‘Slow running’: de nieuwe sleutel tot betere prestaties?

Niet alleen voor het landschap

Sinds de opkomst van het hardlopen zijn de tijden steeds sneller geworden. Zowel professionals als recreanten gaan almaar harder. Wie voortdurend op zijn horloge kijkt, kan als moderne loper de behoefte voelen om het rustiger aan te doen, naar zijn lichaam te luisteren en de omgeving in zich op te nemen… Plezier speelt uiteraard een belangrijke rol, ook in de theorie van Hiroaki Tanaka (1947–2018), die vasthield aan het motto: “loop alleen op een tempo waarbij je kunt blijven glimlachen”, het beroemde “niko-niko-tempo”. Niko-niko betekent glimlachen in het Japans… Het concept slow running werd ontwikkeld door de Japanse sportfysioloog professor Hiroaki Tanaka, die wereldwijd veel navolging kreeg met zijn talrijke boeken over het onderwerp. Hiroaki Tanaka liep meer dan zestig marathons zonder ooit geblesseerd te raken. Op zijn vijftigste zette hij zijn persoonlijk record neer: 3:38:50. Hij bracht veel mensen aan het hardlopen die waren afgeschrikt door de hoge eisen van een sport die traditioneel sterk op prestaties is gericht.

© Hiroaki Tanaka

De grootste ontdekking van de professor? Dat het niko-niko-tempo ervoor zorgt dat je nog sneller vet verbrandt dan bij klassiek joggen, terwijl je hetzelfde endorfinegedreven gevoel van plezier ervaart. Op dat vlak scoort slow running zelfs een punt extra: adrenaline zou bij deze vorm van bewegen niet worden aangemaakt, waardoor je de uitputting vermijdt die soms op inspanning volgt. Deze aanpak kan uiteraard geschikt zijn voor beginners of voor mensen die in hun privé- en beroepsleven weinig bewegen. Maar let op: sommige atleten nemen slow running op in hun trainingsprogramma. Dat bewijst dat het verder gaat dan de “clichés” die eraan kleven.

De snelste mijlloper ter wereld zweert bij slow running

© STADION-ACTU

Atletiekvolgers kennen hem ongetwijfeld, niet in de laatste plaats omdat hij charismatiek en sympathiek is. De Brit Elliot Levi Giles, geboren op 26 mei 1994, wereldrecordhouder op de mijl (3 minuten, 51 seconden en 3 tienden), tweevoudig Europees medaillewinnaar op de 800 meter en olympisch hardloper, vertelde in 2023 aan een Engels magazine dat hij regelmatig aan slow running doet. Hij beschouwt het zelfs als de basis van zijn fysieke conditie: “veel mensen zijn gefixeerd op tijden, afstanden en alles wat met prestaties te maken heeft, maar slow running beoefenen heeft iets moois. Ik heb vandaag gelopen zonder horloge en bijna gewandeld. Toch hoort deze vorm van lopen thuis in de topsport, want hier leg je de basis. Ik liep vandaag op een prachtige plek en kon van dat geluk genieten. Slow running is mijn moment om te ontspannen”. Nog een voorbeeld, dit keer uit het land van de rijzende zon: Japanse olympische lopers trainen soms op een manier die vreemd kan lijken. Het grootste deel van de tijd bewegen ze zeer rustig, om vervolgens op korte afstanden voluit te versnellen, ongeveer volgens de 80/20-methode. Deze polarisatie van de inspanning zou het aerobe uithoudingsvermogen van de sporter vergroten.

Echte voordelen voor het lichaam

Hoewel de aanpak, net als de manier van lopen van Hiroaki Tanaka, een glimlach kan oproepen, moeten we ons niets wijsmaken: slow running gaat veel dieper dan het op het eerste gezicht lijkt. Voor de trouwste beoefenaars is het zelfs een behoorlijk strak omlijnde discipline. Je kunt natuurlijk gewoon van het landschap genieten en zonder horloge naar buiten gaan, maar er bestaat wel degelijk een orthodoxie binnen slow running. Zo zijn er vrij nauwkeurige looptechnieken. Anders dan bij klassiek hardlopen, waarbij de voet op de hiel landt, komt de slow runner neer op de middenvoet en zet hij meer passen. Bij de slow running van Hiroaki Tanaka ligt de nadruk op een goede lichaamshouding en ontspannen schouders. De “zweeffase” is korter dan bij traditioneel hardlopen, maar pezen, botten en spieren worden nog altijd aan het werk gezet. De discipline is bovendien milder voor het lichaam en spaart de knieën, heupen en rug. Sommige lopers die te veel last hadden van hun knieën, konden op deze manier weer beginnen met hardlopen. Je kunt starten door te dribbelen in het aanbevolen tempo van 180 passen per minuut. Let er wel op dat je niet op je hielen landt! Deze korte video van de Slow Jogging Association helpt je op weg.

Kortom: zonder stress en met een glimlach!