Hilde Dosogne loopt 366 marathons in 366 dagen

Hoe voelt u zich nadat u deze uitdaging, een jaar lang elke dag een marathon lopen, hebt volbracht?

Het is een mix van emoties: trots, opluchting en een diep gevoel van voldoening. Een jaar lang elke dag een marathon lopen draaide niet alleen om fysiek uithoudingsvermogen, maar was ook een mentale en emotionele reis. Weten dat ik mijn grenzen heb verlegd en heb bereikt wat ooit onmogelijk leek, is enorm waardevol.

Wat was het moeilijkste onderdeel?

Er waren veel moeilijke momenten, maar een van de zwaarste was 11 september. Na 27 kilometer luxeerde ik een vinger en moest ik naar het ziekenhuis, om daarna mijn marathon opnieuw te hervatten. Ook het slechte weer, de vermoeidheid en de combinatie van lopen met een parttimebaan maakten het zwaar. Maar juist doordat ik die momenten heb doorstaan, werd deze prestatie nog betekenisvoller.

U steunt de organisatie BIG tegen borstkanker. Waarom die keuze?

BIG tegen borstkanker is een zaak die me na aan het hart ligt. Kanker raakt zoveel levens en ik wilde dat mijn uitdaging verder ging dan alleen een record verbreken. Als mijn loopprestatie mensen bewust kon maken en geld kon inzamelen voor onderzoek naar borstkanker, was het dat allemaal waard.

Hoe bereidde u zich fysiek voor op deze buitengewone uitdaging?

Ik had al een stevige basis in het hardlopen, maar trainen voor dit soort uithoudingsvermogen vroeg om een geleidelijke opbouw. Ik focuste op regelmaat, blessurepreventie en herstel. Krachttraining, stretching en goede voeding waren essentieel om mijn lichaam dag na dag aan de gang te houden.

En mentaal?

Ja, de mentale voorbereiding was inderdaad net zo belangrijk als de fysieke training. Ik moest een mindset ontwikkelen waarin opgeven nooit een optie was. Visualisatie, de focus op kleine dagelijkse doelen en de geweldige steun van mijn man, mijn vrienden en mijn sponsors hielpen me om sterk te blijven.

Hoe bent u met moeilijke momenten omgegaan?

De steun van mijn naasten was cruciaal. Mijn man Bruno, mijn vrienden, mijn medisch team en mijn sponsors hielden me gemotiveerd. Ik herinnerde mezelf eraan waarom ik dit deed: bewijzen wat mogelijk is en BIG steunen. Op de moeilijkste dagen deelde ik de marathon op in kleinere stukken en bleef ik vooruitgaan, stap voor stap.

« Voor mijn laatste marathon koos ik voor de Topsporthal in Gent, een ideale plek om de inspanning te delen, omringd door anderen te lopen en deze prestatie op gepaste wijze te vieren

Hoe koos u de plekken waar u liep?

Ik liep vaak in Gent, op praktische en vertrouwde locaties. Meestal waren dat rondes van 5 kilometer, waar andere lopers makkelijk konden aanhaken of na een paar rondes weer konden uitstappen. Ook logistiek waren die locaties handig. Voor mijn laatste marathon koos ik voor de Topsporthal in Gent, een ideale plek om de inspanning te delen, omringd door anderen te lopen en deze prestatie op gepaste wijze te vieren.

Hoe waren de dagen georganiseerd?

Elke dag had een vast ritme: opstaan, 's ochtends werken, me klaarmaken, lopen, herstellen, slapen en opnieuw beginnen. Ik combineerde mijn parttimebaan en het dagelijkse leven met de marathons door ervoor te zorgen dat ik genoeg tijd had om te rusten, te eten en de media te woord te staan.

Wat is na deze wereldprestatie uw volgende uitdaging?

Na zo'n intens jaar neem ik de tijd om te herstellen en alles te laten bezinken. Maar ik zou graag voor de derde keer de Spartathlon lopen.