Aude Clavier op weg naar nieuwe horizonten

Atlete Aude Clavier veroverde op 2 augustus in Talence de Franse elit titel op de 5000 meter. Haar overwinning komt op het juiste moment, want de 26-jarige atlete met de brede glimlach staat aan de vooravond van nieuwe avonturen in Noord-Frankrijk.

“In het INSEP sluit ik een hoofdstuk af, terwijl een nieuw hoofdstuk al wordt geschreven”, zegt Aude Clavier verheugd na haar Franse elit titel op de 5000 meter. Een paar dagen voor de start van het nieuwe studiejaar en de officiële bekendmaking van haar masterresultaten heeft ze nog twee wedstrijden voor een welverdiende pauze. De atlete uit Aix-en-Provence, die op 2 augustus in Talence de Franse titel pakte, combineerde het hele jaar door het schrijven van haar scriptie ondernemingsrecht aan La Sorbonne met haar carrière als topsporter. Nu wacht haar een nieuw leven. Na vijf jaar bij het INSEP, waar ze al eerder de zon van het zuiden verruilde voor de Parijse grauwheid, trekt ze naar het noorden. Daar wil ze zich volledig richten op haar doelen: de Europese kampioenschappen van 2026 in Birmingham en vooral de Olympische Spelen van Los Angeles in 2028.

Van late doorbraak naar een pijlsnelle ontwikkeling

Aude Clavier diende zich niet meteen aan als toptalent. Op de basisschool liep ze mee in crosswedstrijden en eindigde ze steevast vooraan, zonder de concurrentie te domineren. Op de middelbare school deed ze opnieuw mee in de modder om het team compleet te maken, hoewel ze geen deel uitmaakte van de atletieksectie. Ook toen zag de benjamin al een mogelijke medaille binnen bereik. Toch hield ze afstand van de loopsport, die haar nochtans leek te roepen. Tot het onvermijdelijke gebeurde: als leerling van de skisection in Barcelonnette trok ze voor de zoveelste UNSS-cross opnieuw haar 9 millimeter spikes aan. Deze keer was het raak. In haar eerste jaar behaalde ze een uitstekend resultaat, een jaar later won ze. Daar bleef het niet bij: de middelbare scholier pakte ook de academische titel bij de cadetten eerstejaars. Dat was de klik. Het jaar daarop sloot ze zich aan bij de club van Gap, in een poging zich individueel te plaatsen voor de Franse UNSS-kampioenschappen. “Op mijn school waren ze goed in skiën, maar niet zo sterk in het hardlopen. Daarom was het onmogelijk om me met het team te plaatsen”, vertelt ze.

Voor de tiener begint een nieuw tijdperk, waarin ze haar passie voor de middellange afstand ontdekt. In een omgeving die ontwikkeling stimuleert, omringd door leeftijdsgenoten en begeleid door een bemoedigende, geruststellende coach, maakt de jonge Aude snel progressie. “Ik vond de trainingen gewoon leuk.” Stap voor stap klimt ze naar de top van de Franse atletiek. Bij haar eerste Franse kampioenschappen blijft ze nog onopgemerkt, maar al snel groeit ze uit tot een van de blikvangers en zelfs een bedreiging voor haar concurrentes. Zo loopt ze in 2021, kort voor haar 23e verjaardag, de limiet voor de Europese kampioenschappen voor beloften. Daar wint ze brons. Ze kan het nauwelijks geloven: “Het was echt mijn ultieme droom om voor de Franse ploeg uit te komen. Ik had zo hard naar mijn eerste selectie toegewerkt. Al een paar jaar kwam ik in de buurt. In één week leek ik van het ene uiterste naar het andere te gaan. Het was ongelooflijk.”

