De officiële racefoto’s: een tragedie in 10 bedrijven

Bedrijf 1: Jij gelooft erin, wij niet – km 0

Het verhaal begint sterk. Gelukkig maar, zul je zeggen: je bent nog niet eens vertrokken. De foto is prachtig. Een mix van emoties, een lichte glimlach, verborgen vastberadenheid. Je houdt je armen omhoog, je waant je al op het podium. Jawel, we hebben het echt over de hoogste trede. Achter je computer trek je je bankkaart al tevoorschijn. Als de volgende negen foto’s net zo goed zijn, ga je overstag en koop je dit album om al je profielfoto’s aan te passen. Wij hadden er geen cent op ingezet. Spoiler: terecht.

Bedrijf 2: Verdacht optimisme – km 5

De eerste kilometers van deze marathon zitten erop. Met een glimlach op je gezicht en een lichte pas lijkt alles gesmeerd te lopen. We zeiden: lijkt. De glimlach is er nog, maar oogt al wat geforceerder. Je vraagt je zelfs af of hij niet nep is. Vijf kilometer en het begint al te trekken. We zijn benieuwd naar het vervolg.

Bedrijf 3: Alles onder controle (niet dus) – km 15

Het eerste uur zit er ruimschoots op en je beseft dat dit wel eens langer kan duren dan verwacht. Je wangen zijn inmiddels rood en het zweet is duidelijk zichtbaar. Het resultaat van deze foto is best verrassend. Je wekt de indruk dat alles onder controle is en dat je niets kan overkomen. Zoom je in, dan zie je meteen dat je op dat moment maar één vraag bezighoudt: “waarom heb ik hiervoor betaald?” Eigenlijk zie je het ook zonder in te zoomen.

Bedrijf 4: Nu al aan het vechten – km 20

Nog niet eens halverwege en je gezicht staat al strak. Dit gaat inderdaad veel langer duren dan verwacht. Op kilometer 20 kom je duidelijk in een turbulente zone terecht. De lichtvoetigheid van kilometer 5 is ver weg. Er woedt een innerlijke strijd. Natuurlijk wil je waardig en sterk blijven, maar Photoshop kan niets beginnen tegen de pijnlijke trekken die inmiddels zichtbaar zijn. De overlevingsmodus komt in zicht. Niet ideaal als je nog ruim over de helft moet.

Bedrijf 5: De foto die niemand ooit zal zien – km 30

We weten niet meer of dit de marathonmuur is of een slagveld. Je vriend had je de avond ervoor nog gewaarschuwd: “De marathonmuur is geen mythe.” Alsof je dacht dat je sterker was. Mis. Je bent er vol tegenaan gelopen en deze foto vat het marathonconcept perfect samen. Natuurlijk had je de fotograaf al gezien, die zich vroeg in de ochtend strategisch op kilometer 30 had opgesteld. De eerste lopers zijn dan al drieënhalf uur binnen. Deze keer valt er niets te verbergen. Je lichaam laat je in de steek, je hoofd ook.

Bedrijf 6: De verraderlijke blik – km 35

“Wie niets waagt, wint niets.” Inderdaad, het begon met goede bedoelingen. Alleen had je niet gerekend op een fotograaf die hier stond. In een reflex gooi je je laatste krachten eruit om er nog een beetje uit te zien als een mens. Dat is op de foto goed te merken. Je forceert wat volgens jou een glimlach is. Dat is het niet. Deze foto gaat, net als alle vorige, rechtstreeks de prullenbak in.

Bedrijf 7: Op automatische piloot – km 38

“Het belangrijkste is dat je finisht.” Goed gezien. Als de klok meer dan vijf uur aangeeft, is finishen inderdaad het enige dat telt. Op dit moment hoop je op zijn best nog op de finishfoto. In het slechtste geval wordt het een selfie met je beslagen smartphone van de nieuwste generatie en je finishermedaille om je nek. Op kilometer 38 heeft je teint ongeveer de kleur van een wastafel. Daar kan de fotograaf niets meer aan doen. Je mond is uitgedroogd, want drinken is blijkbaar valsspelen. Eigenlijk flatteert niets je nog, behalve misschien een duim omhoog die je met moeite weet op te steken wanneer je de lens passeert.

Bedrijf 8: De foto waarop je denkt dat je alleen bent – km 42

Dit is duidelijk jouw moment. Na meer dan vijf uur afzien zie je hem eindelijk. Jawel, de finishboog natuurlijk, maar vooral de fotograaf die op zijn stoel zit. Jouw held van de dag. Hij gaat ervoor zorgen dat je op zijn minst één bruikbare foto overhoudt. Je maakt je klaar, verlengt je pas, richt je op, ontspant je gezicht en probeert moeiteloos te lijken. Op dat moment denk je dat de uitvoering perfect is. Tot je ontdekt dat daar niets van klopt. Je blik is wazig en leeg, alsof je ziel je lichaam heeft verlaten. Je loopt puur op instinct, zonder enige coördinatie tussen armen en benen. Duidelijk: je hebt niets meer onder controle. De foto lijkt rechtstreeks uit een horrorfilm te komen.

Bedrijf 9: De tweede finishfoto, een tweede kans – km 42

Toen je zag dat er nog een andere finishfoto van je beschikbaar was, leek dat de kers op de taart. Startnummer 6537 liep precies op dat moment voor je langs. Geen paniek: ook zonder die loper was het geen betere foto geworden.

Bedrijf 10: De ultieme onthulling

Vol goede hoop log je in op de officiële website met de deelnemersfoto’s. Eigenlijk met iets te veel hoop. Kort samengevat: alleen de eerste foto kan ermee door. Probleem: je ziet de startboog nog op de achtergrond. Niet bepaald materiaal om mee uit te pakken op sociale media. Uiteindelijk zie je de prijs van de fotopack: 30 euro. Je kunt dan niet anders dan zeggen: “Ach, ik heb de herinneringen toch in mijn hoofd.” Vanavond zien we op onze tijdlijn wel je selfie met je finishermedaille voorbijkomen.

Geen informatie over je tijd, je toestand bij de finish of je klassering. Gewoon: “Finisher Marathon ✅”.