Hardlopers op kantoor op de maandag na de marathon

‘De lift is kapot’

Natuurlijk moest dit vandaag gebeuren. Het lot kan wreed zijn. Uitgerekend vandaag besluit de lift ermee op te houden. En jouw kantoor zit op de vierde verdieping. Eén oplossing: de trap. Hou vol, het zijn nog maar 78 treden. Vanavond wordt het waarschijnlijk nog erger, want dan moet je ook weer naar beneden…

‘Een marathon, hoeveel kilometer is dat ook alweer?’

Met collega’s die nogal van de domme opmerkingen zijn en mensen die niets van hardlopen weten, valt dat niet mee. Zelfs als je ‘42,195 kilometer’ antwoordt, krijg je: ‘O ja, bijna een halve marathon dus?’ Je ziet je collega al tegen het koffieapparaat gekatapulteerd worden. Het is geen kwaadheid, je hebt gewoon overal pijn en je geduld is bij de finish achtergebleven. De dag na een wedstrijd met 42 kilometer in je benen is het gewoon niet te doen om daar antwoord op te moeten geven.

‘En, wat was je tijd?’

Of je nu 2:33 of 5:27 hebt gelopen, het maakt niet uit: je collega’s hebben er geen verstand van. Je antwoordt flauwtjes en krijgt te horen: ‘valt mee!’, zonder dat ze weten of het snel is of überhaupt menselijk haalbaar. Hoe dan ook, de enige tijd die je nu echt bezighoudt, is die van de lunchpauze.

Arm broodje

Normaal gesproken ligt de kantine vol met koolhydraten: pasta, rijst, gerechten met saus… een glycogeenparadijs. Maar vandaag niet. Vandaag is het Dag van de Schaarste. Er liggen nog twee zielige mini-broodjes in een hoek van het dienblad. Een stuk brood, een blaadje sla, een vage hint van ham, misschien. Je maag vraagt ondertussen om een maaltijd voor een Scandinavische houthakker na twaalf uur kettingzagen. Je overweegt serieus om zeven burrito’s, twee pizza’s, een hele quiche en een dessert te bestellen, ‘puur voor de balans’. Op dit punt zou je zonder schuldgevoel de kantoorplant opeten.

Vergaderingen zonder einde

Nee, alles behalve dit. Opgesloten in een ruimte, ingeklemd tussen zes mensen en vastgeplakt aan je stoel. Deze situatie is onhoudbaar, met pijnlijke benen en geeuwen die je vermoeidheid genadeloos verraden. Zitten. Stilzitten. Luisteren naar zinnen als ‘We moeten de KPI’s op één lijn brengen met Q3’. Je benen schreeuwen, je rug laat je in de steek en je aandacht is al een rondje gaan hardlopen. Je droomt van een loopband in plaats van dit tapijt van holle woorden. En je gaapt. Heel veel.

Het tikje op je dij

De baas is apetrots. Hij heeft je op Instagram gezien, met je medaille om je nek en een inspirerend bijschrift. Hij staat op het punt een mok met jouw gezicht erop te laten drukken. Dus tijdens de vergadering kan hij zich niet inhouden: tik tik op je dij, met een grote glimlach en opgewekte stem: ‘Daar is onze kampioen! ’. Alleen is jouw dij op dat moment verwikkeld in zijn eigen oorlog. Dat onschuldige tikje stuurt een pijnscheut rechtstreeks naar je hersenen. Je slikt een kreet in die zo uit een Tarantino-film kan komen en vraagt je af of je de vergaderruimte moet ontvluchten of in de tafel moet bijten. Vriendelijk advies: blijf altijd van een quadriceps na een marathon af. Altijd.

Herstel optimaliseren: overal en altijd

Het is subtiel, maar het is er wel degelijk: compressiekousen onder je broek, een klein massageballetje onder je bureau en onopvallende rekoefeningen. Je moet snel herstellen om… natuurlijk, opnieuw te beginnen. Sterker nog, in een moment van verdwazing bekijkt een marathonloper zelfs op kantoor alweer welke startnummers er aan het programma kunnen worden toegevoegd.

Opstaan uit je stoel

Dit is geen beweging meer, maar een beproeving. Wat is er erger dan dit gevoel? De spierpijn op haar hoogtepunt, het idee dat werkelijk alles pijn doet en het gevoel dat je in twaalf uur tijd vijftig jaar ouder bent geworden. Geen twijfel mogelijk: dit zijn de symptomen van een finisher.

De medaille in de bureaula

Ze ligt er echt, zorgvuldig opgeborgen. Je loopt er niet helemaal mee te koop, dus ligt ze in de la en niet op je bureau. Het is geen opschepperij, maar een enorme trots: een herinnering aan het feit dat het gelukt is en dat die medaille dik verdiend is. Maar aankomen? Absoluut niet.

Niezen

Waarom heeft niemand je verteld dat een simpele nies een burgeroorlog in je lichaam kan ontketenen? Je dacht een bescheiden ‘hatsjoe’ te laten ontsnappen… en je hele lichaam implodeert. Buikspieren, onderrug, trapezius en waarschijnlijk twee spieren die zelfs fysiotherapeuten liever niet bij naam noemen, schieten tegelijk in brand. Een micro-explosie, gevolgd door een oerkreet ergens tussen het gebrul van een gewonde grizzlybeer en de zucht van een oude samoerai. Je collega’s kijken op van hun scherm. Jij staart naar de vloer, emotioneel volledig gevloerd. Ja, je lichaam rouwt. Probeer er alsjeblieft niet te hard bij te niezen.

Dus, nog steeds zin om een marathon te lopen?

Maak je geen zorgen: ondanks de spierpijn, de trappen die tot publieke vijand nummer één zijn uitgeroepen, de deprimerende broodjes en de niesbuien als een interne tsunami, behoor je nu tot de exclusieve club van asfalthelden. Ja, maandag is zwaar. Ja, je loopt als een Playmobil-figuurtje. Maar je hebt iets buitengewoons gedaan. Dus kin omhoog, voorzichtig, wees trots, zonder te vertrekken van de pijn, en vooral: rust uit, echt. Want over een week google je alweer ‘volgende marathon niet te ver weg’. We kennen je.

✓ De marathonkalender