In het spoor van Jimmy Gressier, destijds Europees kampioen op de 5000 en 10.000 meter en al acht jaar haar partner, voelt de Zuid-Franse zich gelanceerd “naar een andere planeet. Zijn planeet”, niet de hare. “Ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou kunnen doen: de kleuren van de Franse ploeg dragen en dat bovendien op een van de mooiste manieren doen”, herinnert ze zich met een glimlach. Na die eerste bronzen medaille smaakt ze meteen naar meer. “Als ik iets bereik, wil ik altijd verder. Daarom wilde ik deel uitmaken van de Franse A-ploeg.” Er lijken haar al vleugels op de rug te groeien, maar ze zijn nog niet groot genoeg: voor haar volgende droom heeft ze meer tijd nodig. “Ik heb er van 2021 tot 2024 over gedaan. En toen was het zover.” Een doel dat haar verwachtingen overtreft, gevormd door jaren training en de steun van haar partner, die op 28 augustus nog de finale van de 3000 meter in de Diamond League won, ondanks hun duidelijke niveauverschil: “Toeval of niet, in het jaar waarin ik hem leerde kennen, won hij voor het eerst de Europese U23-crosskampioenschappen. Via hem maakte ik kennis met de topsport, wat me vanzelfsprekend inspireerde en vooruitduwde. Ook al hebben we totaal andere carrièredoelen, ik bekijk mijn carrière op mijn eigen schaal, vanuit waar ik kom. En dat is prima. Het blijft me bovendien stimuleren.”

Tien jaar keihard werken voor de nationale titel bij de senioren

Pas nu, bijna een maand nadat ze de hoofdprijs heeft veroverd, beseft de atlete van Amiens UC wat ze heeft bereikt: “Op dat moment voelde ik vooral opluchting. Ik had mezelf behoorlijk wat druk opgelegd, omdat ik voor het eerst echt om de titel kon strijden en niet alleen een outsider was voor een podiumplaats. Ik wist dat het mogelijk was, maar het moeilijkste moest nog gebeuren.” De wedstrijd winnen vergde een uitgekiend plan, want haar grootste concurrente op papier was niemand minder dan haar goede vriendin Alessia Zarbo. “Ik kende enkele van mijn sterke punten en wist dat ik daarop moest inspelen. Ik had goed gewerkt aan de onderdelen over 1500 en 3000 meter, terwijl zij meer gericht is op de langere afstanden.” De overwinning was een echte uitdaging, zeker wanneer Aude Clavier terugdenkt aan het moment waarop ze de finish passeerde: “Het drong niet meteen tot me door, omdat we elkaar zo goed kennen. Ik besefte het gewoon niet. Maar nu is het geweldig om te kunnen zeggen dat de enige titel die ik heb gewonnen meteen de mooiste is.”

Om de top van haar kunnen te bereiken, heeft de baanspecialiste, die af en toe ook op de weg uitkomt wanneer ze daar zin in heeft, moeilijke periodes doorgemaakt. Pas in dit bijzondere “overgangsjaar vond ze een evenwicht. “Vorig jaar had ik behoorlijk wat fysieke problemen, waaronder twee stressfracturen. Met minder druk werd dit mijn beste jaar. Ik had al heel lang geen trainingsweken meer kunnen stapelen. Door mijn lichaam minder te forceren, werkte het beter.” De WK in Tokio zag ze nooit als een einddoel: haar “belangrijkste doelen van het seizoen waren de Franse elitekampioenschappen en goede tijden lopen tijdens meetings.” Door gas terug te nemen ten opzichte van de vorige jaren, waarin meer risico en een zwaarder trainingsritme nodig waren, vooral vorig jaar toen ze haar lichaam tot het uiterste moest drijven om zich voor de Olympische Spelen te plaatsen, vond de Franse kampioene de sleutel. Ze had er tien jaar voor nodig: “Het zijn echt het werk en de veerkracht die lonen. Ook als je van nature niet de meest getalenteerde bent, maakt hard werken het verschil.”

