Hilde Dosogne: 366 μαραθώνιοι σε 366 ημέρες, ένα απίστευτο κατόρθωμα

Πώς αισθάνεστε μετά την ολοκλήρωση αυτής της πρόκλησης, με έναν μαραθώνιο κάθε μέρα για έναν χρόνο;

Είναι ένα μείγμα συναισθημάτων: υπερηφάνεια, ανακούφιση και βαθιά αίσθηση ολοκλήρωσης. Το να τρέχεις έναν μαραθώνιο κάθε μέρα για έναν χρόνο δεν ήταν μόνο ζήτημα σωματικής αντοχής· ήταν ένα νοητικό και συναισθηματικό ταξίδι. Το ότι ξεπέρασα τα όριά μου και πέτυχα κάτι που κάποτε έμοιαζε αδύνατο είναι απίστευτα ανταποδοτικό.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι;

Υπήρξαν πολλές δύσκολες στιγμές, αλλά μία από τις δυσκολότερες ήταν στις 11 Σεπτεμβρίου, όταν εξάρθρωσα ένα δάχτυλο μετά το 27ο χιλιόμετρο και χρειάστηκε να πάω στο νοσοκομείο, για να επιστρέψω μετά και να συνεχίσω τον μαραθώνιό μου. Ο κακός καιρός, η εξάντληση και η προσπάθεια να συνδυάσω το τρέξιμο με τη δουλειά μου με μερική απασχόληση έκαναν επίσης τα πράγματα δύσκολα. Όμως το ότι πέρασα μέσα από αυτές τις στιγμές έκανε το κατόρθωμα ακόμη πιο σημαντικό.

Στηρίζετε την οργάνωση BIG κατά του καρκίνου του μαστού. Γιατί αυτή την επιλογή;

Η BIG κατά του καρκίνου του μαστού είναι ένας σκοπός που με αγγίζει βαθιά. Ο καρκίνος επηρεάζει τόσες ζωές και ήθελα η πρόκλησή μου να υπηρετεί έναν σκοπό πέρα από την απλή κατάρριψη ενός ρεκόρ. Αν το τρέξιμό μου μπορούσε να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη και να συγκεντρώσει χρήματα για την έρευνα κατά του καρκίνου του μαστού, άξιζε τον κόπο.

Πώς προετοιμαστήκατε σωματικά για αυτή την ασυνήθιστη πρόκληση;

Είχα γερή βάση στο τρέξιμο, όμως η προπόνηση για αυτού του είδους την αντοχή απαιτούσε σταδιακή επιβάρυνση. Επικεντρώθηκα στη συνέπεια, στην πρόληψη τραυματισμών και στην αποκατάσταση. Η ενδυνάμωση, οι διατάσεις και η σωστή διατροφή ήταν απαραίτητες για να κρατήσω το σώμα μου σε λειτουργία μέρα με τη μέρα.

Και σε ψυχολογικό επίπεδο;

Ναι, πράγματι, η ψυχολογική προετοιμασία ήταν εξίσου σημαντική με τη σωματική προπόνηση. Έπρεπε να καλλιεργήσω τη νοοτροπία ότι το να τα παρατήσω δεν αποτελούσε ποτέ επιλογή. Η οπτικοποίηση, η συγκέντρωση σε μικρούς καθημερινούς στόχους και η απίστευτη στήριξη του συζύγου μου, των φίλων μου και των χορηγών μου με βοήθησαν να παραμείνω δυνατή.

Πώς αντιμετωπίσατε τις δύσκολες στιγμές;

Η στήριξη των δικών μου ανθρώπων ήταν καθοριστική. Ο σύζυγός μου Bruno, οι φίλοι μου, η ιατρική μου ομάδα και οι χορηγοί μου με κρατούσαν motivated. Θύμιζα στον εαυτό μου γιατί το έκανα: για να αποδείξω τι είναι δυνατό και να στηρίξω τη BIG. Τις πιο δύσκολες ημέρες, χώριζα τη διαδρομή σε μικρότερα κομμάτια και συνέχιζα να προχωρώ, ένα βήμα τη φορά.

« Για τον τελευταίο μου μαραθώνιο επέλεξα το Topsporthal της Γάνδης, έναν ιδανικό χώρο για να μοιραστώ την προσπάθεια, να τρέξω surrounded από κόσμο και να γιορτάσω όπως του άξιζε αυτό το κατόρθωμα

Πώς επιλέγατε τα μέρη όπου τρέχατε;

Έτρεχα συχνά στη Γάνδη, στο Βέλγιο, σε πρακτικά και οικεία σημεία, συνήθως σε κύκλους των 5 χλμ., όπου μπορούσαν εύκολα να μπουν ή να αποχωρήσουν άλλοι δρομείς για μερικούς γύρους, ενώ διευκόλυναν και την υποστήριξη. Για τον τελευταίο μου μαραθώνιο, επέλεξα το Topsporthal της Γάνδης, έναν ιδανικό χώρο για να μοιραστώ την προσπάθεια, να τρέξω surrounded από κόσμο και να γιορτάσω όπως του άξιζε αυτό το κατόρθωμα.

Πώς οργανώνονταν οι ημέρες σας;

Κάθε ημέρα ακολουθούσε έναν συγκεκριμένο ρυθμό: ξύπνημα, δουλειά το πρωί, προετοιμασία, τρέξιμο, αποκατάσταση, ύπνος και ξανά από την αρχή. Συνδύαζα τη δουλειά μερικής απασχόλησης και την καθημερινή ζωή με τους μαραθωνίους μου, φροντίζοντας να έχω αρκετό χρόνο για ξεκούραση, φαγητό και επαφή με τα μέσα ενημέρωσης.

Μετά από αυτό το παγκόσμιο κατόρθωμα, ποια είναι η επόμενη πρόκλησή σας;

Μετά από μια τόσο έντονη χρονιά, παίρνω τον χρόνο μου για να αναρρώσω και να σκεφτώ. Θα ήθελα όμως πολύ να τρέξω το Spartathlon για τρίτη φορά.