De aanmoedigingen van het publiek waar niemand harder van gaat lopen
© ASOZe staan er trouw op hun post, bij scherpe bochten, rotondes en verzorgingsposten. Ze klappen enthousiast, schreeuwen uit volle borst en houden zelfgemaakte spandoeken omhoog, soms wat wiebelig, maar altijd oprecht. Supporters bij hardloopwedstrijden, we zijn er dol op. Toch moeten we toegeven… hun aanmoedigingen vallen niet altijd precies goed. Tussen de standaardkreten, stuntelige complimenten en iets te eerlijke opmerkingen zitten pareltjes langs het asfalt die nog nooit echt vleugels hebben gegeven aan een loper die het zwaar heeft.✓ Een kleine selectie van die lieve woorden, met heel hun hart geroepen… maar ontvangen met loodzware benen.
« Kom op, super, je bent er bijna »
Eh nee, meneer, nog niet helemaal… We zijn net de vijfde kilometer gepasseerd. Als we goed rekenen, zijn er nog 37 te gaan. Ja, 37. Bedankt voor de goede bedoelingen, maar bewaar dat enthousiasme nog maar even, goed?
« Je ziet er mooi uit als je rent »
Nou, dat is niet bepaald de hele waarheid… Met de regen die je kapsel verpest, de paardenstaart in vrije val, make-up die uitloopt als een zwembad en zweet alsof de Niagara-watervallen zijn losgebarsten, is dit niet echt het ideale moment voor een schoonheidscompliment. Maar bedankt namens haar.
« Jullie zijn gek dat jullie dit doen, kom op »
En juist op dat moment vragen de lopers zich al een beetje af waarom ze hier eigenlijk aan begonnen zijn. Je hoeft de vinger niet nog eens in de wonde te draaien, zoals ze zeggen.
« Je loopt echt geweldig »
De coach zou het waarschijnlijk niet precies zo formuleren. In de 38e kilometer van een marathon is je pas nu eenmaal niet op zijn lichtst.
« Het is nu een kwestie van mentaliteit »
Ah, de beroemde mentale kracht… Alleen hebben de benen allang hun ontslag ingediend. Dus qua motivatie zitten we een beetje droog.
« Eet wat suiker, dan gaat het beter »
Weet je niet dat hij net vier uur lang gels met de smaak bosbes, banaan en karamel naar binnen heeft gewerkt? Suiker hoeft hij voorlopig niet meer te zien. Die is in staking.
« Het zwaarste heb je gehad »
Maar… Zeg dat vooral niet. De Côte des Gardes, met een stijgingspercentage van 5%, komt over twee kilometer. Wil je iemands moraal breken? Bingo. En liegen is ook gewoon heel lelijk.
« Kom op, lach eens »
Niemand, maar dan ook echt niemand, wil lachen in de 35e kilometer van een marathon. Sorry. Zelfs de officiële fotograaf niet, die daar al vier uur op zijn stoel zit en dapper foto’s maakt in de regen… zonder zelf ook maar een spoor van een glimlach te tonen.
« Kom op, je hebt ervoor betaald »
Nee, nee, nee, herinner hem daar alsjeblieft niet aan. Zeg dat nooit tegen een loper die het zwaar heeft. Op dat moment rekent hij uit hoeveel hij heeft uitgegeven aan inschrijvingen, schoenen, kleding en gadgets… en van het totaalbedrag krijgt hij spontaan zin om te huilen (of te kotsen).
« Het belangrijkste is dat je meedoet »
Bent u soms de voorzitter van de « Fédération Française de la Lose »? Aangenaam. Bedankt, maar nee bedankt.
« Je kunt het »
Hij staat daar stil, met een groen gezicht, midden in een kotsbui. Daar zijn we niet zo zeker van.
Kortom, we zijn nog steeds dol op die zondagse supporters, met hun kreten, wiebelige spandoeken en stuntelige aanmoedigingen. Want uiteindelijk warmt het je hart toch een beetje op, ook als het je benen niet altijd een boost geeft. Achter die mislukte kreten en onmogelijke glimlachen schuilt de unieke energie die het hart van een wedstrijd laat kloppen. Dus een dikke merci aan jullie, kampioenen langs de kant van de weg, voor jullie tomeloze enthousiasme. Ook als het geen vleugels geeft, zorgt het altijd voor wat warmte.