Het begrip werk is Aude Clavier niet vreemd. Ze draait haar hand niet om voor een stevige inspanning, integendeel. Ze traint elke dag, goed voor tien tot twaalf trainingen per week. Haar weekschema zit vol. Op maandag begint ze met een duurloop en krachttraining, dinsdag volgt een training en opnieuw een duurloop. Halverwege de week volstaat een lange duurloop, waarna donderdag een dag volgt die lijkt op maandag, soms aangevuld met enkele versnellingen. Vrijdag begint het riedeltje opnieuw. En het weekend brengt weinig rust: een duurloop op zaterdag en zondag een lange duurloop met een tempoblok of minstens een stevig gedeelte. Je vraagt je dan af wat ze precies bedoelde met “evenwicht.” Haar uitleg is helder en recht voor de raap: “Ik werkte ’s middags op mijn rustdagen, ’s avonds of ’s ochtends voor de training. Maar op trainingskampen bestond mijn leven alleen uit eten, slapen en lopen. Dat was mijn leven, en toch mocht ik het ritme niet verliezen.” Haar atletenleven combineren met haar studies was dagelijks een uitdaging: “Ik heb het geluk dat leren me makkelijk afgaat, maar ik moet toegeven dat het goed is dat de master erop zit, want ik heb het minimale gedaan om te slagen. Toen ik in mei voor al mijn examens moest studeren, was ik de twee weken erna helemaal uitgeput. Tijdens de trainingen kreeg ik nauwelijks nog een voet voor de andere.”

Tussen passie, vriendschap en de jacht op prestaties

Al vroeg hoge ereplaatsen behalen wakkerde bij de jonge Aude de liefde voor het hardlopen aan. “Als je goed bent, vind je meestal ook leuk wat je doet. Ik behaalde snel bemoedigende resultaten, beter dan een doorsnee persoon, en dat motiveerde me om door te gaan.” Haar echte motivatie gaat echter dieper en zit verankerd in haar persoonlijkheid: “Wat ik altijd het liefst heb gedaan, is mezelf overtreffen. Ik hou ervan om tot het uiterste te gaan en mezelf te verbeteren. Atletiek is echt de sport waarin dat kan.” Op die visie en haar sterke drang naar prestaties steunt ze in momenten van twijfel of wanneer de motivatie even weg is. “Ik wil echt slagen. Dus ook al had ik vanmorgen weinig zin om om half negen 16 kilometer te lopen, ik ben toch gegaan, zonder erover na te denken. Ik wil sterk zijn in mijn wedstrijd van volgende week.”

Waar komt die voortdurende wil om zichzelf te overtreffen vandaan? Misschien van haar vader, een voormalige rugbyspeler, of van haar moeder, die in haar jeugd weinig sportte maar de laatste tijd actiever is geworden. “Op haar 55e heeft ze een behoorlijk goede conditie. Misschien heeft zij me genetisch gezien de juiste genen gegeven. Ik denk dat ze het ook best goed had kunnen doen in deze sport.” De drang om steeds verder te gaan is niet de enige reden waarom Aude een echte atlete is geworden, met een levensstijl die bij haar sport past. “Het is een wat atypisch leven, omdat we voortdurend onderweg zijn. Natuurlijk missen we daardoor heel wat gebeurtenissen in ons privéleven. Helaas leven we niet in hetzelfde ritme als iedereen. Maar dat houdt me niet tegen om ontzettend gelukkig te zijn met wat ik doe. Bovendien reis ik graag en ontdek ik graag nieuwe plekken.”

Haar inzet voor de atletiek komt natuurlijk niet uit het niets, maar rust op een stevige basis: haar vrienden. De relaties die ontstonden bij haar verschillende clubs, tijdens wedstrijden, selecties voor de Franse ploeg en bijeenkomsten georganiseerd door haar kledingsponsor adidas, zijn uniek. Doordat ze bij het INSEP van ’s ochtends tot ’s avonds optrekt met Anaïs Bourgoin en Bérénice Cleyet-Merle, wordt de band vanzelf sterker. De groep groeit uit tot een hechte kern. Maar wat doe je als je voor de hoogste titel tegen een van je beste vriendinnen moet lopen? Tijdens de twaalf en een halve baanronde komt het individuele karakter van de sport naar voren. Daarna verdwijnt het weer, weggevaagd door hun genegenheid voor elkaar. “We doen aan een eerlijke sport. In de callroom zijn we nog altijd hartsvriendinnen. Toen ik de baan op ging, wilde ik Alessia (Zarbo) eigenlijk alleen maar een knuffel geven, omdat het emotioneel zwaar was om tegen haar te lopen. Tijdens de wedstrijd moest ik dat opzijzetten. We trainen in de eerste plaats hard voor onszelf, dus ik gaf alles, ook al liep zij naast me. Tegelijk hoopte ik maar op één ding: dat zij vlak na mij over de finish zou komen. Ik gunde haar het beste, maar mezelf net iets meer.” In de andere grote kampioenschappen is de confrontatie met trainingspartners of vriendinnen minder hard. Het succes van de een staat dat van de ander niet in de weg. Integendeel, het zet iedereen ertoe aan harder te trainen en erin te geloven dat het kan. “Sarah Madeleine trekt ons mee naar tijden die ons eerst onwaarschijnlijk lijken.”

