tijdens zijn Europese kampioenschap marathon. Na de wedstrijd deed hij het af om het te bewaren. Na de Marathon de Berlin 2025 ga ik hetzelfde doen. Het is een knipoog naar onze gedeelde passie.’

Hardloopschoenen als herinnering aan het zweet

Pierre Lavernhe heeft ook na een marathon ideeën genoeg. De maker van Borne Podcast bewaart zijn Nike Alphafly’s in een doos, schrijft zijn tijd erop en trekt ze nooit meer aan. ‘Het is een soort nalatenschap voor mijn kinderen. Ik vind het ook mooi om te denken dat de schoenen over een paar jaar vintagewaarde hebben.’

Hardloopschoenen verwijzen soms naar een record, een bepaalde marathon of zelfs naar een loodzware voorbereiding. Julien Rabaca (Athletic Club Secteur Monistrol) vertelt. ‘Ik heb mijn versleten schoenen altijd willen bewaren in plaats van ze weg te gooien.’

© Julien Rabaca (in het geel), 2:15:34 op de marathon en 1:03:30 op de halve marathon. © Thomas Brachet

De 24-jarige atleet uit Monistrol liep in 2024 in Valence zijn eerste marathon in 2:15:34 en kent het verhaal van elk paar schoenen uit zijn hoofd. ‘Als ik ooit mijn doelen bereik, zullen deze schoenen al het werk tastbaar maken dat ik tijdens wedstrijden en trainingen heb verricht.’

 Als ik die schoenen zie, motiveert me dat in periodes waarin ik me minder goed voel. Ik zie al het werk opnieuw voor me dat ik ermee heb verzet. Als ik ooit mijn dromen waarmaak, zal ik kunnen zeggen dat er een ongelooflijk aantal schoenen nodig was om zover te komen.’

In zijn garage staat een rek met zijn huidige schoenen, trofeeën en medailles uit de atletiek, maar ook met herinneringen aan zijn motorrijdersverleden. Finishersmedailles betekenen weinig voor hem, behalve die van overwinningen en records. Zoals die van zijn eerste marathon in Valence in 2024 en die van zijn overwinning op de 21 kilometer van Run In Lyon. En dan is er nog de medaille van zijn halve marathon in Valence, waar de harde werker met 1:03:30 de beste Franse U23-prestatie van het jaar neerzette. ‘Deze plek is een soort museum’, vat Julien Rabaca samen.

© Het ‘hardloopmuseum’ van Julien Rabaca (Athletic Club Monistrol.)

Wedstrijdrelikwieën als decoratie en motivatie

Nélie Clément (Gap Hautes Alpes Athlétisme) verzamelt niet alleen de startnummers van Franse, wereld- en Europese kampioenschappen en van haar ‘grote prestaties’, maar ook haar nationale titels en selecties voor het Franse team. De hardloopster uit Grenoble heeft op haar 22e al een indrukwekkend palmares opgebouwd. Ze werd vier keer geselecteerd voor de jeugd en twee keer voor de senioren, in berglopen, verticals en veldlopen. Vooral de relikwieën van haar strijd zijn haar dierbaar.

‘Ik lamineer mijn startnummers om ze aan de muren van mijn slaapkamer te hangen. Daarbovenop voeg ik de medailles toe, samen met de bandjes van veldloopwedstrijden en accreditaties van grote kampioenschappen.’ Elke hoek van haar kamer vormt een mozaïek van haar atletiekjaren. De meervoudig Frans kampioene zorgt goed voor haar startnummers. ‘Ik probeer ze schoon en kreukvrij te houden, zonder beschadigingen, en schrijf achterop wat voor wedstrijd het was. Ze betekenen enorm veel voor me.’

© Nélie Clément (rechts), 22 jaar en al zes selecties voor het Franse team. © Alanis Duc

De tweevoudig Frans kampioene berglopen van 2024 en 2025 duikt graag onder in dat decor.

 Ik kijk graag naar mijn muren, blijf dan bij een startnummer staan en haal die wedstrijden weer voor de geest. Op een bepaalde manier beleef ik ze opnieuw. Ik let op de nummers die me het meeste geluk hebben gebracht. Dat helpt me ook om mezelf elke dag opnieuw te overtreffen, zodat ik die ervaringen weer kan beleven.’

Bij de atlete van Lucas Lecomte hangen de medailles naast foto’s van wedstrijden die ze met haar vrienden deelde. Haar broer gaf haar een medaillehanger en haar vader maakte een constructie om haar onderscheidingen op te hangen. ‘Mijn kamer staat er helemaal vol mee’, zegt Nélie Clément met een glimlach.

En de persartikelen? Die laat de atlete aan haar moeder, die ze zorgvuldig bewaart. Voor haar zijn de foto’s waardevoller.

© Nélie Clément (Gap Hautes Alpes Athlétisme) bewaart en toont al haar nationale en internationale onderscheidingen.

Herinneringen buiten het zicht

Voor sommigen hebben wedstrijdherinneringen een heel persoonlijke, bijna geheime waarde. Jade Rodriguez (Entente Athlétique Grenoble 38), gespecialiseerd in berglopen, houdt haar onderscheidingen uit het zicht. De nummer drie van de junioren op het WK berglopen van 2019 archiveert haar startnummers van ‘belangrijke’ wedstrijden in een grote envelop.

© Jade Rodriguez, derde op het WK junioren berglopen van 2019. © Alanis Duc

 Ik bewaar de startnummers van wedstrijden waarin het goed ging, maar ook die van wedstrijden waarin ik faalde, want ook dat hoort bij de ontwikkeling van mijn loopbaan. Ik wil zowel de dieptepunten als de hoogtepunten blijven herinneren. Ook de medailles selecteer ik, ik bewaar niet alles.’

De hardloopster, die haar jeugd in Font-Romeu doorbracht, heeft naast haar verschillende podia en nationale titels in het berglopen en veldlopen drie internationale selecties op haar naam staan. Het tentoonstellen van haar overwinningsherinneringen zet haar aan het denken. ‘Ik denk na over hoe ik de voorwerpen van mijn nationale en internationale podiumplaatsen tot hun recht kan laten komen. Ik heb nog niet gevonden wat bij me past. Ik vind het lastig om ze in mijn huis of slaapkamer tentoon te stellen. Ik voel me ongemakkelijk als mensen bij binnenkomst bij al die dingen blijven stilstaan; het is iets heel persoonlijks.’ Haar medailles liggen in een kast, uit het zicht, naast symbolische geschenken van mensen om haar heen. Een keuze die haar instelling weerspiegelt.

Jade Rodriguez verklaart die keuze ook vanuit een ‘zekere afstand tot het verleden’, een blik die op het heden en de toekomst is gericht. Haar mantra: niet blijven herkauwen wat voorbij is. De voedingsdeskundige denkt graag terug aan mooie momenten, maar blijft er niet in hangen. ‘Ik ben heel blij als ik mijn medailles terugvind en ze kan bekijken wanneer ik wil, maar ik vind het moeilijk om voorwerpen uit het verleden lange tijd tentoon te stellen. Met mijn foto’s heb ik dezelfde behoefte aan vernieuwing. Ik moet ze bijwerken met recente beelden.’

Elke wedstrijd laat een unieke afdruk na, soms tastbaar in de vorm van een medaille, startnummer of ander symbolisch relikwie. Deze voorwerpen worden herinneringen aan uren werk en de emoties die daarbij horen. De jaren verstrijken, maar de herinnering aan sportieve momenten blijft leven. Uiteindelijk vertellen die herinneringen, meer dan tijden alleen, het verhaal van een hardloper en diens passie.