Inschrijving bevestigd! Eindelijk… bijna: een kleine gids voor online missers

✓ Een bloemlezing van de mooiste inschrijvingsmissers, meegemaakt door (of bijna door) iedere iets te gehaaste loper.

De datumfout: op 18 mei… 2024 ten strijde trekken

Het begint vaak met een goede intentie: je vroeg inschrijven. Er snel bij zijn, profiteren van het voordelige tarief, de datum in je agenda blokkeren. Alleen loopt het enthousiasme soms een beetje uit de hand. En hop, zonder echt op te letten bevestig je je inschrijving… voor het verkeerde jaar. Of de verkeerde maand. Of erger nog: voor een wedstrijd die al voorbij is. Zo’n stille misser die pas veel te laat aan het licht komt, meestal wanneer je een bedankmail krijgt voor je deelname aan een wedstrijd waar je nooit aan hebt meegedaan.

En dan slaat de paniek toe. Je gaat terug naar de website van de wedstrijd, pluist de annuleringsvoorwaarden uit en overweegt een wanhopige mail aan de organisatie. Te laat. ‘Ik kwam tijdens het Hemelvaartweekend in Millau aan… maar in 2023 in plaats van 2024,” vertelt Julien, die er nog altijd een beetje van bij moet komen. ‘Ik heb toch maar een kilometer of twintig gelopen, om het hotel er nog een beetje uit te halen.” Dat is pas toewijding.

De verkeerde afstand: marathon of kinderloop?

Waarschijnlijk de venijnigste misser van allemaal. Eentje die tussen twee kliks je gedachten binnensluipt, terwijl je een bericht terugleest, naar een podcast luistert of op een andere app een burger bestelt. Je wilde je inschrijven voor de halve marathon? Gefeliciteerd, je staat aan de start van een 90 kilometer lange wedstrijd. Of andersom: je mikte op de grote uitdaging… en eindigt in de familieloop van 5 kilometer, met een bevoorrading om de 800 meter en de sfeer van een vakantiekamp.

Claire kan er inmiddels om lachen. ‘Ik wilde een kleine trail van 12 kilometer doen om mijn knie te testen. Ik klikte iets te snel… en stond ineens ingeschreven voor de 80. Annuleren was onmogelijk. Ik heb 25 kilometer gelopen en ben toen opgegeven, uiteraard.’ Het vervelendste is dat soms niemand de fout opmerkt tot je je startnummer gaat ophalen. En dan is het te laat: de logistiek ligt vast, de startvakken zitten vol en het shirt is al bedrukt. Je loopt, of je huilt. Of je doet het allebei.

Het finisher-shirt in XXL… voor een loper met maat XS

Ah, het finisher-shirt. De trofee na de wedstrijd die we trots tonen bij een drankje, of zorgvuldig bewaren in de lade ‘speciale herinneringen die nog altijd naar zweet ruiken’. En toch past het maar al te vaak niet. Maat S voor een kerel van 1,85 meter, XXL voor een vrouw van 1,60 meter. En altijd dat ongemakkelijke moment bij het ophalen: ‘Euh… is dit echt de maat die ik heb doorgegeven?’

Eigenlijk weet je het zelf niet meer. Misschien klikte je te snel. Misschien dacht je: ‘Ik neem voor de zekerheid een maatje groter.’ Of misschien haalde je de Europese en Amerikaanse maatvoering door elkaar. Het resultaat: een shirt dat voortaan als pyjama dient, of een cadeau voor een stevigere neef. Mehdi heeft er een ritueel van gemaakt. ‘Ik heb alle modellen van XS tot XL. Op slechte dagen lijkt het alsof ik door Decathlon gesponsord word.”’

Een eervolle vermelding voor de clandestiene ruilhandel onder finishers. Die kleine transacties na de wedstrijd, waarbij je je M tegen een L probeert te ruilen met veelbetekenende blikken bij het podium. De beurs van de technische kleding, maar dan op het wedstrijdterrein.

Een wel heel bijzondere spelling van je naam

Een detail, zou je denken. Tot het in koeienletters op je startnummer staat. Door te snel typen, een overijverige autocorrectie of een fout van een vrijwilliger bij de inschrijving krijgt je naam het zwaar te verduren. En jij dus ook. Heet je Antoine? Maak kennis met Anthony. Heet je Élise? Goedenavond, Élisa. En soms wordt het nog vreemder: Jean-Charles verandert in ‘Jean-Stoel’. Niemand weet hoe.

En zulke fouten blijven niet onopgemerkt. Speakers roepen ze door de microfoon, toeschouwers nemen ze over en fotografen leggen ze voor eeuwig vast. ‘Op mijn startnummer stond de naam van mijn zus, omdat ik haar account had gebruikt om me in te schrijven. De hele wedstrijd lang heette ik dus Justine”, vertelt een anonieme loper, die liever niet te veel details over dit avontuur deelt. Op dit niveau grenst het aan identiteitsfraude.

Het verkeerde e-mailadres: gegarandeerd een spookinschrijving

De laatste misser, maar zeker niet de minste: het verkeerd ingetypte e-mailadres. Je denkt dat je bent ingeschreven, alles lijkt in orde, je sluit gerustgesteld het tabblad… en er komt nooit iets binnen. Geen bevestiging, geen wedstrijdinformatie, geen routebeschrijving, geen startnummer. Helemaal niets. Leegte. Omdat je in plaats van ‘gmail.com’ ‘gmial.com’ hebt ingevuld. Of omdat je het e-mailadres van de middelbare school gebruikte, dat al niet meer geopend is sinds Sarkozy president was.

En dan wordt alles ingewikkeld. Je staat zonder informatie aan de start. Je legt uit dat je wel bent ingeschreven, maar je hebt geen enkel bewijs. De vrijwilliger trekt een bedenkelijk gezicht. Bladert door de lijst. Niets. En jij staat daar met klamme handen, te bidden dat hij je toch doorlaat. Soms lukt het. Vaak niet.

Online inschrijven, offline opletten

Online inschrijven voor een wedstrijd is een belangrijk moment. Eén klik en je hebt een doel om naartoe te werken, met vlinders in je buik… Daar mag dus best wat nauwkeurigheid bij komen kijken. Eén klein detail kan je droom zomaar in een komedie veranderen. Daarom: lees alles twee keer na. Controleer de datum, de afstand, de maat van het shirt, je naam en je e-mailadres. En neem de tijd. Net als bij de bevoorrading. Net als aan de startlijn.

En anders kun je je troosten met deze uitspraak van Serena Williams: ‘Van kleine fouten leer je grote lessen.” Om over na te denken. Of om in te lijsten. Net boven de collectie te grote shirts.