Nieuwe ambities in aantocht

De titel luidt een nieuw tijdperk in en markeert een keerpunt in haar nog jonge carrière. Twee weken na haar kampioenschap scherpt ze in België eindelijk haar persoonlijk record op de 5000 meter aan. Van 15’46 komt ze bijzonder dicht bij de symbolische grens van vijftien minuten: op 9 augustus loopt ze in Oordegem 15’05″19. “Dat is een enorme sprong. We wisten dat ik in de jaren daarvoor al sneller waard was dan 15’46, maar ik had het nog niet laten zien. Nu is het gelukt.” Het internationale avontuur dat Aude wacht, is nog maar net begonnen. Ze is al “gericht op andere doelen”, eerst op Europees niveau maar ook hogerop. Bij de start van het seizoen 2025 wilde ze al verder vooruitkijken: niet alleen naar het komende seizoen of het jaar daarna, maar naar meerdere mijlpalen tot aan de Olympische Spelen van Los Angeles in 2028. “Ik wil volgend jaar progressie boeken en het zeer goede Europese niveau bereiken, want de Europese kampioenschappen worden echt het doel en een eerste belangrijke stap richting het wereldniveau in 2027 en 2028.” Niets daarvan zou mogelijk zijn zonder de waardevolle steun van het merk met de drie strepen, Crédit Mutuel en een investeringsfonds uit Amiens. Dankzij hen kan ze al haar energie in haar ambities steken.

Nu de studies geen beslag meer leggen op haar tijd, liggen er drie mooie jaren volledig in dienst van de atletiek voor haar. “Ik wil de gok wagen en me drie jaar lang echt volledig inzetten. Mijn vriend en ik verhuizen naar Boulogne-sur-Mer, waar hij vandaan komt. Ik zal daar vooral trainen en ook veel in Font-Romeu.” Over haar toekomstige coach heeft Aude Clavier nog geen definitieve beslissing genomen, maar ze blijft vol vertrouwen: “Ik zal zeker coaches op afstand hebben en misschien hulp krijgen van Jimmy’s jeugdcoach. Tegelijk willen we onze sportieve projecten enigszins gescheiden houden, zodat we niet dezelfde coaches hebben.” Vaarwel INSEP en de trainingen waarin ze alleen achter haar coach Adrien Taouji aan fietste. “Normaal gesproken kan ik trainen met de mannen van de club. Ik denk dat dat een voordeel wordt ten opzichte van het INSEP.”

Voordat ze de tartanbaan voor enkele weken herstel verlaat, is het voor Aude Clavier nog niet helemaal tijd om uit te blazen. Er staan nog twee meetings op haar programma waarin ze haar persoonlijke records kan aanscherpen. Volgende week loopt ze de 1500 meter tijdens de Meeting de Trier in Duitsland. Haar seizoen sluit ze af met een laatste 3000 meter, en niet zomaar een, tijdens de Gold Meeting in Peking op 7 september. Wat wensen we haar toe? Veel succes in het vervolg van haar carrière, natuurlijk, en vooral een finaleplaats op de Olympische Spelen, veroverd zonder blessures en via de grote poort. En dat ze nieuwe grenzen blijft verleggen, zoals ze dat dit jaar zo overtuigend heeft gedaan.